Stichting Hond zoekt Huis: ons dog-blog

Aankomst 8 februari 2012

2012-02-08T21:43:00.032+01:00

Vandaag zijn er weer 2 kanjers op Schiphol geland.
Vera vloog vandaag wederom vanuit Spanje naar Nederland en dan meld zij zich altijd aan om voor ons honden mee te nemen. En vandaag waren het JJ en Lavender, die de gelukkige waren omdat zij in Nederland een nieuw baasje hadden gevonden.

Na een vertragen van een 2-tal uren landde het vliegtuig en een klein uurtje later was daar dan de overdracht.

JJ en Lavender vonden de koude een beetje onwennig, maar vonden het toch wel leuk om na de kennismaking met hun nieuwe families en overdracht van de papieren, samen met hun adoptanten en onze vluchtbegeleidster een groepsfoto te maken.

Wij wensen JJ die voortaan als Rubie door het leven gaat en Lavender die zich voortaan als Sarie laat aanroepen alswel de beider families heel veel geluk samen.

Meer foto's vind u natuurlijk in ons on-line fotoalbum

Even de koude ontvlucht.......

2012-02-04T01:37:00.007+01:00

Oh lieve mensen, u kunt denken wat u wilt! Ik geef het ook direct toe, ik ben een kou kleum, een watje, een nono, een het maakt mij niet uit, maar ik heb zo'n hekel aan de winter. De kou, de sneeuw, ijs op de sloten, onze lieve heer moet (in mijn ogen) zo'n offday gehad hebben toen die deze in zijn scheppingsverhaal schreef.

Maar goed er zijn er vele onder u die dat geweldig vinden, ik vertrok vandaag even naar het zuiden om de zon te zien. Uiteraard was het belangrijkste dat ik Lucky Lucky, luna, Pendeo, Hummer en Humper op ging halen.

Een kleine bijkomstigheid was dat Mona en ik op onze vorige trip onze winterjassen hadden laten hangen in het hotel waar wij toen verbleven. Foutje. Dit alles bij elkaar genomen gaven mij de gelegenheid om even bij mijn vriend de zon te zijn en de kou te ontvluchten. Dus toen ik om 4 uur na koffie en een ijskoude wandeling met onze eigen honden, in de mist richting Schiphol reed, kon het voor mij alleen maar beter worden.

Na het parkeren van de auto, ging ik in de auto-pilotmodus. Incheck" nee mevrouw geen bagage, ja ik vlieg vanavond weer terug. Douane” nee hoor, geen vloeistoffen, ja hoor, fouilleer me maar, etc, etc. En toen was er (en nu denkt u koffie, dacht ik ook maar met die kou, krijg ik trek in…..) warme chocomelk met een lekker stuk chococake erbij. Croissant erbij als ontbijt en ik was er klaar voor.

Boarding, on time.
Pushback, fout, toen begon het gelazer. Het karretje wat ons achteruit zou duwen en het vliegtuig met de neus in de goede richting moest zetten, had een slechte dag en dacht bekijk het maar.
En omdat er van die dingen niet al te veel zijn op Schiphol (heuh) was het sneller om dat ding te repareren ipv een andere het werk te laten doen. Afijn, nadat de reparatieploeg was verschenen en dat ding was gerepareerd, werden we met veel horten en stoten achteruit geduwd.
Daarna moesten we naar de-icing, hier werd het vliegtuig door vier marswagentjes volledig ontdaan van ijsvorming en ingespoten met anti-vries. En toen bijna 45 minuten later, vertrokken we de lucht in richting Spanje.
Onderweg leek het ook wel een rollercoaster, tot 3 keer over was er zoveel turbulentie dat het teken riemen vast werd gegeven.

Maar goed om 11 uur stond ik in een fris edoch zonnig Malaga. 11 graden maar toch altijd nog 29 graden

warmer dan de -18 die op dat moment in Nederland werd gemeten.
Met de trein richting Torremolinos gegaan en de winterjassen opgehaald.

Daarna toch nog even de zee bekeken en een overheerlijk broodje gehaald bij Astrid, de eigenaresse van een broodjes zaak met dezelfde naam, die hoewel van Spaanse afkomst, Nederlands spreekt omdat ze tien jaar in Amsterdam heeft gewoond.

Na dit overheerlijke broodje ben ik nog even over het straand gelopen en heb daar toch nog even sneeuw gezien. Weliswaar ver weg boven in de bergen van de Sierra Nevada, maar goed leuk om daar sneeuw te zien liggen terwijl ik langs het strand in de zon liep.

Lopende langs het strand schoot mij te binnen dat ik altijd iets had gehoord over Plaza Mayor, een super outlet winkelcentrum met een mega oppervlak.

Dus de trein gepakt, en een paar haltes later stond ik voor een poort die toegang verschafte tot een gezellig, maga eet en drinkplein met daar achter een joekel van een winkelcentrum. Een uurtje later, ben ik met een paar nieuwe Nike’s in de tas weer naar het eet en drinkplein gegaan.

Daar ben ik bij Abuella nog even wat wezen drinken, voor vele van u zal de naam Abuella weinig zegen, maar sommige onder ons weten dat Abuella een hond is die samen met onze Bono destijds in Nederland is geplaatst. Abuella heeft haar oude dag bij een vriendin van ons mogen slijten en is daar tot haar dood super gelukkig gewest. En soms, heel soms gebeurt er iets waardoor wij denken dat Abbie ons een berichtje stuurt vanachter de regenboogbrug “dat het goed is”.
Ik bemerkte namelijk pas dat ik bij Abuella op visite was toen ik de rekening kreeg, waarop in het Spaans stond, "bedankt voor uw bezoek aan Abuella".
Maar goed de realitijd riep weer en ondertussen werd het tijd om de terugreis te aanvaarden en na “het teken” van Abbie ben ik terug naar Malaga Airport gegaan.

Na een voorspoedige airport run met Linda en Denise was de vlucht tegen verwachting in een vlotte. Want ondanks de ijzige kou in Nederland hadden we geen vertraging. Uiteraard ben ik met Hummer naar het bekende raam gegaan en heb Hummer daar aan de gereedstaande opvang en adoptanten getoond. Aangezien ook de bagageafhandeling in topsterkte was, werden de kooien met Lucky Lucky, luna, Pendeo en Humper, binnen een half uur bij mij en Hummer gebracht, en zijn wij gezamenlijk door de douane gegaan.
Daar hebben wij dit keer tegen de regels in, maar vanwege de ongezonde koude, de honden binnen uit de kooien gehaald en met hun nieuwe families kennis laten maken.
Dit leverde natuurlijk weer leuke plaatjes op en de onvermijdelijke groepsfoto.

Na nog even na kletsen en een kop koffie bij de Delifrance zijn ook wij huiswaarts gekeerd.

Daar ben ik die nacht weer heerlijk in slaap gevallen en deerde de kou mij die nacht eventjes helemaal niet, het warme gevoel van weer 5 geredde hondjes bleef die nacht overheersen.

Klik hier voor de resterende foto's

En toen was het 14 januari 2011

2012-01-19T12:00:00.015+01:00

Dit was de dag dat Mona en ik (uw red.) een short trip naar Spanje namen om daar een kijkje te nemen in de keuken van onze Spaanse collega’s van Paws for Thought. Na hun bezoek in onze keuken, was het nu tijd “to return the favor”, met dat verschil dat het hier toen “Freezing” was en ons vooruitzicht drie warme dagen waren.Na een gezellige avond vol geklets met onze “babyzitster” en een vergeten nachtrust, werd rond drieën de auto geladen, om via P3 smart-parking richting vertrek te gaan.

Hier was een rendez-vous gepland met Larry en zijn adoptant, dit met een speciale reden.
Larry was een plaatsing van enkele maanden geleden, waarbij het afscheid tussen de opvang in Spanje en Larry destijds behoorlijk heftig was.
Ook tijdens een tweetal reünies in Nederland was de liefde tussen het tweetal weer aanwezig en werd er besproken, dat als er ooit iets gebeurde waardoor Larry herplaatst zou moeten worden, Larry terug naar Spanje moest komen. Helaas gebeurde het onvoorspelbare en door omstandigheden moest Larry worden herplaatst. Vooropgesteld dat wij geen honden terug vliegen naar Spanje, was dit een uitzonderlijk geval
Aan Mona en mij de taak om te regelen dat Larry terug naar Spanje ging.

Na het afscheid tussen Larry en adoptante, zette Mona en ik de pas richting Transavia incheck. Hier werden wij terecht gewezen op een riante overschrijding van het gewicht van onze tas, wel één hele kilo!! Maar goed teveel is teveel, en na het betalen van overgewicht (natuurlijk aan een andere balie) mochten we door en was de volgende stop “ongewone bagage en huisdieren”.
Aangezien de desbetreffende douane ambtenaar nog niet aanwezig was, Schiphol International Airport, moesten wij een half uur wachten. Gelukkig hadden wij ruimschoots de tijd genomen.

Nadat Larry in zijn, gecheckte. reisbench afscheidt had genomen van ons, zijn wij richting douane vertrokken. Hier bleek dat uw redacteur, wederom zijn voorkomen niet mee had en tot twee keer toe terug werd geroepen door de controle, na eerst een bodycheck te hebben gehad omdat de scan zelfs na twee keer passeren bleef piepen, was er ook al iets mis met de handbagage van ondergetekende. Een door de scan gezien voorwerp werd bestempeld als gevaarlijk en moest uit de tas worden gehaald voor nader onderzoek. Het bleek de buidel met kleingeld te zijn, die ik bij mij had omdat ik precies een dag voor onze reis mijn portemonnee liet sneuvelen en het kleingeld er uit viel nog voordat ik het er in kon stoppen.
Maar goed, na het beslechten van deze obstakels was het tijd voor koffie en een broodje. Hierna was het tijd om richting vliegtuig te gaan en boarden was daarna ook snel gepiept.

Na een kalme vlucht, het ophalen van de bagage en een snel weerzien met Larry (Larry werd binnen een kwartier na aankomst met ons herenigd, Viva Espania), spoeden wij ons naar buiten, richting Spaanse zon. Even later belde Jo ons dat ze er was en dat ze naar de plek kwam waar wij stonden.
Ik moet u zeggen het was een schitterend gezicht om te zien hoe blij Larry was bij het zien van Jo en met al zijn lenigheid vanaf de grond in een keer in haar armen sprong. Een schitterend weerzien van een verliefd koppel, die vanaf nu onafscheidelijk zouden zijn.

Hierna zijn we richting auto gelopen en hebben wij kennis gemaakt met Richard de wederhelft van Jo, en zijn wij richting Nerja gereden, alwaar ik heb genoten van een good old English breakfast, voor Mona volstond een sandwich, en een grote kop koffie.
Na veel gezelligheid en het nuttigen van dit ontbijt, zijn we richting Seacrest kennels gereden.
Met deze kennels doen we regelmatig zaken omdat zij ook opvangen voor de stichtingen waarmee wij samen werken in Spanje. Tevens verzorgen zij de opslag van alle reisbenches, wanneer Grayvis deze voor ons naar Spanje transporteert.

Tevens hebben wij Trixie opgehaald uit Seacrest. Trixie zou op 16 januari op onze terugreis naar Nederland met ons mee vliegen en tot die tijd bij Linda verblijven.

Na ons bezoek aan Seacrest, zijn wij naar “de rotonde” in Nerja gereden om daar het hondje Sarah af te zetten, Sarah hadden Jo en Richard de gehele tijd bij zich en ging in “foster” bij de dame waar ze mee afgesproken hadden.
Na het afzetten van Sarah zijn wij naar Salobrena gereden en hebben daar even een kijkje genomen in de woning van Jo. Een kortstondig verblijf daar werd ietwat verlengd omdat de sleutel die naar Linda moest van de opslag al door Richard onderweg was, en deze even niet door had dat wij ook naar Linda zouden gaan.

Na terugkomst van Richard zijn ook wij ingestapt en richting Almuñécar gereden, al waar we een kijkje hebben genomen in het huis en kennels van Linda en Pete. Na de kennismaking met de honden en wat bij gekletst te hebben samen met het nuttigen van de nodige koffie, zijn wij door Pete naar Torremolinos gebracht en hebben wij ons hotel voor die nacht opgezocht.

De schrik sloeg ons om het hart toen wij op het grote plein de borden van het hotel groot tegen de gevel zagen hangen met daaronder grote neergelaten rolluiken. Tja, wat denk je dan, internet boeking, lekker goedkoop, wat een pech, centen weg.
Maar ja, wij zijn niet voor één gat te vangen en na enig speurwerk bleek de ingang van het hotel om de hoek te zitten en was dit hotel een toppertje.

Na ons in de hotelkamer te hebben gesetteld, zijn wij Torremolinos ingegaan en zijn wij een stukje gaan eten. Na een goed(koop, ja in Spanje kan je voor weinig nog steeds goed en uitgebreid eten) stuk vlees, salade en patat zijn wij toch nog even naar de kust geweest en hebben wij de zee aanschouwd. Hierna zijn wij richting hotel vertrokken, maar niet zonder onderweg te zijn gezwicht voor een cappuccino met een groot stuk chocolade taart.
Vol en voldaan zijn wij die nacht in een diepe rust verzonken.

En toen was het 15 januari 2011

En net als vorig jaar zat ik deze dag in Spanje en kreeg ik die dag het mooiste cadeau die je kunt bedenken. ZON. Mona en ik zouden om 13.00 uur opgehaald worden door Pete en Linda, en tot die tijd zijn wij nog even Torremolinos ingegaan voor een klein ontbijt en wederom koffie. U weet ondertussen, lieve lezers, dat eten en drinken in Spanje tot een van mijn favoriete bezigheden behoort. Maar het voordeel is dat Mona en ik deze hobby delen. Ik hoor u denken, maar nee, het is mij niet aan te zien.

Na een fijn ontbijt zijn wij nog even in een plaatselijke juwelier wezen snuffelen en kreeg ik nog een mooi cadeau van Mona, namelijk een nieuw horloge, welke ik al heel lang nodig had.
Dit horloge zou later vandaag nog voor een leuke anekdote zorgen.

Rond één uur stonden Linda en Pete op de afgesproken plaats op ons te wachten en zijn wij naar Torrox gereden. Hier werden wij weer herenigd met Jo en Rich, maar ook Dawn en Bill waren van de partij. Ook Dawn en Bill redden regelmatig Spaanse honden en een aantal van onze lezers hebben een hond geadopteerd die bij hen vandaan komt.
Door bovengenoemd zestal werden wij getrakteerd op iets (Jawel) te eten.

Braziliaans BBQ’en.
Dit schrijf ik bewust met hoofdletters, want tjonge, tjonge, tjonge, wat was dit goed zeg. In Nederland kennen we dit onder de naam Rodizio, alleen het tempo, de kwaliteit, de gebakken bananen, aangevuld met de ligging aan het strand, verse Mojito’s en verse Sangria maakten dit tot een onvergetelijke maaltijd.

Na deze uitgebreide lunch, zijn wij ook nog in Torrox met Jo en Rich naar een plek gereden alwaar ze hadden afgesproken met een Spaanse en Belgische dame, omdat zij haar zouden helpen met het bemiddelen van twee door haar geredde honden.
Omdat wij voor één van deze honden in Nederland waarschijnlijk wel adoptanten wisten, werd er snel besloten dat we één van de honden mee gingen nemen. Hierop sloeg de Belgische dame om, als een schip bij het Italiaanse eiland Giglio, en vertelde dat ze verliefd was geworden op de pup.
Jo boos, dames ruzie, voor niets tijd ingestoken en einde samenwerking. Ook dit is dogresceu in Spanje. Na een terrasje, zijn wij weer in de auto gestapt richting Torrox, omdat de die dag ook nog tezamen met ene Liz op bezoek zouden gaan bij een stel zwervers die leefde in een verlaten bouwval op een steile rotshelling en daar 7 mix stefford pups hadden rondscharrelen, die misschien wel plaatsbaar waren in Nederland. Nadat Richard ons op een kruising in Torrox had gezet zijn wij met Linda, Liz en Jo verder gegaan en richting kust gereden.

Na het afdalen van de toch wel ietwat steile berg, kwamen wij bij de zwevers/junks/alcoholisten terecht en al snel werd de verhouding grimmig en waren er woorden tussen Liz en de twee heren die zich daar bevonden.
We moesten al die KL*TE honden maar meenemen! Na enig overleg tussen Liz, Jo, Linda en Mona werd toen besloten om in ieder geval de teefjes maar mee te nemen om de kansen op voortplanting maar te verkleinen. Tevens bleek er ook een pup/teefje rond te scharrelen waarvan de zwervers eerder hadden gezegd dat deze was “verdwenen”. Na het oppakken van dit teefje, kwam er een derde zwerver het huis uit gestormd en begon te schreeuwen “mi perro” en begon dit steeds harder te verwoorden.
Jo, die dit pupje in haar handen had, moest duiken om een zwaai met de armen te ontduiken. De pup werd in Mona’s armen geduwd. Terwijl de conversatie toch een vervelende wending aan begon te nemen.
Het geheel ontaarde in een situatie waarbij ondergetekende in eerste instantie deze idioot probeerde te kalmeren en hem duidelijk probeerde te maken dat dit met zijn “vrienden” was afgesproken. Maar omdat de situatie steeds grimmiger werd en de idioot de dames en mij probeerde te slaan, werd er besloten om in allerijl nog twee pups mee te nemen welke zich in onze buurt bevonden. De idioot bleef maar roepen Mi Perro, Mi perro en nadat hij mij zelfs probeerde te bijten heb ik hem bij de strot gepakt en deze pas losgelaten toen de dames zich bergopwaarts konden begeven. In het bezit van, jawel, twee reutjes en het teefje waar het gelazer om was begonnen.
Onderweg de steile helling weer op dacht Mona nog even dat ze met twee honden in haar hand wel even “glijbaantje” kon spelen en viel gleed nog even een ruime meter naar beneden. Hierna moest nog even een kudde geiten worden ontweken, die daar hun dagelijkse rondje liepen, en zijn wij vol adrenaline richting auto gegaan.
Bij de auto gekomen werd er door Liz, Jo en Linda aan mij nog wel even gevraagd of ik er goed van af was gekomen omdat die mafkees mij toch een aantal keer stevig probeerde te raken. Mona was ook geïnteresseerd en vroeg mij dan ook of ik mijn net gekregen horloge nog had………..?
Eerlijkheids halve moet ik u vertellen dat ik een aantal jaar daarvoor ook eens een horloge van haar had gehad. Ik ben toen met mijn pas verkregen horloge naar en voorverkoop gegaan van voetbal kaartjes, in de drukte is toen mijn horloge van mijn arm gestolen en tot overmaat van ramp waren ook de voetbalkaartjes uitverkocht voordat ik aan de buurt was……..
Goed zij had dus recht van spreken! En ik had mijn horloge nog.
Met drie geredde pups in ons bezit zijn wij vervolgens met Jo en Linda naar Jo’s huis gereden.

Twee corona’s later kwam het besef en moest er nog wel even opvang geregeld worden.
Na snel handelen en enkele telefoontjes naar Nederland werd er besloten dat we de volgende dag op de luchthaven zouden proberen om nog een tasje bij te boeken en twee van de drie pups naar Nederland te krijgen. Hoe zouden we nog wel zien, maar het teefje en één van haar broertjes konden naar Nederland. Het teefje werd Ezra genoemd terwijl haar broertje voor nu de naam Bentley kreeg.

Nadat de stress van ons was afgegeleden, zijn wij met Linda mee gegaan en hebben wij na nog een overheerlijke kop koffie daar in het gasten verblijf de nacht door gebracht.

En toen was het 16 januari 2011,

Om ongeveer 6 uur in de morgen, terwijl het in Spanje nog behoorlijk koud en vooral in de bergen nog aarde donker was, ging voor ons de wekker.
Vandaag was het de dag van onze terugkeer naar Nederland.

Na de begroeting door Linda’s talrijke honden (ze had er op dat moment om en nabij de twaalf in de ronte lopen) en een goede kop koffie hebben wij Trixie, Bentley en Ezra ingeladen en zijn wij met Linda om ongeveer 7 uur uit Almuñécar weggereden naar Salobrena, alwaar wij op het inmiddels voor ons beroemde parkeer terrein bij de Lidl hadden afgesproken met de opvangouders van Satur en Brownie.

Ook Richard kwam hier naar ons toe omdat we hulp nodig hadden bij het transport naar de luchthaven van honden en kooien. Na het afscheid nemen van de opvanggezinnen zijn wij naar de luchthaven gereden. Na een rit van een uur en terwijl het daglicht werd tussen de bergen van Andalusië kwamen wij aan bij de Malaga Airport.

Hier hebben wij de honden uitgeladen en in de reisbenches gedaan.

Afscheid genomen van Richard en samen met Linda aan de airport run begonnen.

Door het plotselinge gebeuren van de dag voorafgaand, zaten wij nog wel even met het gedoe rond de twee extra pups. Zonder al te veel in details te treden, kan ik u zeggen is het ons gelukt. Het was even rennen tussen de diverse loketten van flightcare, Transavia en incheck maar er kon een extra tasje worden geboekt. Mona en ik zittende op dezelfde rij met een lege stoel er tussen. Dit met vriendelijk lachen naar de dienstdoende ambtenaren m/v, ze heel hartelijk bedanken voor al hun inzet. En ze vooral laten weten dat dit zonder hun inzet was gelukt. Ach, en dat was dan ook wel zo. Wat meewerkte was de schattige aanblik van twee wel heel schattige puppe gezichtjes. Mooi om te zien is dat het aanzicht van Ezra en Bentley zelfs de stoere douane dames deed smelten en dat ze Mona en mij bijna smeekte of we niet bij hen in de rij wilden komen staan. Omdat bij het scannen van de tasjes de pups dan kortstondig uit het tasje moeten en de dame in kwestie dan even kan/mag helpen de hond vast te houden terwijl wij door de bodycheck gaan.
Ondanks de hectiek van deze airport run, waren wij toch nog precies op tijd voor boarding en gingen wij ruimschoots op tijd aan boord van het vliegtuig.

Alles volgens plan en goed geregeld, dachten wij…………. Alleen dacht trixie daar even anders over, terwijl wij dachten dat alle tasjes goed waren geborgd, had Trixie een ontsnappingsluik gevonden in haar Tasje en ging op haar gemak, drie rijen voor ons, even ontspannen zitten poepen. Toen wij daar door de stewardess op geattendeerd werden, hebben wij Trixie toch maar weer in de reistas gedaan, die wij meteen maar even extra geborgd hebben met de meegenomen ty-raps.
Daarna maar even de gedane boodschap opgeruimd en met behulp van de crew en een spuitbusje luchtverfrisser de lucht geklaard. De dames die gesetteld waren op de rij waar dit gebeurd was accepteerde gelukkig onze gemeende excuses en konden er verder wel om lachen. Godzijdank!

Na een voorspoedige vlucht, kwamen wij rond 2 uur aan op Schiphol, alwaar wij de tasjes honden door het inmiddels bekende raam hebben geshowd aan de door Ed verzamelde adoptanten.
Een uurtje later werden ook Brownie en Satur bij ons gebracht en zijn we richting uitgang gegaan.

Na de overdracht van de honden, de vele knuffels en het schieten van foto’s hebben wij als laatste natuurlijk ook weer een groepsfoto gemaakt. Waarna wij nog even met Ed een heerlijke kop koffie hebben genuttigd en onze reisavonturen met hebben door gesproken.

Na de koffie heb ik de auto opgehaald en na het inladen van Bentley en Ezra en de transport boxen zijn hebben wij afscheid van Ed genomen en zijn wij huiswaarts gekeerd.
Hier heeft Bentley kennis gemaakt met zijn opvangmoeder en is later die dag met haar mee gegaan naar huis.

Al met al een druk weekend, dat totaal anders verliep als dat wij in onze stoutste dromen hadden kunnen bedenken, maar we zijn blij dat we nu ook eens van dicht bij hebben gezien en meegemaakt hoe het werk van de vrijwilligers daar in Spanje er uit ziet.
En wij zijn hen dankbaar voor hun tomeloze inzet waarmee zij zich inzetten voor de zwerfhonden aldaar.

Tevens moesten wij namens hen, iedereen in Nederland, die zich inzet om het leven van Spaanse zwerfhonden te veraangenamen, zeer hartelijk bedanken. Niet alleen voor het redden van deze dieren, maar ook en misschien wel vooral, voor het geven van hoop. Want hoop is nodig daar, de hoop dat er zwerfhonden gered worden, de hoop dat er op den duur begrip komt vanuit de lokale bevolking voor de omgang met dieren, de hoop dat de vrijwilligers daar zich kunnen blijven inzetten, de hoop dat zij zolang als nodig is met onze steun zich kunnen bekommeren om deze verwaarloosde honden.

Deze dank wil ik dan ook, aan iedereen, bij deze overbrengen en daarbij onze dank toevoegen, want ook wij van HzH weten dat wij het zonder steun van onze vrijwilligers en iedereen die ons een warm hart toe draagt, alswel de adoptanten, niet redden.
Vandaar dat ik woorden wil uitspreken die Jo ons mee gaf voor iedereen,

THANKS FOR GIVING US HOPE!!

Moe maar heel voldaan zijn wij deze nacht inslaap gevallen.

Meer foto's bekijken klik hier

Aankomst 12 januari 2012

2012-01-13T00:27:00.002+01:00

Vandaag de eerste aankomst van het jaar.
En wederom een hele gezellige. Ed en Ik deden de aankomst omdat Mona door omstandigheden verhinderd was. na het verzamelen van de adoptanten en de uitleg hoe de aankomst zou verlopen, zijn we richting het grote Schiphol raam gelopen om daar toch met enige spanning te gaan staan kijken of de gelandde kooien dan toch eindelijk uit de lift zouden verschijnen.

En zeer aangename verrassing voor sommige was de aanwezigheid van Dhr. Bartho Braat beter bekend als Jeff Alberts uit GTST, die het niet vervelend vond om met een van de adoptantes op de foto te gaan.

Vera, die voor ons vloog had ons ondertussen telefonisch op de hoogte gesteld van haar aankomst.
na een driekwartier van gezellig kletsen en toch een steeds hogere wordende nervositeitsgraad, kwamen dan toch eindelijk Parsley en Bruno onder begeleiding van Vera door de douane.
We hebben Vera en haar man bedankt voor haar toeweiding en met gezwindde spoed zijn wij richting uitgang gegaan om daar Bruno en Parsley over te dragen aan hun nieuwe baasjes.
Na het beter verwennen en "dood" knuffelen van de nieuwelingen hebben we de paspoorten overhandigd.
Hierna hebben wij uiteraard weer de groepsfoto gemaakt.

Onderhet genot van het bakkie koffie achteraf bedachten Ed en ik ons dat het een leuke aankomst was.
Hierna zijn ook Ed en ik weer huiswaarst gekeerd.

Rest mij nog bruno en Parsley (die overigens na deze als Sem door het leven gaat) en hun adoptanten heel veel geluk en een mooi leven te wensen.

Andere aankomst foto's ziet u natuurlijk weer in ons Picassaalbum.

Aankomst 17 december 2011

2011-12-19T09:54:00.006+01:00

Vandaag wederom een vlucht.
Vandaag mochten Skippy,Trek,Mona Lisa op reis naar Holland met Karin en Tina.
Hier Karin haar eigen verhaal van haar dagje dogrescue (Red.)

Zaterdag 17 december.
Eindelijk zou ik na precies 2 maanden en dankzij HzH en CAS Nerja, mijn hond Tina ophalen vanuit Spanje. Mijn man en ik hebben 6 jaar in Spanje gewoond maar ongeveer 2,5 maand geleden verloren we beide plotseling onze baan (we werkten zonder contract) en moesten een snelle beslissing nemen: terug naar Nederland of een andere baan zoeken. Aangezien de economische situatie in Spanje heel slecht is, was het onmogelijk om (na het einde van het toeristenseizoen) een andere baan te vinden, dus de beslissing was onontkoombaar, we moesten terug naar Nederland of verhongeren in Spanje. Van ons laatste geld hebben we dus een ticket gekocht, maar konden op dat moment onze hond Tina helaas niet meenemen, ze had namelijk nog geen microchip, geen paspoort en was ook niet ingeënt en we hadden geen geld om dat op korte termijn nog te regelen. Een vriend van ons zou op haar passen maar een paar dagen voor ons vertrek heeft ook hij moeten beslissen terug te gaan naar Engeland. Er zat niets anders op dan haar tijdelijk bij onze Spaanse huurbaas achter te laten, die haar wel te eten wilde geven, maar aangezien hij invalide is haar niet de aandacht kon geven die ze nodig had. Zodra we in Nederland aangekomen zijn, heb ik contact gezocht met HzH en CAS in Nerja met de vraag om ons te helpen en gelukkig hebben ze onze situatie begrepen en alles geregeld om Tina, samen met 3 andere honden (Mona Lisa, Trek en Skippy) naar Nederland te laten komen.

Afgelopen zaterdag was het dus zover, om 5.00 uur de bus genomen van Leiderdorp naar Schiphol en op tijd vertrokken richting Malaga waar ik om 10.30 aangekomen ben. De honden waren inmiddels bij Graham van het Perrotel in Benajarafe en aangezien ik pas om 20.20 die avond weer zou vertrekken leek het me een goed idee om ze alvast te bezoeken. Ik heb me zo rot gevoeld al die tijd dat ik niet bij haar kon zijn, dat ik niet langer kon wachten. Dus de bus genomen naar Benajarafe en, na even zoeken, het Perrotel gevonden, waar Graham me hartelijk ontvangen heeft. Tina was door het dolle heen van blijdschap, ze was me duidelijk nog niet vergeten. Aangezien we nog even de tijd hadden hebben we nog een heerlijke wandeling kunnen maken op het strand en tegen 17.00 uur teruggekomen bij het Perrotel. Daar had ik afgesproken met Dawn en Bill van CAS Nerja en samen zouden we naar het vliegveld rijden. Onder muzikale begeleiding van Trek van achter in de auto zijn we daar veilig aangekomen en hebben we ingecheckt bij de balie. Daarna moesten we naar een andere balie waar ik een verklaring heb ondertekend dat ik de verantwoordelijkheid op me nam voor het transport van de honden. Toen moesten de honden nog even uit de kooi, de kooien door de röntgen en daarna gingen ze op de transportband richting het vliegtuig. Samen met Skippy in een tas zelf nog door de controle en we waren klaar voor vertrek. De reis verliep met enige turbulentie en voor mijn gevoel veel te lang toch voorspoedig en met enige vertraging veilig geland op Schiphol om 23.30 uur. Snel naar de transportband gelopen maar na enige tijd wachten nog geen kooien te zien. Even bij de balie geïnformeerd en mij werd medegedeeld dat de honden te zwaar waren voor de transportband, maar dat ze stonden te wachten bij de lift. Na enig zoeken had ik ze nog niet gevonden, dus met enige paniek maar weer terug naar de balie en gevraagd of iemand mij kon helpen. Het viel me behoorlijk tegen dat het personeel van Schiphol weinig behulpzaam bleek terwijl ik overal van die karretjes zag rondrijden om oudere mensen te vervoeren door de luchthaven, maar blijkbaar geldt voor dieren een ander beleid(!?). Uiteindelijk was er dan toch iemand die met me mee wou lopen en daar stonden ze dan. Nu nog een paar trollies vinden en dankzij de hulp van een medepassagier op weg naar de uitgang. Daar stonden de mensen van HzH en de nieuwe baasjes ons al op te wachten en kregen we een heerlijke begroeting, eind goed al goed, moe maar voldaan.

Hierbij wil ik iedereen van HzH en CAS Nerja heel hartelijk bedanken voor al hun hulp, zonder jullie hadden we dit nooit kunnen realiseren, jullie doen echt fantastisch werk!!!

Met Tina gaat het inmiddels heel erg goed en we zijn heel erg blij om weer bij elkaar te zijn. Ik wens natuurlijk Mona Lisa, Trek en Skippy en hun baasjes ook heel veel plezier en een gelukkig leven toe.

Hier onze groepsfoto en de link naar ons Picassaalbum alwaar u de resterende foto's kan bewonderen. (red)

Aankomst 11 december 2011

2011-12-11T22:15:00.004+01:00

Vandaag een hele speciale aankomst. Twee van onze collega's deden vanuit Spanje de vlucht begeleiding van Champ, Chester, Chunky, Snowy en Tyson.
Linda en Jo, runnen in Spanje de stichting Paws for thought.
Deze stichting vangt in Spanje verwaarloosde honden op en laat deze honden (vaak op eigen kosten) castreren of steriliseren en knapt ze met behulp van een aantal opvanggezinnen op,
Hierna bieden ze de honden ter adoptie aan, onder andere aan onze stichting.

En vandaag brachten zij ze zelfs naar Nederland alwaar de nieuwbakken adoptanten ze met open armen ontvingen.

Na het nemen van vele foto's en het uitdelen van de paspoorten, hebben we wederom de groepsfoto genomen en is ieder zijns weegs gegaan.

Uiteraard zijn de resterend aankomst foto's te zien in ons Picassa fotoalbum.

Klik hier

Hierna zijn wij van HzH tesamen met Jo en Linda het weekend door gaan brengen.

En hebben zij bij diversen van ons het weekend doorgebracht.

Onder andere hebben zij Hollandse cultuur gesnoven.

Zoals hier te zien, in een echt oerhollands eethuis op de rozengracht in Amsterdam.

Hier hebben wij bij "Moeders" gegeten en hebben wij de hollandse stamppot cultuur, tesamen met het oudhollandse pannetjes doorgeven aan Linda en Jo geleerd.

Echt typisch hollands.

Mocht u trouwens ook geinteresseerd zijn; http://www.moeders.com/

Hier vindt u meer info over de unieke concept.

Na dit uitgebreide maal zijn wij nog even Amsterdam door gewandeld, waarna een ieder huiswaarts is gekeerd en de dames in Almere de nacht hebben doorgebracht.

Na een goede nachtrust hebben wij andermaal in een ander uniek concept gebrunched.

Te weten bij "Tante Truus", een lunchroom alwaar je wordt bediend door geestelijk gehandicapten. http://www.tantetruusalmere.nl/

Iets wat onze gasten in Spanje nog nooit hadden gezien.

Na een heerlijke brunch, hebben de dames zich opgesplits.

Jo had een rendez vous gepland met haar eigen "Larry".

Met Linda zijn wij richting Haarlem getogen alwaar zij werd opgewacht door Nando (welke bijna 8 mnd bij Linda in opvang is geweest) en zijn adoptie ouders.

Volgens Linda was het -om met haar eigen woorden te spreken- geweldig om het werk eens te zien van de andere kant, en te ervaren hoe het werk dat zij beginnen afgemaakt wordt door de mensen van HzH.

De andere dag zijn de dames naar Otterlo getogen alwaar zij door Ed en Hans zijn "wined en dined".

Woensdag hebben de dames de terugreis naar Spanje aangevangen.

Voor ons was het al met al een speciale aankomst en om met de woorden van C.Joh. Kieviet te spreken;

"en dat was het"

Overigens vindt u de foto's van dit oer hollands weekend met onze collega's van Paws for Thought uiteraard terug op ons Picassa album.

Aankomst 3 december 2011

2011-12-04T22:47:00.004+01:00

Een dagje naar Malaga op 3 december 2011

Ik mocht weer een vlucht voor de HzH boeken en tijdens het boeken van de vlucht kreeg ik een geweldig idee, waarom boek ik (voor eigen rekening) geen extra ticket voor mijn partner Hans. Op 20 december van dit jaar zijn we 21 jaar samen en een vroege viering van dit feit onder het genot van de Spaanse zon leek mij niet zo verkeerd.

Tsja en dan ga je samen op reis naar Malaga, dan moet er van te voren wel het één en ander geregeld worden want onze eigen drie honden konden niet mee en moesten thuis blijven. Els een goede vriendin van ons die ook vrijwilliger voor de HzH is, bood aan om op onze honden te passen, we konden dus zorgeloos gaan genieten in Spanje.

Om even over half zes waren we op de luchthaven Schiphol, het inchecken ging lekker snel dus wat Transavia op de vliegtuigen zet klopt helemaal.

Het regende fiks in Nederland toen we vertrokken hierdoor was het in de lucht erg bewolkt waardoor we niet konden genieten van het uitzicht, maar ach mooie plaatjes geeft zo'n vlucht altijd.

Met iets vertraging kwamen we aan in Malaga, het weer was geweldig in Spanje. We zijn snel in de trein gestapt en naar de badplaats Torremolinos gereden.

Als eerste zijn we naar het strand gelopen en daar hebben we koffie gedronken bij op een terrasje pal aan het strand.

We konden het niet laten om even onze vice voorzitter Jeroen te bellen en hem mee te delen dat we veilig waren aangekomen en aan het strand zaten. Belangstellend als we zijn hebben we natuurlijk even aan Jeroen gevraagd of het weer in Nederland ook zo heerlijk zonnig was en o wat voelden wij ons bezwaard toen we hoorden dat de regen in Nederland met bakken naar beneden kwam :-)

We hebben ons die dag als echte toeristen gedragen, we hebben urenlang geslenterd door de badplaats, van alles hebben we bekeken, geproefd en gedronken. Kortom het was een geweldige dag, een echt feestje!

Om 18.00 uur hadden we afgesproken met één van de in Spanje wonende vrijwilligers. Perfect op tijd kwamen Rita, Oso en Pollyanne aan op de luchthaven.

Ook in Spanje ging het inchecken prima, we waren ruim op tijd bij de gate.
De terugvlucht verliep prima, hoe dichter we bij Nederland kwamen hoe slechter het weer werd.
Iets eerder dan gepland kwamen we op Schiphol aan, helaas moesten we erg lang wachten op de honden want die waren naar het verkeerde bagage depot gebracht. Nadat de honden boven water waren konden we eindelijk naar de adoptanten en de HzH vrijwilligers.
Zoals gebruikelijk werden de honden buiten de luchthaven overgedragen aan de adoptanten, brrrrr wat was het buiten koud zeg, wat wen je snel aan die Spaanse temperaturen :-)

We hebben genoten van ons dagje Spanje, een feestdag die werd afgesloten met deze groepsfoto en de wetenschap dat er weer drie Spaanse kanjers een fijn thuis in Nederland hebben gekregen.

Ed van Nes

Voor de link naar ons fotoalbum. Klik hier.
Ook heeft de adoptant van Rita welke nu als Sandy
door het leven gaat zelf een album gemaakt.
Geïnteresseerd Klik hier
(Red.)

Chacho een gouden kanjer.

2011-11-16T00:03:00.003+01:00

Ondanks dat u in dit stukje een foto vindt van Chacho met om zijn nek een bronzen medaille, is Chacho voor zijn bazinnetje een gouden kanjer.
Chacho is een Leish hondje, die zich absoluut niet laat kisten hierdoor.

Wij kregen van Chacho's bazin de onderstaande tekst gemaild;
Afgelopen zondag stonden we om half 10 op het veld. Het was een onderlinge wedstrijd van twee verenigingen. Zo’n dag duurt wel lang, het was beetje koud en winderig, maar wel heel leuk en gezellig! Tentje neergezet met spulletjes mee en we kwamen de dag wel door. We hebben drie parcoursen gelopen: Vast parcours, Jumping en Spel. Voor de eerste zijn we gediskwalificeerd. Chacho liep 1 hindernis voorbij. De andere twee gingen goed. Hier zijn we voor allebei derde geworden in de beginnersklasse!

Kijk eens naar de prachtige foto's die we bij deze mail ontvingen, heerlijk om te zien.
Op de foto hiernaast zien we Chacho tesamen met zijn bazin, lekker bezig met crossen over het parcour en op de foto hieronder ..........................?

Soms zegt één blik meer dan duizend woorden.
Kan u wel vertellen dat een foto als deze ons en daarmee bedoel ik de vrijwilliger van onze Stichting, heel erg trots maakt, en ons sterkt in het geen wij voor ogen hebben.
Kijk dat manneke eens trots zijn, en terecht hij verdient het!!

Chacho en Heidi gefeliciteerd met jullie bronzen medaille, jullie verdienen het.

Aankomst 13 november 2011

2011-11-14T23:07:00.000+01:00

Waar het voor vele mensen een druilerige zondagavond was, was voor de adoptanten van Calli, Sam, Poppy en Whiskey, maar ook voor de opvangouders van Amelia en prachtige dag.
Want als je toch eenmaal zo'n spaanse kanjer na al dan niet een lange wachttijd in je armen kan sluiten, dan kan het regenen totdat ze je pijpen stelen, maar als adoptant schijnt opdat moment toch eventjes de zon, Uit ervaring weet uw redacteur ook dat voor deze spaanse kanjers op 13 november de lente is begonnen voor de rest van hun leven.
Wij wensen de adoptanten van Calli, Sam, Poppy en Whiskey, maar ook de opvang van Amelia heel veel plezier samen.
Wij bedanken ook de vluchtbegeleiders voor hun inzet.

Zoals u gewend bent plaatsen wij hier onder de alom bekende groepsfoto

voor de rest van de aankomstfot's verwijzen wij u graag naar onze picassa fotoalbum,

Klik hier

Drie geweldige kanjers kregen op 3 november j.l. een fijn nieuw thuis:

2011-11-09T23:05:00.002+01:00

Afgelopen donderdag (3 november 2011) mocht ik weer naar Malaga vliegen om geadopteerde honden op te halen. Dit keer was het voor mij wel een hele bijzondere reis naar Malaga want de honden die ik over zou vliegen zijn honden die ik in mijn korte carrière als adoptieconsulent zelf heb geplaatst. Ik schrijf heel bewust mocht want ik vind het een ongelofelijke eer om dit te mogen doen. Wie krijgt de kans om honden uit een opvangsituatie te halen en naar Nederland te halen waar ze overgedragen worden aan hun nieuwe baasjes? Ik krijg die kans en ik vind het geweldig!

De vlucht van 3 november j.l. was mijn 3e HzH vlucht en opnieuw viel het mij op hoe graag de honden met me meegaan en hoe blij en emotioneel de adoptanten zijn als ze hun nieuwe hond in de armen kunnen sluiten. Deze laatste twee punten maken de fysiek best wel zware reis naar en van Malaga helemaal goed.

Om 3 uur ’s-Morgens liep de wekker af, even voor 4 uur waren Hans en ik onderweg naar Schiphol. Binnen anderhalf uur was ik op de luchthaven, Hans kon weer naar huis toe maar die moest ’s-avonds weer naar Schiphol rijden om mij op te halen.
De vlucht naar Malaga was een drama, tijdens de vlucht hadden we last van erg veel turbulentie waardoor er momenten waren waarop de vlucht meer op een kermisattractie leek dan een vliegreis. Door het noodweer in Spanje konden we niet gelijk landen op de luchthaven in Malaga en moesten we rondcirkelen, uiteindelijk mochten we bijna een half uur later dan gepland landen.
Na de landing merkte ik dat Spanje wel erg nat was en besloot ik om met de trein naar Malaga Centrum te gaan. Terwijl ik daar op een overdekt terras lekker aan de koffie zat brak de hel los, de overkapping van het terras begaf het waardoor er ik weet niet hoeveel liters water naar beneden kwamen dus ………. Ik was tot op mijn slip nat geworden. Na de hoosbui leek de straat waar het terras aan lag op een klein riviertje

En daar sta je dan in Malaga, drijfnat en geen droge kleding mee dus wat nu te doen?
Even nadenken en EUREKA daar had ik de oplossing bedacht ………. Druipend van de regen ben ik met de trein terug naar de luchthaven gegaan en daar ging ik opzoek naar een toiletruimte waar ik een beetje privacy zou hebben . Wat een mazzel had ik want in terminal1 worden de toiletruimtes niet meer gebruikt en zijn afgesloten echter …….. de baby wasruimte kon ik nog wel inkomen dus heb ik de deur geblokkeerd en daar mijn kleren uitgetrokken en onder een handendroger (zo’n föhn aan de muur) gedroogd. Na ruim een uur was alles weer droog en kon ik er tegenaan.
Omdat het weer zo slecht was in Malaga heb ik de resterende 3 uur op de luchthaven doorgebracht en dat was best wel taai.

Om 18.00 uur kwamen de honden aan op de luchthaven.

Links Carina en rechts Apollo (samen met twee in Spanje wonende vrijwilligers)

Hier zit ik met Buddy de Boxer
Om even kwart over zes begonnen we met de airportrun en deze keer verliep alles zoals het hoort te gaan, ruim op tijd konden Carina en ik inchecken (Carina ging gezellig met mij mee in de cabine).
De terugvlucht verliep geweldig, we hadden een sterke staartwind zoals dat in luchtvaarttermen heet, door die wind kwamen we een ongeveer een half uur eerder aan op Schiphol dan gepland was.
Samen met Hans heb ik de honden overgedragen aan hun nieuwe baasjes en vrouwtjes en met heel veel plezier kunnen we terugkijken op een hele fijne aankomst.

De aankomst van deze avond zorgde voor deze leuke groepsfoto.

Nadat de adoptanten met de honden naar huis waren gegaan hebben Hans en ik de kooien uit elkaar gehaald en zijn we naar huis gereden. Omstreeks half drie waren we weer thuis waar we uitbundig door onze eigen honden werden begroet.

Op 3 december a.s. vliegen we weer naar Malaga, ik schrijf bewust we want Hans vliegt dan gezellig met mij mee.
Ed van Nes

Onze kooien gaan weer op transport !?

2011-10-26T21:36:00.005+01:00

Regelmatig vragen mensen ons hoe de HzHonden naar Nederland komen. Het antwoord is heel eenvoudig: 'in een transportkooi in het vliegtuig'. De vraag die niemand stelt, maar ons wel bezig houdt, is 'hoe krijgen we die kooien weer in Spanje?' Het antwoord daarop is eenvoudig: GRAVIS! Gravis Logistics zorgt er voor dat onze kooien regelmatig naar Spanje worden gereden zodat uw hond veilig naar Nederland kan vliegen.

Dank aan Gravis voor deze fantastische hulp!
Klik hier om eens een kijkje te nemen op de website van onze sponsor

Nieuwe foto's

2011-10-18T23:22:00.001+01:00

De foto's van de aankomsten van 7 en 9 oktober staan weer in ons on-line fotoboek.

Uit de verhalen van onze vluchtbegeleiders hebben wij vernomen dat het een tweetal gezellige aanlomsten zijn geweest met gelukkige adoptanten en evenzo gelukkige honden.
Namens de redactie wensen wij mens en dier een heel gelukkig samenzijn.

Klik hier voor de foto's van beide aankomsten

Vakantie

2011-10-06T22:43:00.000+01:00

Omdat de voltallige redactie een korte vakantie gaat genieten zullen de foto's van de aankomsten op 7 en 9 oktober niet direkt op dit blog geplaatst worden.
Wij wensen de adoptanten van Polly, Lucky, Jude, Helena, Spike en Ruby, plus de opvang Mama van Sorrel heel veel plezier bij de aankomst.
Wij beloven u dat zodra dit uitstapje zijn eind heeft beleefd, wij spoedig weer zullen up-daten en alle foto weer in ons digitale foto album geplaatst zullen worden.

Tot gauw de namens voltallige red.

Aankomst 24 september 2011

2011-09-24T17:55:00.000+01:00

Het was een mooie zomerse dag, voor mens en dier.
Vandaag was de aankomst van Jade, Jessie, Marlin, Paris en Ruby en op een zon overgoten schiphol kregen boven genoemde een warm onthaal van hun nieuw bakken adoptieouders en kinderen.

Jo onze contactperson van Paws for Thought in Spanje was 's ochtend op het vliegtuig van Spanje naar Nederland gestapt met in haar gevolg 4 geadopteerde honden. Om half één melde Jo zich met in haar armen Jessie zich bij het raam van aankomst 1.
Hier was ook de hernieuwde kennismaking tussen Pablo en Jo. Pablo (die Jo nog steeds Larry mag noemen) heeft voor adoptie, vele maanden bij Jo in opvang gezeten.

Na een goed half uur werden Jade, Marlin, Paris en Ruby bij haar gevoegd en zijn met alle adoptanten naar onze vaste stek buiten gegaan en hebben daar zijn onze spaanse vrienden door Ed en Mona aan hen overgedragen.
Na het overdragen van de paspoorten en het maken van vele foto's, hebben we wederom onze beroemde groepsfoto gemaakt, waarna één ieder zijns weegs is gegaan.

Wij (de vluchtbegeleiders en de adoptante van Pablo) zijn met Jo nog wat wezen drinken op de luchthaven en hebben jo om 3 uur weer naar vertrek geëscorteerd en volgens berichten uit Spanje is ze daar veilig aangekomen.
Via deze willen wij Jo nogmaals dank zeggen en alle adoptanten veel plezier wensen met hun nieuwe huisgenoot.

Uiteraard kunt u hier op deze link klikken voor de aankomst foto's

Yiska (vh Negri) mag blijven!!!!!!

2011-09-16T18:17:00.001+01:00

Negri, die bij aankomst in Nederland al door haar opvang gezin werd omgedoopt naar Yiska (en zo gaan we haar vanaf nu gewoon noemen!), is sinds vandaag officieel door haar opvanggezin geadopteerd.
Dit doet mij, onze vrijwilligers, en onze collega's in Spanje heel veel deugd. Mede omdat Yiska ons in Spanje al aan het hart ging, en aldaar als niet plaatsbaar bestempeld was. Dit ook tegen beter weten in van onze spaanse collega's. Zelfs een verlengd pension verblijf, betaald door onze stichting deed niemand besluiten zich over Yiska te ontfermen.
U moet weten dat Yiska en gezonde hond is, groot, sterk, lief, onderdanig en een geweldig karakter heeft, dit werd behalve door Peter en Debbie, ook door Ringo en Hembra opgemerkt en zij maakten direkt in de roedel en plaats voor haar vrij.

Yiska had maar één mankement waardoor ze in zowel Spanje als Nederland, moeilijk tot niet plaatsbaar was.........Leishmania.
Leishmania is de mediteraanse ziekte waarover in Nederland nog steeds een grote waas hangt.
Mensen vinden het eng, terwijl er bij vele niets over bekend is, en geloof mij (uw redacteur, die ook een kanjer met Leishmania heeft), er is niets engs aan en goed(koop) te behandelen.

Gelukkig hebben onze secretaris en zijn vrouw, door alle vooroordelen heen kunnen prikken en zich als opvang gezin op geworpen voor Negri.
En nu tot onze grote verbazing heeft de familie na lang beraad besloten om Yiska een blijvend thuis te bieden.
Zowel in Nederland (bij HzH) als in Spanje (bij Paws for thought) is de vlag uit gegaan.

Uiteraard feliciteren wij Peter, Debbie, Ringo en Hembra, maar opzeker feliciteren wij Yiska en wensen wij hen allen heel veel geluk samen.
Namens alle vrijwilligers in Spanje en in Nederland

aankomst 8 september 2011

2011-09-09T23:17:00.001+01:00

8 dagen na de aankomst van Bilbo, Frodo, Tiny, Rudy stonden we wederom een luchthaven.
Dit keer was Schiphol de achtergrond van een gezellige aankomst.
Dit maal waren Nando en Hobo de gelukkigen. Maar even zo gelukkig waren de adoptanten, welke vandaag hun nieuwe huisgenoot kwamen ophalen.

Na een kort fotomoment, zijn we zoals gewoonlijk weer naar buiten gesneld en hebben we tezamen met de vluchtbegeleidster Nando en Hobo uit hun reisbench gehaald.
Na het uitdelen van de paspoorten, veel genuffel en veel foto's hebben we uiteraard weer de groepsfoto gemaakt en hierna is iedereen weer zoetjes aan huiswaarts gekeerd.
Iedereen vanaf de redactie; heel veel geluk gewenst.

Klik hier voor alle andere foto's

Aankomst 31 augustus

2011-08-31T22:57:00.000+01:00

En wat was het wederom een leuke.

Vandaag kwamen Bilbo, Frodo, Tiny, Rudy naar nederland.
Vanuit Spanje werden ze door Lidy begeleidt naar luchthaven Eindhoven.
Enigzins bedust maar met kwispelende staarten kwamen Bilbo, Frodo, Tiny, Rudy uit hun reisbenches en hebben volvertrouwen kennis gemaakt met hun nieuwe- en opvang baasjes.

Iedereen namens de redactie heel veel geluk gewenst, en Lidy heel hartelijk bedankt.

Hieronder vast de groepsfoto en voor meerdere aankomstfoto's klikt u hier

En we mochten weer.

2011-08-24T18:33:00.002+01:00

Ja, want het blijft een cadeautje zo’n dagje naar Spanje. De dames en heer adoptieconsulenten gaan zo lekker dat er zeer regelmatig aankomsten zijn. En ik vind het nog steeds niet erg. Dus vroeg opstaan, koffie, hondjes knuffelen, autoritje en parkeren gaan als vanzelf.

Inchecken en door de douane blijft ondanks de drukte ook een feest.
En al die mensen die daar druk en vervelend doen, pfff daar word ik ook al niet chagrijnig van en denk bij mezelf, staan ze ook maar eens vroeger op, hebben ze meer tijd.
En bij mijn tweede koffie aan een tafeltje, hoor ik weer mensen mopperen, wat was het druk hé, bij de Mediterranean Sandwich Bar. Binnen een kwartier een broodje, verse cappuccino en betaalt.
Ik kan er alweer niet wakker van liggen.

Na de koffie weer naar de D-pier en gezeten bij de boarding, hoor ik weer mensen mopperen. Tjonge, je moet altijd ver van te voren aanwezig zijn en toch moet je altijd lang wachten voor je het vliegtuig in kan.

Op dat moment zie ik de passagiers en koffers uit het net aan de pier gezette toestel komen en denk bij mezelf wat hadden die mensen dan gewild. Maar weer word ik niet warm of koud van het gezeur. Het mooie is dat ik de man in kwestie nog hoor zeggen tegen zijn vrouw, tja en die kinderen gaan van dat lange wachten altijd zo zeuren………………., van wie zouden ze dat nou hebben?

Doe lekker een spelletje met de kids, bijvoorbeeld het onderstaande Zoek 16.119 verschillen

HV 6115 aan Schiphol pier

HV 6115 aan Spaanse pier

Maar goed eenmaal aan boord van het toestel heb ik gezeten in een stoel ,- die mij goed paste-, maar bij enkele medepassagiers of te klein ofwel te groot was, heb ik mijn boek erbij gepakt en ben gaan lezen.
Het boek moet ik u vertelen is een boek waarin een indianen opperhoofd “zwarte Eland” verteld over de gewezen tijden en de vervlogen wijsheden, welke dit eens zo grote volk bezat.
Een passage uit dit boek gaat over de wijsheid dat al het goede op de aarde rond is en hoorde te blijven.

Bijvoorbeeld dat de bomen rond van vorm waren, de bizons in ronde bogen over de immense uitgestreken velden trokken en zelfs vuur in een ronde vlakte de beste bescherming bracht tegen de nacht en alle gevaren die de nacht met zich meebracht.
Terwijl de wasichu’s (de Amerikaanse onderdrukkers) ze het liefst in vierkante huizen wilde stoppen, die op hoekige straten stonden, alwaar de indianen, zoals iedereen weet, niet gelukkig zijn geworden.
Dit lezende vroeg ik mij af, zou dit echt zo zijn en nu nog toe te passen zijn op deze tijd…..
Zijn alle goede dingen rond of beter dan vierkantige dingen?

Het vliegtuig waar ik inzat is bijvoorbeeld rond, dit heeft te maken met aerodynamica, want vierkant komt hij echt niet van de grond. En we vliegen dan wel in een rechte lijn van A naar B, maar er zit wel een ronde curve in omdat vliegtuigen die terug keren, niet in botsing kunnen komen met vertrekkende vliegtuigen.

Het landingsgestel heeft wielen die toch echt rond zijn, want als deze vierkant waren….vul zelf maar in.

Het is maar een gedachte, maar als je 2,5 uur van A naar B aan het reizen bent, blijft het net als een Frans Bauer liedje dat je ’s ochtend als eerste op de radio hoort, de hele dag door mijn hoofd spoken.
De hele dag zag ik dan ook hoekige vormen en rondingen.

Terwijl ik na aankomst weer in de bekende trein stapte naar Torremolinos, reed ik door een ronde tunnel uitgang, weer bovengronds. Hier rijdt je door een volgebouwd, smerig, en hoekige Malaga industriegebied. Na een tiental minuten reed ik hier weer uit en zie links de kustlijn met al haar mooie ronde vormen.
Na nog eens een kwartier langs plaatsjes en natuur, ben ik gearriveerd in Torremolinos en kom met de roltrap aan op het grote plein van Torremolinos. De zon schijnt en de warmte heet mij welkom en wenst mij een plezierig verblijf toe.

Door slingerende straatjes slenter ik richting strand en zoek mijn favoriete strandtent, (El Velero, wat Zeilboot betekent) op. Hier nuttig ik eerst een wel verdient, vind ik zelf, Engels ontbijtje. Bonen, Spek, Eitje, Worstje, Fanta en koffie, Wederom allemaal ronde vormen en zeer goede dingen. Maar ook toast, vierkant maar heel lekker. Waarom denk ik hier steeds aan…..

Daarna is het strandbedjes tijd, een kleine anekdote hierbij was dat ik met Mona belde over de gang van zake, en Mona mij vertelde dat ze al twee keer doorweekt nat was geweest, omdat ze twee keer in een half uur met de hondjes was gaan lopen. Ik heb haar gerust proberen te stellen dat ik ook al twee keer doorweekt was geweest, ik MOEST…namelijk met grote regelmaat de verkoeling van de zee opzoeken en had dat al twee keer gedaan, binnen een half uur. HiHiHiHi.

Na een vijftal uurtjes doorgebracht te hebben op het strand en regelmatig de zee bezocht te hebben, (waar ik trouwens mijn voetzool heb opengehaald aan puntige, scherpe hoekige kiezels) met het nuttigen van heerlijke koude (fris)drankjes en het flirten met de serveerster (over mooie ronde vormen gesproken), ben ik weer op het gemak richting luchthaven vertrokken.

Op de luchthaven was het weer een rendez-vous met Jo, Linda en Cellia.

Linda moest meteen weer weg, maar samen met Jo en Cellia hebben we Rex, Roan, Amy, Negri en Larry reisvaardig gemaakt en richting incheck, flightcare en X-ray geloodst.
Het was al met al een relaxte airport-run, waarbij we veel gelachen hebben en heel veel gesproken hebben met Nederlandse reizigers, welke het toch wel heel goed vonden dat wij dit werk deden en ons complimenten gaven,- bij deze overgebracht aan al onze vrijwilligers-. (Netwerken heet dat geloof ik, en anders was het gewoon gezellig kletsen).
Na een emotioneel afscheid van Larry, Amy, Rex en Negri heb ik weer afscheid genomen van Jo en Cellia en ben met Roan in het tasje naar de douane gegaan en daarna wederom op mijn gemak richting boarding gelopen.

Na een voorspoedige vlucht, een gezellig gesprek met medepassagiers, welke misschien nog een regelmatige vlucht begeleider heeft opgeleverd, was deze rondreis rond 23:00 ten einde.
Het showen van Roan aan de opvang, 45 minuten wachten op de kooien en een vervelende douane ambtenares later, liepen we naar buiten om daar de gekooide reizigers te bevrijden uit hun reisbenches. Samen met de adoptanten en de vele vrijwilligers die deze vlucht bij toeval in groten getale aanwezig waren (te weten 3 adoptieconsulenten, een adverteerster, de secretaris en zijn vrouw, en de vicevoorzitter die bij toeval ook nog eens uw redacteur is), hebben we Larry, Amy, Rex, Rowan en Negrie welkom geheten in Nederland. Hierna zijn de paspoorten uitgedeeld en na het schieten van vele mooie plaatjes en het nemen van de groepsfoto is iedereen zo zoetjes aan weer huiswaarts gekeerd.

Ook wij zijn na een kopje koffie met de nog aanwezige vrijwilligers, huiswaarts gekeerd.

Toen ik na het knuffelen en uitlaten van onze eigen honden, wederom op de rand van mijn bed zat bedacht ik mijzelf dat het cirkeltje weer rond was.
“Zwarte Eland” was weer even tot mij gekomen en ik bedacht mij toen, na een mooie, in vele opzichte geslaagde dag, die indianen waren toch zo gek nog niet!

Ik ben die nacht wederom glimlachend in slaap gevallen.

Ps de foto's staan wederom op onze digitale fotoalbum klik hier

Tubbs geplaatst.

2011-08-07T22:22:00.003+01:00

Tubbs, die donderdag mee is gevlogen vanuit Spanje voor opvang, heeft vandaag kennis gemaakt met zijn nieuwe familie.
Liefde op het eerste gezicht....

Wij wensen Tubbs en zijn nieuwe gezin veel geluk samen.

Tevens willen wij Els en Kruimel bedanken voor het opvangen van Tubbs.

Reisverslag 4 augustus 2011

2011-08-04T21:54:00.001+01:00

Hallo lieve mensen,
Wij beginnen dit reisverslag met een samenzang, niet uit een psalmenboek of een kinderliedjesverzameling, nee lieve lezers uit de film Brother Bear en kiezen daarvoor de 1ste pasage.

Hier voor hen die het niet uit hun hoofd kunnen ter herinnering de tekst;
Tell everybody I’m on my way
New friends and new places to see
With blue skies ahead yes I’m on my way
And there’s nowhere else
That I rather would be

Tell everybody I’m on my way
And I’m loving every step I take
With the sun beating down
Yes I’m on my way
And I can’t keep this smile off my face

Dit liedje heeft de gehele dag door mijn hoofd gespookt, dit mede omdat Mona voor onze Koda (vernoemd naar de hoofdrolspeler uit de film) en scrapboek aan het maken was gebasseerd op het zelfde liedje.

Enfin ik stapte dus na de koffie in de auto om even voor vier uur, met de gedachte; Tell everybody I’m on my way. Niet dat het iemand geinterresseerd had op dat moment want het duurde tot bij Amsterdam voor dat ik de eerste sterveling tegenkwam. Schiphol was dan ook heel snel bereikt.

Ik was ivm. de waarschuwing mbt. vakantiedrukte heel bijtijds op de luchthaven, en aangezien de drukte er niet was, stond ik heel snel voorbij de douane.
Dit keer ben ik vanwege de vele tijd die ik over had na koffie en een broodje maar eens uitgebreidt winkeltjes gaan bekijken. New friends and new places to see.

Na deze tour d’ Schiphol ben ik richting de D-Pier gegaan en gezeten bij de gate dacht ik; With blue skies ahead, yes, I’m on my way. Boarding was ook deze keer zeer voorspoedig en klokslag zeven uur werden van de kant af geduwd om even later volgas de grond te verlaten en het luchtruim te betreden. And there’s nowhere else, That I rather would be. De reis ging voorspoedig en met de nog kortere nieuwe aanvliegroute op Malaga airport, werd zelfs de vliegtijd met nog een klein kwartier verkort.

Lopende richting de uitgang van het vliegveld met in de gedachte de capuchino grande, welke zeker weten ergens stond te wachten met mijn naam erop, Tell everybody I’m on my way

Na de koffie heb ik mijn meegenomen boek ter hand genomen en op een bankje voor de luchthaven heb ik With the sun beating down, lekker zitten lezen en genieten.
Na een klein uurtje kwam het eerste telefoontje van Linda en ben ik naar Departures gelopen om daar Linda met Becky en Denzil te verwelkomen.
Nadat ik kennis gemaakt heb met Linda en Becky en Denzil van haar heb overgenomen, ben ik met de doggies op een schaduwrijke plek gaan zitten en hebben we samen wat water gedronken, en hierna nog even een rondje voor een plasje gelopen. And I’m loving every step I take

Even een antwoord op de vraag waarom er deze reis geen foto's zijn genomen, mijn meegenomen camera heeft de trip niet overleefd en tijdens de heenreis al de geest gegeven, helaas.

Hierna kwam al vrij snel het telefoontje van Dawn en Bill en kwamen zij Ella, Buster en Tubbs brengen. Gezamenlijk hebben wij de airport run gedaan, welke uiteindelijk zeer rustig en snel verliep.Zelfs zo rustig dat we voor de X-ray nog tijd hadden voor een kop koffie met elkaar.

Net toen we de koffie op hadden kwamen de dames van flight-care ons zelfs halen voor het checken van de kooien. TOPSERVICE. Na checken en boarden met een rustige reis richting schiphol gereisd.
Yes I’m on my way.

Op schiphol eerst Tubbs aan haar opvang mama getoond en daarna duurde het uiteraard weer een uur voordat Denzil, Becky, Ella en Buster door de douane kwamen, maar hierna weer snel de uitgang gezocht en de honden aan hun nieuwe baasjes uitgereikt.

Na het uitreiken van de honden aan hun nieuwe baasjes, het zien van vele blije gezichten en het schieten van veel leuke foto’s hebben we onder het genot van nog een kop koffie de hele dag nog even met de aanwezige vrijwilligers de reveu laten passeren.

And I can’t keep this smile off my face.

De groepsfoto.

Ps. De rest van de aankomstfoto’s staan weer te pronken op ons Picassa fotoalbum http://picasaweb.google.com/hondzoekthuis en willen wij Dhr. Collins bedanken dat hij dit lied heeft geschreven.

Nieuwe vrijwilliger

2011-08-03T11:49:00.000+01:00

Sinds een week is er een nieuwe vrijwilligster in ons midden.
Els gaat voor ons adverteren en tevens wil zij voor ons gaan opvangen.
Wij wensen Els heel veel plezier en willen haar bedanken voor haar inzet.
En zoals u weet, grijpen wij een moment als deze weer aan om ook onze andere vrijwilligers en betrokkenne bij de stichting wederom eens te bedanken uit de grond van ons hart, want wij zijn namelijk op weg om nummero trescientos (300) te plaatsen.
En dat is voornamelijk aan jullie allemaal te danken, en dat kunnen wij niet genoeg benadrukken.
300 spaanse zieltjes die in Nederland genieten van een leven waarvan ze in Spanje alleen maar gedroomd hadden.

Toen ik onlangs zelf in Spanje was om honden op te halen, was ik in gesprek met één van de vrijwilligers daar. En deze plaatste de opmerking dat HzH met driehonderd geplaatste honden er alleen alvoor gezorgt heeft dat er een middel groot spaans asiel verhuist is naar Nederland.
En dat hebben we toch mooi aan jullie te danken.
Heel hartelijk dank daarvoor!!

En omdat één foto meer zegt dan duizend woorden, vonden wij deze foto zeer toepasselijk.

Cassie 1 april 2010 - 26 juli 2011

2011-07-27T23:24:00.001+01:00

Namens de redactie even een klein woord vooraf. Cassie is door ons enkele maanden geleden geplaatst en kort geleden kregen wij een verzoek tot herplaatsing.

Alleen bleken de problemen van Cassie groter dan verwacht. Red.

Gisteren hebben wij als medewerkers van Stichting Hond zoekt Huis een ongelofelijke moeilijke beslissing moeten nemen. De nog zo jonge Cassie bleek geestelijk zo beschadigd te zijn en daardoor niet meer plaatsbaar. We hebben haar een leven in een hok willen besparen en hebben daarom deze lieve schat laten gaan. Vandaag wordt Cassie gecremeerd, binnenkort zal haar as worden verstrooid op de Veluwe. Eindelijk heeft Cassie de rust die waar ze zo naar heeft verlangd.

Mona - Yvonne - Ed

Adoptieconsulenten Hond zoekt Huis

Lieve Cassie,

Jouw leven duurde helaas zo kort
Liefde en aandacht kreeg je zo graag
Het heeft niet zo mogen zijn lieve schat
Kapot en onplaatsbaar gemaakt door de mens
had ik voor jou een wens
en die was dat je eindelijk de rust zou vinden die je zo verdiende
Vanavond hebben we je laten gaan
een speciaal plekje voor jou zal in mijn hart blijven bestaan.
Cassie lieverd speel fijn bij de regenboogbrug.

Ed-Hans en de drie Bees.

Twee mooie Reünies

2011-07-16T15:18:00.005+01:00

Reunión el Número Uno

Nico en Elsa, weerzien in het amsterdamse bos

Nico en Elsa woonden jaren samen in Spanje, liefdevol verzorgd door een Australische vrouw. Die werd in 2009 ernstig ziek en moest daarom afstand doen van haar honden. Nico en Elsa hadden als puppy het nodige meegemaakt, en dat merken de nieuwe baasjes van het tweetal dat eind 2009 in respectievelijk Amstelveen en Amsterdam terecht kwam.

Onlangs was er een heuse reünie van het duo, dat in Spanje onafscheidelijk was geweest. Elke dag gingen Nico en Elsa met elkaar op pad. Naar verluidt leerde met name Nico veel van Elsa, en daarom was er grote hoop dat het tweetal elkaar ‘in de poten’ zouden vliegen. Dat gebeurde niet. Wel nieuwsgierig gesnuffel, en zichtbaar gemak bij elkaar.

Was het dan toch te lang geleden? Moeilijk te zeggen. Wel vertelden baasjes Tim en Monique over elkaars honden, en toen bleek dat Nico en Elsa veel dezelfde karaktereigenschappen hebben. Lief, kalm, beschermend, in staat om heeeel lang niet naar buiten te hoeven om te plassen, maar ook angstig voor onverwachte knallen.

De nodige ervaringen uitgewisseld, en afgesproken om binnenkort weer eens samen door het Amsterdamse Bos te wandelen. Wie weet valt dan plotseling bij Elsa of Nico alsnog het kwartje: ‘Hee, hond, kennen wij elkaar niet ergens van?

Reunión el Número Dos

Weerzien met Daisy-May

Zoals de trouwe lezers weten ben ik ooit op een resceu flight geweest.
Hierbij zijn op de terug 12 blije pootjes met mij mee terug gereisd vanuit Spanje naar Nederland. (voor die gene die het niet weten, of het nog eens terug willen weten (Klik hier voor mijn avonturen van toen).
Op die vlucht vlogen met mij mee naar Nederland; Chacho, Lara en Daisy.

Nu moet u weten, was Daisy een dametje van 4,5 jaar met leishmania, was in het bezit van een slecht meebewegend pootje (mank) en miste het zicht uit een oog.

Het missen van één oog en het hebben van een mank pootje is het gevolg van de liefde voor dieren waar vele Spanjaarden mee zijn opgegroeid!! NIET DUS!! Waarschijnlijk (het is gewoon zeker, maar kunnen wij het niet bewijzen) is Daisy zo mishandeld, dat haar ene oog gewoon blind is geschopt of geslagen, en dankzij deze zelfde behandeling is haar poot flink beschadigt. Hierdoor was zij niet plaatsbaar in Spanje en moeilijk plaatsbaar in Nederland.

En toch op ieder potje past een dekseltje en er waren adoptanten in Nederland die helemaal weg waren van deze dame.
Toen het bekende traject was doorlopen is Daisy op de boven genoemde vlucht met mij mee gereisd, en sindsdien liefdevol op gevangen door Hendrina, Wander en Marijn, en later Roan en Lola.

En nu op 9 juli hebben wij omdat wij voor een weekje de Drentse rust hebben opgezocht wederom met hen afgesproken. Op een eerdere vakantie in het Drentse hadden we hen ook al een keer ontmoet. Als de hele bups weer kennis heeft gemaakt, en ik onder het genot van iets te drinken en een gezellige conversatie op een gegeven moment Daisy op één van kleden van onze honden zich eens heel tevreden zie uitrekken bekruipt mij plots een raar gevoel!? Wat als…………………

Stelt u zich nu eens voor dat deze drommel niet was meegenomen door de Spaanse vrijwilligers van CAS en dat deze arme drommel niet was meegenomen door Mevr. Lander voor opvang in Spanje en stel dat Hendrina en Wander die dag toevallig niet op Marktplaats hadden gekeken, maar op visite waren geweest bij wie dan ook.

Stel dat,…….. hoe was het dan met deze kanjer afgelopen? Dood? Nog meer mishandeld? Zwervend op zoek naar eten?

En nog steeds kijk ik in dat ene, maar vol van liefde kijkende oogje van Daisy.
En dan realiseer ik mij, toeval bestaat.

Toevallig zag een vrijwilliger van CAS Daisy liggen, toevallig wilde mevr. Lander Daisy opvangen, en toevallig mailde CAS aan Mona dat er een hondje Daisy genaamd bij hen was aangemeld, en toevallig besloot Mona dat ondanks dat de kans van slagen minimaal was Daisy toch een kans te geven en haar in de lijst op marktplaats toe te voegen, en toevallig keken Hendrina en Wander die ene dag op marktplaats. En toevallig keken zij in dat van ene van liefde overlopende oogje, hoewel toevallig…….

Misschien had het allemaal met voortbestemming te maken.
Wie het weet mag het zeggen.

Nu zit ik ook in dat oogje te kijken en zonder het te laten merken maakt mijn hart een looping, slaat even over omdat het een vreugde sprong wil maken, wat is dit toch een schoonheid en dit zonder afbreuk te doen aan al die andere kanjers die wij van HzH hebben mogen plaatsen.

Ondertussen hoor ik Hendrina vertellen dat ze een vriendin heeft staan uitschelden omdat deze niet begreep dat Hendrina zo’n “mislukte” hond in huis had genomen. Hendrina heeft haar vol onbegrip overtuigd dat Daisy niet lelijk was maar mooi, heel mooi,super mooi, een kanjer!!!! En dan kijkt Daisy me nog steeds aan, en wat ziet Daisy er momenteel gelukkig en tevreden uit, ondanks dat ze rustig aan moet doen omdat ze nog niet zolang geleden aan het pootje is geopereerd, ondanks dat ze ivm de leishmania aan de albipurinol zit, ondanks…………………….? Nee, dankzij de liefde van Wander, Hendrina, Marijn, Roan en haar hond- vriendinnetje Lola.

En ik, ik was de geluksvogel die alle toevalligheden aan elkaar heb mogen breien en Daisy heb mogen invliegen en Daisy heb mogen uitreiken aan haar familie en ik, ik mocht haar nu tevreden en ziels gelukkig zien liggen. Op tafel zag ik de bos zonnebloemen staan die wij hadden gekregen van Marijn en in dat ene oogje van Daisy zag ik velden vol met zonnebloemen staan die ze elke dag wilde geven aan Hendrina, Wander, Marijn en Roan.

Het moraal van beide verhalen/reunies
Soms vragen mensen wel eens waarom ik vrijwilliger ben geworden voor HzH en doe wat ik doe……………… Nou dan vertel ik ze verhalen als deze, en sommige begrijpen het, andere snappen er geen snars van.

Zolang alle Daisy’s - Elsa's en Nico's van de wereld het maar snappen, ga ik en met mij de vrijwilligers van HzH er mee door.

Aankomst 6 juli 2011

2011-07-07T00:31:00.005+01:00

Een verslag van de aankomst van Brigitte, Lacey, Foxy, Dougy en Charlotte van 6 juli j.l., omdat dit verslag ook wordt gelezen door Engelstalige HzH blog lezers wordt dit verhaal ook in het Engels vertaald.

Om half vier 's-morgens liep de wekker af, snel een frisse douche genomen, een kop koffie achterover geslagen en een broodje naar binnen gewerkt, daarna Bob en Bruno uitgelaten. Half vijf zaten Hans en ik in de auto, onze twee Bees lagen heerlijk achter in de auto te slapen.

Even voor zessen stond ik op de luchthaven Schiphol, de drukte viel dit keer reuze mee en in no time had ik mij zelf ingechecked. Ik had dus zeeën van tijd voordat ik aan boord van de Transavia vlucht HV 6115 moest.

Met iets vertraging vertrokken we, er was een passagier niet opkomen dagen en dan moet helaas de bagage van die passagier uit het vliegtuig worden gehaald voordat het vliegtuig mag vertrekken.

Eenmaal in Malaga aangekomen was het eerst even tijd voor een sigaretje (tsja deze verslaafde had urenlang niet mogen roken). Omdat ik met Jo van PawsFor Thought rond de klok van één uur had afgesproken in Fuengirola (das een badplaats in de omgeving van Malaga) ben ik rustig aan naar de trein gelopen en merkte eigenlijk toen pas hoe heet het was. De temperatuur was rond half elf al tegen de 26 graden.

Na een treinreis van 45 minuten was ik in Fuengirola en kon daar opzoek naar een ontmoetingsplaats waar ik Jo zou treffen. Ik vond een prima schaduwrijke ontmoetingsplaats pal aan de kust het was "The London Pub"

Jo per SMS op de hoogte gebracht van deze plek waarna ik lekker kon gaan genieten van mijn vrije uurtjes aan de inmiddels wel erg heet geworden Spaanse kust. Ach wat is Spaans? al snel zag ik een horecatent die "Cafe het Toppertje" werd genoemd en even verderop werd een "heerlijke bal van Chantal" op een uithangbord aangeprezen.
Inmiddels was het al één uur geworden en nog geen spoor van Jo en de honden. Ik begon een tikkie nerveus te worden want ik had geen bericht teruggekregen van Jo en tevens merkte ik dat mijn GSM aan de kust niet overal bereik had. Op een plek waar ik wel bereik had, heb ik Jo gebeld die mij liet weten helaas pas veel later te komen omdat ze opgehouden werd.

Uiteindelijk trof ik Jo en Cilia omstreeks 15.00 uur vlakbij de afgesproken plaats. Snel alle honden die ik zou vliegen begroet en daarna kon ik de tijd nemen om Brigitte, die wij zelf geadopteerd hebben, uitgebreid te begroeten.

Het werd maar heter en heter die middag, omdat de hitte bijna ondraaglijk voor de honden werd (ondergetekende zag die hitte ook niet meer zitten), hebben we de honden opgepakt en zijn richting Malaga airport gereden.

Tsja en dan leer je Spanje op z'n smalst kennen. Hoezo richtingsborden met Malaga er op? Die borden kennen ze niet in Fuengirola. Door het ontbreken van die borden heb ik een kilometers prachtige kustlijn gezien die mij op dat moment totaal niet kon boeien omdat het bloedheet in de auto werd. De airconditioning had het begeven of kon het niet aan.

De weg die we reden ging op een gegeven moment de bergen in, we stegen flink en ............... de temperatuur in de auto ook. Eindelijk waren we op de snelweg richting airport en eindelijk konden we sneller rijden dan 30 km per uur waardoor het iets koeler werd in de auto. Het incheken van de honden op de luchthaven ging heel erg snel en tegenstelling tot mijn eerste vlucht waren er op de luchthaven geen problemen.

Zelfs de rijen bij de inchekbalies vielen erg mee.

Een iets wat slaperige Foxy keek in het rond vanuit het tasje waarin ik haar in de cabine mee zou vervoeren naar Nederland.

Dag lieve schatten, lekker slapen want dan zijn we zo in Nederland

Helaas dacht Foxy toch even anders over slapen.......... Ik had van een alleraardigste Spaanse Transavia dame tijdens het incheken een hele rij stoelen voor mij en Foxy alleen gekregen. Tijdens het boarden vroeg de Purser mij of ik op de middenstoel wilde plaatsnemen en het tasje met Foxy daarin op de grond bij de raamstoel wilde zetten.

Tijdens de start vloog Foxy met tasje en al zowat tot halverwege de stoel omhoog. Het arme ding was nogal in protest en wilde niet in het tasje blijven.

Nadat we op hoogte waren werd Foxy rustig en viel (teminste zo leek het) in een hele diepe slaap. Na een kwartiertje dacht ik wel even naar de toilet te kunnen maar dit bleek geen verstandige keuze te zijn. Tijdens mijn afwezigheid had Foxy zicht uit het tasje weten te werken waardoor het cabinepersoneel, onder een luid gelach van een aantal passagiers, op hondenjacht waren in de cabine. Gelukkig kon ik Foxy snel pakken en kreeg ik haar weer terug in het tasje. Ach weer een ervaring rijker en er zullen maar weinig mensen zijn die kunnen zeggen dat ze op 8 1/2 kilometer hoogte op hondenjacht zijn geweest

De rest van de vlucht heeft Foxy geslapen en bij aankomst was ze nog zo slaperig waardoor dit mooie plaatje geschoten kon worden

Het lijkt er soms wel op dat ik de ellende over mij afroep, wanhopig word ik daar soms van en dat werd ik gisteravond dus ook. Na de landing op Schiphol is het altijd wachten op de honden, ook nu weer. Nu moesten we wel heel erg lang wachten op de honden, omdat inmiddels al mijn medepassagiers met hun koffers al wegwaren en de honden er nog steeds niet waren, begon ik mij toch wel ernstig zorgen te maken. Er was niemand meer in de bagagehal op één douane-beambte na. Ik vroeg haar of ze wist waar de honden waren. Gelijk schoot ze mij te hulp door iemand te bellen en niet veel later kwamen de kooien met de honden er in.

Helaas was deze aardig douane-beambte verplicht om een uitgebreide (hondenpaspoort) controle te doen, dus verdwenen de kooien en ik uit het zicht van de adoptanten die ondertussen ook niet begrepen waar ik nu bleef. Op deze paspoortcontrole zat ik echt niet te zitten, ik wilde maar één ding en dat was zo snel mogelijk die honden uit de kooien krijgen en ze laten drinken.

In de tijd dat ik als HzH vrijwilliger werk heb ik één ding zeker wel geleerd en dat is dat je luchthavenpersoneel nooit tegen je in het harnas moet jagen daarom perste ik mijn gezicht "ik begrijp te volkomen mevrouw" blik en lichtte mijn blik even mondeling toe. Dit werkte want na de paspoortcontrole hielp de douane beambte deze uitermate begripvolle passagier de kooien door de deuren heen te krijgen en was ik eindelijk samen met mijn vluchtgenootjes in Nederland.

Jeroen nam een kooi over waarna we samen met de adoptanten naar buiten konden om de overdracht van de honden te regelen.

Het was weer geweldig om een HzH vlucht te mogen doen en ............... het is nog fijner om te zien hoe blij de honden zijn tijdens de kennismaking met hun nieuwe baasjes en vrouwtjes.

Dat niet alleen de honden intens gelukkig zijn bewijzen twee foto's wel, als dit geen liefde op het eerste gezicht is dan weet ik het ook niet meer. Het was een gezellige aankomst en bij zo'n aankomst hoor natuurlijk de inmiddels traditie geworden groepsfoto

23 uur later dan ik was opgestaan ging ik moe maar o zo voldaan naar mijn bed. Ondanks de paar kleine tegenslagen was het een dag die ik voor geen goud had willen missen !

English translation:
A report of the arrival of Brigitte, Lacey, Foxy, Dougy and Charlotte on July 6.
Because this report is also being read by English readers of the HZH Blog, this story will also be translated in English.

At half past three in the morning the alarm woke me. I quickly took a shower, drank a cup of coffee and took a sandwich. Than I took BOB and Bruno for a walk. At half past four Hans and I drove off towards Schiphol Airport with BOB and Bruno vast asleep in the back of our car.

Just before six o'clock I was standing at the airport. There weren't that many people so within no time I got myself checked in. As a result I had loads of time before boarding the Transavia flight HV6115.
With just a little delay we took off. One of the passengers didn't show up so they had to retrieve the luggage from that passenger out of the cargo bay before the plane is cleared to take off.

Once I arrived in Malaga the first thing I did was to smoke a cigarette (this addict wasn't allowed to smoke for hours!)

Because of the appointment I had with Jo from Paws For Thought at about one o'clock in the town of Fuengirola (this is a small town near Malaga) I calmly walked towards the train station and during this walk I noticed how warm it actually was. The temperature reached near 26 degrees Centigrade at half past ten in the morning. After a journey by train of about 45 minutes, I arrived at Fuengirola so I could go looking for a venue to meet Jo later that afternoon.
I found myself a fine spot in the shade near the beach. It was “The London Pub”.

By text-message I notified Jo about this spot and after that I could enjoy the free time I had at the Spanish coast that was becoming quite hot in the meantime.
But than, how Spanish can it be. Within a small amount of time I saw a pub called “Cafe Het Toppertje” and just a couple of meters further a sign praised the delicious “Bal van Chantal (meatball red.)

In the mean time it became one o'clock and still not a sign of Jo and the dogs. I became a little nervous because I didn't receive a message back from Jo to confirm the spot where we would meet. Also I found out that the range of my cellphone didn't have coverage on the whole of the coastal line.

So I found a spot where I had coverage and called Jo. She told me she would arrive much later because she was being held up .In the end I met Jo and Celia at about 3 o'clock PM near the meeting point. I quickly greeted all the dogs that would fly with me and after that I did take the time to meet and hug Brigitte whom is adopted by us both.
It became hotter and hotter that afternoon. Because the heat was getting unbearable for the dogs (I couldn't bear much either!) we took the dogs and drove towards Malaga airport.

But than you get to know Spain at it's narrowest. There are no signs to guide you towards Malaga in Fuengirola. Because of the absence of such signs I got to see a coastline of miles and miles but at that time, because of the warmth in the car, I couldn't care less!

The airconditioning broke or just couldn't cope with the warmth.
At a certain point, the road led us into the mountains. We climbed a lot.... and so did the temperature inside the car. When we finally reached the highway where we could drive faster than 30 Km/h, the inside of the car cooled a bit.

The check in of the dogs at the airport went without any problems, this unlike my first flight.
Even the lines at the check-in desks weren't that long.

From the bag in which I would fly her to Holland, a groggy Foxy checked everything out.
Bye sweethearts, have a good sleep than we'll arrive in Holland in no time.

But alas, Foxy thought different about sleeping. At the check-in a kind lady from Transavia gave me a whole row of chairs for Foxy and myself. During boarding, the purser asked me to take a seat in the middle chair and to put the bag with Foxy in it on the floor by the window seat.

At take off, the bag with Foxy inside it flew up till halfway the chair. The poor thing was in protest and was not planning to stay in the bag.

But when we arrived at cruising height, she calmed down en fell vast asleep (so it seemed!)

After about 15 minutes I thought it would be safe to go to the toilet, but this turned out to be a wrong decision. During my absence Foxy broke out of the bag and I found the cabin crew – motivated by loud laughter of some of the other passengers – trying to fetch Foxy.
I was glad I could catch her within moments and was able to put her back inside the bag. Well, it was quite an experience, there won't be many people who can say they've been chasing dogs at 8,5km height.

Foxy was deep asleep during the rest of the flight and at arrival she was still so sleepy that this picture could be taken. It sometimes seems I call this type of misery on myself, it sometimes makes me desperate. Also last night.

After landing on Schiphol you've always got to wait on the dogs, just as this time. But this time we had to wait very long. In the mean time my fellow passengers fetched their luggage bags and had left and the dogs still weren't there, so I got very worried.

No-one was left at the arrival hall but one customs officer. I asked her if she knew where the dogs were. She immediately came to the rescue by calling someone and withing a short period the cages with the dogs arrived. But than the customs officer had to do a mandatory control of the passes, so the cages and myself disappeared out of sight of the adopters. They didn't understand either what was happening and what took me so long. I wasn't waiting for this check of the passes, I just wanted one thing: to get the dog's out of their cages and give them something to drink.

During my work as HzH volunteer I have learned never to antagonize the airport personnel against me. That's why I gave them my happy and understanding face “I completely understand you madame”.
This worked because after the check of the passes, the customs officer helped this understanding passenger to get the cages through the arrival gate doors and finally my flight mates and me where in Holland.

Jeroen took one of the cages from me where-after we took the adopters with the cages outside to make the transfers. It was great to do another HzH flight but it's even better to see the how happy the dogs are during the first meeting with their new owners.

That it's not just the dogs who are happy is shown by these two pictures. If this isn't love at first sight....
It was a great and sociable arrival. And with such an arrival there's the group-picture at the end.

23 Hours after getting up, I went back to bed. Tired as a dog but feeling great! Despite some small setbacks it was a day I wouldn't have missed for the world!

Aankomst 1 juli 2011

2011-07-02T00:33:00.002+01:00

Het was vandaag weer een top aankomst, mede doordat er vandaag 3 honden op weg gingen naar nieuw geluk. Maar ook doordat we vandaag een omgekeerde eendags vlucht hadden.

Een eendags vlucht is normalitair, 's ochtends naar Spanje en 's avonds weer terug.

Maar omdat we een vakantiegangster hadden welke haar vlucht waarop, Pinja, Willy en Honey waren ingeboekt, moest aanpassen vanwege familie omstandigheden, werd de vlucht aan ons cadeau gedaan, mits we ook iemand vonden die kon vliegen.

Aangezien het een vroege vlucht was vanuit Malaga, hebben we een van onze contactpersonen in Spanje (Jo) gevraagt of zij deze reis wou doen voor ons.

Uiteraard vond zij dit een prima idee, wat inhield dat Jo (van Paws for Thoughs Espania), om ongeveer 13:00 uur voet op hollandse bodem zette en een uur later tesamen met Honey, Pinja en Willy de douane passeerde, ongeduldig opgewacht door een drietal adoptanten, en een tweetal adoptie consulentes en "één adoptieconsulent in "opleiding" (Hihi, what's is a name?).

Naast uw redacteur zaten ook Bruno en Koda in de ontvangst comitee.

Uiteraard hebben we de adoptanten en hun nieuwe vriendjes uitgebreid met elkaar kennis laten maken, en de paspoorten weer uitgedeeld Ook zijn er weer een heleboel foto's genomen waarbij iedereen met hun nieuwe huisgenoten op de gevoelige plaat zijn vastgelegd.

Ook Jo is ondanks klein protest enige malen gefotograveerdane.

Nadat alle adoptanten belooft hadden zeer spoedig de eerste foto's en verhalen met ons te delen, is een ieder huiswaarts gegaan en zijn de adoptieconsulent(es) en Jo nog even wat gaan drinken op de luchthaven. Dit was al snel een gezellige boel.

Helaas moest Jo twee uur later alweer richting vertrek en hebben we haar richting douane geloodst.

Hierna zijn ook wij weer huiswaarts gekeerd en kijken terug op een hele leuke aankomst.

En nu maar wachten op de eerst verhalen en foto's

Hieronder alvast weer de groepsfoto, wanneer u op de foto klikt wordt u automatisch door gelinkt naar ons fotoalbum op Picassa.

Met vriendelijke groet (Red).

Hier onder de Engelse vertaling voor Jo en vrienden.

Hereby the translation for Jo and friends,
Today was another top arrivel, partly because today three new dogs made their way to happiness. But also because today we had a reverse one-day flight. On average a one-day flight we fly in the morning to Spain and in the evening back to Holland.
But because we had a holidaymaker that her flight which, Pinja, Willy and Honey had been booked, had to change due to family circumstances, our flight was a present, if we found someone who could fly. Since it was an early flight from Malaga, we have one of our contacts in Spain (Jo) prompted this trip if they wanted to do for us,

Of course she found it a good idea, which meant that Jo (from Paws for Tough Espania), at about 13:00 hours set foot on Dutch soil, and one hour later, along with Honey, Willy and Pinja passed the custems, greeted by three impatient adopters, two adoption counselors and one adoption coundelor trainnee (Hihi, what's is a name?).
Besides your editor, there were also Bruno and Koda in the welcomcomitee.

Of course we have the adopters and their new friends extensively acquainted with each other, then we handed over paspoorts to the new owners also another lot of pictures were taken with everyone with their new roommates.
Jo Despite of small protests became photographed several times.

After the promises from the adopters that they will send us very soon the first pictures and stories to share with us, everyone is gone home and the adoption consultant (s) and Jo have a little drink at the airport. This was soon a great atmosphere.

Sadly Jo have to leave after three hours, and we brought her to the check-in.
When we went back home, we look back on a very nice day at the airport.

And now we wait until the stories and pictures,

Here again a groupsfoto , when you click on the picture you will be automatically linked to our photo album on Picassa.

With kind regards.

Aankomst 27 juni 2011

2011-06-27T22:13:00.000+01:00

Vandaag was er een aankomst op Schiphol.
Voor twee vakantie reizigsters was vandaag het einde van hun vakantie, en op deze reis wilde zij voor ons wel honden invliegen.
Dus de gelukkige waren Jack (v/h Zorro) en Fido, Ondanks dat de vlucht zwaar tegen zat en de vertraging was opgelopen tot 3 UUR vonden de dames het toch geweldig om te doen.
En de beide adoptanten en wij van HzH waren blij dat zij dit voor ons en de honden wilden doen.
Nadat wij de honden uit hun tijdelijke verblijf hadden gehaald en hadden uitgereikt aan hun nieuwe eigenaren, werden de papieren uitgereikt en zijn er nog een aantal fotoos geschoten.
Hierna hebben wij de groepsfoto gemaakt en na het bedanken van de reizigster en het gelukwensen van de adoptanten is een ieder huiswaarts gekeerd.
Ook de redactie wil de dames bedanken en de adoptanten en hondjes vanaf deze feliciteren.

Harry is geplaatst

2011-06-27T21:57:00.000+01:00

Harry, welke bij onze adoptieconsulente en medebestuurslid in Oude Molen zat voor tijdelijke opvang, heeft vandaag een nieuw thuis gekregen.
Harry gaat eerdaags verhuizen naar Voorburg en zoals het zelf verwoordde; Het zal voor ons niet meevallen, maar we kunnen helaas niet alle honden houden......snif, was het een gezellige opvang tijd in Oude Molen.
Wij wensen Harry en zijn nieuwe familie veel geluk samen.

Mijn naam is Diego

2011-06-22T21:54:00.000+01:00

En ik krijg een nieuw huisje! Joepie

Zaterdag ga ik verhuizen naar Losser.

Namens de redactie feliciteren wij Diego met zijn nieuwe familie en uiteraard wensen wij de nieuwe familie heel veel geluk en plezier met hun Diego

Wandeling met HzH (2)

2011-06-19T18:47:00.001+01:00

Hierbij wederom een link naar nieuwe foto's van de eerste HzH wandeling in Blaricum.
De organisatoren van deze wandeling hebben al hun foto's vanwege het aantal in een nieuw fotoalbum gezet.
Hierbij de Link, als u hier klikt komt u er automatisch in terecht, en kunt u nogmaals genieten en even terug kijken op een geslaagde zondag in mei.

Veel kijk plezier (Red.)

Extra aandacht gevraagd

2011-06-11T22:19:00.002+01:00

Om extra aandacht te vragen voor Nando, Zeta en Foxy hebben wij vanuit Spanje het volgende filmpje ontvangen. Klik hier en you-tube opent het filmpje voor u.
Wilt u filmpjes zien van Luna klikt u hier of Hier
Om te zien hoe Luna in huis is klikt u hier.

Aankomst 7 juni 2011

2011-06-07T15:53:00.001+01:00

Vandaag om 23.15 zette Yvonne voet op hollandse bodem!
Met in haar kielzog Dolly, Dotty, Harry en Titan.
Haar bevindingen van een dagje Dogresceu, zal ze binnenkort met ons delen.
Hier alvast de beroemde groepsfoto.

De rest van de aankomst foto's ziet u op ons fotoalbum

De dierenbescherming waarschuwd!

2011-06-05T22:07:00.003+01:00

Lieve lezers,
Ook dit jaar geeft de dierenbescherming weer een waarschuwing uit aan honden/dierenbezitters om goed op te letten bij de extreme warmte waar wij (gelukkig) ook dit jaar weer mee te maken kunnen krijgen!
Uiteraard is iedereen bekend met de problemen die dieren kunnen ondervinden van de warmte en toch mag de dierenambulance ieder jaar weer tientallen ruiten doen laten sneuvelen omdat de dierenbezitters er even niet bij na hadden gedacht.
Vandaar dat wij van de redactie hebben besloten om de dierenbeschermen bij deze campagne te ondersteuenen en ook de waarschuwing op ons dogblog te zetten.
Hopenlijk weet u alles wat er hier onder geschreven staat en zal het u niet overkomen.
Maar liever één keer te veel-, dan één keer te weinig gewaarschuwd!

Onder deze waarschuwing van de dierenbescherming vindt u een tip over koelbanden, misschien een idee voor uw hond.
Uit eigen ervaring; onze Duitse herder heeft er heel veel baat bij.
(Red)

Honden in de zomerse warmte

Honden kunnen in vergelijking met ons maar heel beperkt hun overtollige warmte kwijtraken: via hun bek (hijgen) en via hun poten. Zij kunnen niet, net als wij, over hun hele lichaam zweten. Honden hebben daardoor meestal veel eerder en meer last van warmte dan wij, en lopen eerder gevaar. Een zonnesteek, coma en zelfs de dood kunnen het gevolg zijn.

Daarom de volgende tips:
-Neem uw hond bij warm weer (vanaf zo'n 20ºC) niet mee naast de fiets. Hij kan niet profiteren van de rijwind om af te koelen, want hij zweet niet. Hij kan de warmte niet via zijn voetzolen kwijtraken vanwege het warme asfalt. En hij moet zich ook nog eens veel meer inspannen dan u!
-Let goed op bij balspelletjes en dergelijke. Sommige honden zijn vaak zo fanatiek dat zij doorgaan tot ze er letterlijk bij neervallen. Vooral veel herdershonden kennen wat dit betreft hun grenzen niet, maar ook bij andere rassen zal dit voorkomen. Ook hiervoor hoeft het niet eens zo warm te zijn, zeker bij honden met dikke vachten.
-Zorg bij warm weer altijd voor voldoende schaduw en drinkwater voor uw hond.
-Als uw hond graag gaat zwemmen om zich af te koelen, is daar niets op tegen. Hou hem echter tegen als u dooie vissen of watervogels in het water ziet, en laat hem dan ook niet uit dat water drinken! Zorg bovendien dat uw hond is ingeënt tegen de ziekte van Weil (onderdeel van de jaarlijkse cocktail).
-Laat uw hond NOOIT met warm weer alleen achter in een auto, ook niet met het raam op een kier en ook niet als de auto in de schaduw staat. Na verloop van tijd kan de auto immers toch in de zon komen te staan. Jaarlijks sterven vele honden een afschuwelijke dood in auto's. U kunt niet voorzichtig genoeg zijn. Ook bij koeler, zonnig weer kan de temperatuur in de auto behoorlijk oplopen.
-Oudere honden hebben, net als oudere mensen, meer te lijden van de warmte. Zorg dus voor een lekker koel plekje voor uw ouwetje en let extra op.
-Bedenk u goed of u uw hond wel een plezier doet als u hem mee neemt op vakantie. Lange ritten naar en door zonnige oorden kunnen een ware kwelling voor uw hond zijn! Ook zijn honden in het buitenland lang niet overal toegestaan en moet u bedacht zijn op ziekten die uw hond in warme landen kan oplopen, waarvan sommige een dodelijke afloop hebben.

Mocht het eens mis gaan en uw hond bevangen raken door de warmte, moet u het volgende doen:
-Laat uw hond niet verder lopen, maar leg hem op een koele plek neer.
-Koel het dier door koud water over hem heen te gieten, vooral op de poten en in de bek (geen ijs, want dan vernauwen de bloedvaten zich). Kijk echter ook weer uit dat uw hond niet onderkoeld raakt!
-Vervoer hem zo snel mogelijk naar de dierenarts. Deze kan zuurstof en medicijnen toedienen.
-Ook als uw hond hersteld lijkt, is het raadzaam hem na te laten kijken op eventuele beschadigingen van inwendige organen.

Sandra Hurkmans

Meer info: Folder Wees wijs met uw hond bij warm weer, Bond tot Bescherming van Honden, tel. 070-3388538, Internet: http://www.hondenbescherming.nl/

TIP: Koelbanden:
Op het internet is veel informatie te vinden over koelbanden voor honden.
Veel hondenbezitters zijn helaas van mening dat deze banden totaal onzinnig en nutteloos zijn, dit is echter niet zo. Koelbanden zijn uitermate zinvol, zeker bij kortsnuiten en wat oudere honden.

Kortsnuiten kunnen enorm veel problemen krijgen met de ademhaling tijdens de wat warmere periodes. Een goede koelband koel niet maar onttrekt warmte aan het lichaam.

Doordat de band om de hals/nek gedragen wordt zal een goede band daar de warmte aan het lichaam onttrekken. Omdat juist in de nek de halsslagader ligt en deze ader wordt voorzien van, door het lichaam, verwarmd bloed zal de band juist daar warmte onttrekken. Hierdoor wordt op een onschuldige manier het bloed gekoeld en zal de hond weer gemakkelijker kunnen ademen.

Ik schrijf heel bewust "goede koelbanden", er bestaat namelijk maar één merk dat goede koelbanden maakt.
In deze banden zitten gel-korrels welke, nadat de band in het water is geweekt, veranderd in een warmte onttrekkende gel. Door de lichaamswarmte van de hond zal de gel na een tijdje weer veranderen in gel-korrels. Door de band even opnieuw (kort) in het water te leggen zullen de korrels weer veranderen in een warmte onttrekkende gel.

De banden van Aqua Coolkeeper is het enige merk dat deze veilige gel-korrels gebruikt.

Er zijn ook andere banden te koop, ook deze banden bevatten gel, echter deze gel zit in plastic zakken welke in de band zijn ingenaaid. Door de band in de vriezer te leggen wordt de gel koud. Zodra de band koud is dient deze om de nek/hals van de hond te worden gedaan.

Deze banden koelen dus wel echter ......................... ze koelen niet op een veilige manier, het risico bestaat dat het bloed in de halsslagader te snel koelt. Hierdoor kunnen de hersens van de hond snel afkoelen waardoor de hond in shock kan raken. Dit type band is goedkoper dan de Aqua Coolkeeper banden, persoonlijk heb ik zeer slechte ervaringen met de goedkope banden. Eén van onze Boxers heeft tijdens het dragen van zo'n goedkope band tegen een shock aangezeten en das géén pretje.

Dit negatieve effect van de goedkopere banden wordt op andere internetfora ook gemeld.
Als u overweegt om een koelband aan te schaffen, koop dan wel een goede band want anders koopt u een band ellende !

(c) Ed van Nes

Wilt u meer info over één van beide items mail gerust naar onze adoptieconsulentes zij helpen u graag verder,

Wandeling met HzH

2011-05-25T23:01:00.002+01:00

Op zondag 22 mei was de eerste wandeling met Hond zoekt Huis een feit.

Na een nacht met onweer en regen toch gelukkig in de ochtend de eerste opklaringen. Dit zag er goed uit voor een lekkere buitenwandeling met een fantastische groep liefhebbende baasjes met een stel verschrikkelijk grote Spaans blaffende bofferds.

Na de eerste mail waren er al snel heel veel leuke reacties, vaak met verhaaltjes en foto’s. Alle honden met een eigen verhaal. Hoe meer contact er was hoe meer wij er naar uitkeken welke gezichten bij de baasjes hoorden en hoe de honden in een groep met elkaar om zouden gaan.

Zondagochtend was het dan zover. Ondanks de lastige wegwerkzaamheden, waardoor een flinke omleiding moest worden gereden had iedereen om 11.00 uur ‘de landingsbaan’ in Blaricum gevonden. Met een hete kop koffie of thee, een plak cake en een hondenkoekje raakte iedereen al snel met elkaar aan de praat. De honden hadden na een blaf, een grauw en een snauw al snel de roedelrangorde bepaald waarna de groep aardig rustig werd.

Naast een reünie van Spaanse honden waren er ook nog 2 familiereünies. Broertjes en zusjes vonden elkaar tot groot plezier van elkaar en de baasjes. Ook andere adoptanten die samen waren aangekomen in Nederland of anders een tijd met elkaar hadden gezeten hadden toch snel weer een klik.

Na de koffie zijn we met de hele groep aan de wandel gegaan. Prachtig om zo’n groep met baasjes, gezellig ervaringen uitwisselend, met daardoorheen hollend en springend een doldwaze bende van grote en kleine honden over dit stukje Blaricumse natuur te zien lopen. Halverwege op de grote grasvlakte nog een stop gehouden waarbij er ruimte genoeg was voor de honden om al hun energie kwijt te raken en voor de baasjes om verder bij te praten en foto’s en een filmpje te schieten.

Prachtig om de puppy’s over elkaar heen te zien duikelen en alle honden achter elkaar aan te zien rennen.

Daarna de wandeling afgerond en bij het startpunt kon iedereen zijn of haar eigen weg weer gaan. Sommigen gingen weer huiswaarts, anderen liepen nog een rondje, maar iedereen had het helemaal naar de zin gehad en de honden hadden weer een hele ochtend Spaans kunnen blaffen.

Wij hebben heel veel leuke reacties gehad op het organiseren, maar wij willen hierbij iedereen die de moeite heeft genomen om deze wandeling mee te lopen enorm bedanken. Door deze fantastische opkomst is het voor iedereen een onvergetelijke dag geworden. Voor wat ons betreft voor herhaling vatbaar….

De eerste foto’s zijn hier (KLIKKEN) te vinden en een filmpje is te zien op youtube (KLIKKEN)
Met dank aan de fotograven.

Jan Willem en Marijke Snelder

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Nog even een bericht van de redactie, uiteraard willen wij nog even dank zeggen namens HzH, en de familie Snelders bedanken voor hun inzet om deze wandeling te organiseren, wij vonden hem helemaal te gek en uit de berichten die ons bereiken was iedereen zeer te spreken over de wandeling.
Uit de foto's blijkt zeker dat de honden er van hebben genoten, onze Koda is zondag de rest van de dag iedergeval de hele dag buiten gebruik geweest.

Aankomst 21 mrt. 2011

2011-05-25T21:44:00.001+01:00

Rare titel en zo ontzettend niet chronologisch gesorteerd zult u denken.
.................Klopt, maar het heeft een reden.
21 maart vloog Aranka van der Pol voor ons naar Malaga om daar haar Ki op te halen, en ze had beloofd om haar reisverhaal met ons te delen.
nu is Aranka schrijfster van beroep en behalve haar reisverslag had ze ook nog andere schrijfsters belangen, welke iets belangrijker waren dan haar reisverhaal voor ons. Wij begrijpen dat uiteraard, maar ze heeft woord gehouden en we hebben haar verhaal gepubliceert. Omdat onze verhalen worden gepuliceert op datum is haar plaats in ons dogblog al verplaatst naar de volgende pagina, dus om haar reisverhaal mee te beleven kunt u via oudere berichten onder aan deze pagina, doorklikken naar de oudere berichten, ook kunt haar verhaal lezen, door te hier te klikken.

Bent u nieuwsgierig naar de schrijfster Aranka van der Pol, klikt u hier.

Happy Birthday to us.

2011-05-18T23:00:00.001+01:00

Hallo allemaal,
U zult wel denken wat hebben we nu weer bereikt. Nou niets, Ja eh hallo we bereiken iedere keer weer iets. Iedere vlucht met honden is weer het kersje op de beroemde taart.
Dus we bereiken genoeg, maar daar gaat het hier niet over.

Regelmatig krijgen we donaties binnen, adoptanten die ons het refund bedrag na castratie/sterillisatie gunnen en dit niet terug vragen.
Mensen die ons regelmatig steunen, mensen die ons af en toe steunen.
Laatst was er een klant van mijn bedrijf, die mij een fooi gaf voor mijn werkzaamheden, maar zei dat ik die moest besteden voor de rescue van Barry, nou zit Barry bij ons in de opvang, dus ook dit geld wordt goed besteed.
Laatst werd ons ook een leuke donatie gedaan,
Bij het afschrift stond geschreven
ter ere van verjaardag Els
Nu kennen wij Els, maar de naam Gerdien, wie de donateur was, konden wij niet.
Maar wij vonden het cadeautje, dat Els kreeg heel lief, een donatie aan ons.
Uiteraard hebben wij Els gefeliciteerd.

En wij willen Gerdien dan ook hartelijk bedanken.
Hiervoor trekken wij ons virtuele bloemetje weer eens uit de kast.

Uiteraard willen wij bij deze ook onze andere donateurs weer eens hartelijk dank zeggen, want mede dankzij hen kunnen wij onze missie voorzetten.

Namens HzH en vele geredde en nog te redden honden in Spanje
DANK U WEL

Aankomst 15 mei 2011

2011-05-16T21:46:00.001+01:00

Woord vooraf van de redactie, Ed de vluchtbegeleider van deze vlucht schrijft ook voor Boxervrienden.nl.
De lezers die via dit boxerforum hiernaar toe worden doorverwezen voor de aankomst foto's kunnen die vinden op ons fotoalbum

Beste HzH blog en Boxervrienden lezers,

Mijn eerste HzH vlucht zit er op en ondanks dat er een aantal zaken behoorlijk anders zijn gegaan dan eigenlijk zou moeten, was het een zeer geslaagde dag waar ik met héél veel plezier op terugkijk.

Afgelopen zaterdag hebben we de verjaardag van Els (de adoptant) van Victor (nu Kruimel) gevierd, 's-avonds rond de klok van 11 waren wij weer thuis in Otterlo en zijn daarna snel naar bed gegaan omdat de wekker om half drie weer zou aflopen.
Veel geslapen hebben Hans (mijn echtgenoot) en ik niet omdat onze Boxer Bob besloot om juist in deze korte nacht zo te gaan snurken waardoor wij het idee hadden dat er bomen werden omgezaagd.

Om even voor 04.30 uur zette Hans mij af op Schiphol, ruim op tijd want ik moest om 06.30 vliegen. Het was enorm druk op de luchthaven, de vertrekkende passagiers stonden buiten al in de rij. Deze soms o zo handige Harry wist grote rijen te omzeilen en binnen een half uur had ik mijn instapkaart. Daarna de de security-check, dat was een drama want alles bleef piepen, dus schoenen uit, riem af en ga zo maar door. Uiteindelijk mocht ik er door en kon ik naar de gate.

Het opstijgen van het vliegtuig ging vanaf de Polderbaan, das dus een kwartier taxiën en dan pas opstijgen. Een mevrouw die naast mij zat vroeg mij of ik wist waarom het toestel zo lang reed. Uit een grapje vroeg ik haar of ze bij het instappen het briefje niet had gekregen waarop stond dat op Schiphol de kerosine op was en we dus eerst naar Antwerpen zouden rijden, dan daar tanken en dan pas zouden vliegen. Die mevrouw was geschokt en bleef geschokt nadat ik haar had uitgelegd dat ik een grapje maakte.

De vlucht was geweldig, de laatste 10 minuten hadden we toch wel wat turbulentie maar dat was niet erg, er wordt een vlucht geboekt en je krijgt er gratis een kermis attractie bij, kijk dat noem ik pas service!

Keurig om half 10 landde het toestel op de luchthaven Malaga.

Daarna eerst even alle herkenningspunten die ik van Jeroen had doorgekregen opgezocht want die punten moest ik voor de terugvlucht wel weten te vinden.

Eenmaal buitengekomen zag ik al snel dit bord staan

Op het station in de trein naar Torremolinos gestapt, daar aangekomen kon ik heel gemakkelijk de weg vinden naar het strand (Jeroen nogmaals bedankt voor de perfecte routebeschrijving), binnen no time lag ik heerlijk in mijn zwembroek op het strand.

Tot een uur of drie in de middag heb ik mij prima vermaakt in deze badplaats die uitpuilt van de Engelsen, heerlijk een hele gegrilde kip met frites en een salade gegeten. Wat kan je daar toch lekker eten voor nog geen vijf euro!

Om drie uur weer in de trein gestapt en voor wie ooit in Torremolinos komt, met de trein weer naar de luchthaven wil en net als ik het station niet meer kan vinden zet ik hier maar even een foto neer want dat scheelt een zoektocht van vele kilometers lopen.

Even half vier was ik weer terug op de luchthaven van Malaga en daar sloeg de schrik mij om het hart, ik had op de borden gezien dat wij van de incheck-balies 357-358 gebruik moesten maken. De afhandeling van een vlucht voor ons had mega vertraging opgelopen en dit gaf dit resultaat

Een enorme rij met mensen die bijna tot aan de ingang van de luchthaven stond en die rij stond stil. Ik besloot om Linda van de CAS te bellen en aan haar te vragen of ze eerder naar de luchthaven kon komen omdat ik bang was dat ook wij problemen met het inchecken zoude krijgen.

Na een uurtje kwamen mijn airportrunners Linda en een andere CAS vrijwilliger op de luchthaven aan. Eerst de bench met Cassie en Delroy uit de auto gehaald en op een luchthaventrolley geplaatst.

Daarna de bench waar Rocky in zat op een tweede trolley geplaatst en vervolgens met Kizzy onder de arm geklemd begonnen wij aan onze run door de airport. Tijdens onze run besloten we om Kizzy niet in een tasje te vervoeren maar om haar bij Rocky in een bench te plaatsen.

Ik zal verder niet in details treden want dan wordt dit verhaal nog langer dan het al is maar op alle fronten waar het mogelijk is, hebben de Spaanse airport medewerkers tegengewerkt. Hierdoor duurden het inchecken en de controles véél langer dan normaal, we kregen op de valreep ook nog even te horen dat de luchthaven autoriteiten zelf géén toestemming gaven om te vliegen en dat de captain van de vlucht zelf toestemming zou moeten geven. Om 19.35 uur zou de gate voor mijn vlucht gaan sluiten, om 19.15 uur hadden we nog steeds géén toestemming gekregen.

Vraag me niet hoe maar uiteindelijk is het toch allemaal goedgekomen en kon ik, nadat ik door de security check was gegaan, rennend met mijn schoenen en broekriem in de hand naar de gate waar ik om precies 19.35 uur aankwam.

Om precies 20.05 vertokken we naar Schiphol en even na elf uur landen we (helaas weer) op de Polderbaan waardoor we een kwartier moeten taxiën.

Door toedoen van het kabinepersoneel van Transavia waren de honden ongelofelijk snel uit het vliegtuig en kreeg ik ze overgedragen. Ik kon dus heel snel naar de adoptanten toe die daar met Mona, Jeroen, Hans, Bob en Bruno stonden te wachten.

Even kijken of onze drie nieuwe Nederlanders en de nieuwe Vlaamse goed over zijn gekomen

en daarna kon de overdracht van deze liever kanjers aan de adoptanten beginnen

Het was geweldig om deze vlucht te mogen doen, het is ontroerend om te zien hoe blij en dankbaar deze honden zijn. Ze voelen aan dat ze een betere toekomst tegemoet gaan en laten dit merken ook. Daarnaast geweldig om te zien hoe de adoptanten stralen, wat zijn ze blij met hun nieuwe huisgenoot!

Kijk en dit is dus waar we het voor doen:
Soms zegt een foto meer dan woorden, je ziet hoe gelukkig zowel de honden en de baasjes zijn, dit geeft zo'n fijn gevoel en dit gevoel haalt alle vermoeidheid weg want vermoeiend is zo'n dagje Spanje wel.

Daarna werd het de hoogste tijd om Bob en Bruno (onze eigen kanjers) te begroeten, die twee bleven keurig op een afstandje tot aan alle adoptanten hun hond was overgedragen.

Mona en Jeroen, ik wil jullie hartelijk danken dat jullie me het vertrouwen hebben gegeven om een vlucht voor jullie te mogen doen. Ondanks de tegenslagen in Spanje heb ik het een geweldige ervaring gevonden die voor mij zeker voor herhaling vatbaar is.

Aankomst 15 mei 2011

2011-05-15T11:47:00.001+01:00

Goedemorgen allemaal,
Errug vroeg op vanmorgen, Hans brengt mij samen met de twee Bees naar Schiphol,
Als het goed is vertrekt het vliegtuig dat mij naar Malaga brengt om 06.30 uur.
Vanavond om 23.05 uur hoop ik weer te landen op Schiphol en heb dan Cassie, Rocky, Delroy en Kizzy bij me die daarna aan de adoptanten worden overgedragen.
En als het goed is ben ik precies over 24 uur weer thuis in Otterlo en kan ik lekker mijn bedje weer in.

Maandag zal ik de foto's op het forum plaatsen en een verhaal schrijven dat op het blog van de HZH en op het forum komt te staan.

Een fijne zondag allemaal en tot maandagmiddag zal ik maar zeggen.

Aankomst 30 april 2011

2011-05-01T23:01:00.007+01:00

Daar zijn we weer Lieve lezers.

Koninginnedag in Spanje.
Nada Niente Noppes.
Ik heb er helemaal niets van mee gekregen.
En toch een top dag gehad, hoor!

Hij begon overigens anders als dat ik, en u van mij gewend bent.

Geen autorijden, geen parkeren, geen fotootje schieten van de parkeerplaats (omdat ik, hoe onnozel ook, maar niet kan onthouden waar ik hem geparkeerd heb).

En niet dat takke eind van P1 naar vertrek 3 lopen.

Nee, niets van dit alles, op advies, en omdat ik terug mee kon rijden met kooien, ben ik met de trein naar Schiphol gegaan. Om 4:45 vertrok de trein, dus om 3:00 werd ik wederom met een lekker bakkie leut gewekt, en na douchen en aandacht voor de honden, ben ik om 4:15 op mijn gemakkie richting station gelopen. Mijn eerste kilometers van de dag.

Trein was op tijd, vertrok op tijd en arriveerde ook op tijd op Schiphol! 5:30

Soms is het openbaar vervoer zo gek nog niet!

NS bedankt hiervoor.

Daarna de grote tijd winst, want je staat meteen in de grote Schipholhal en hoeft alleen maar naar boven, naar vertrek 1.

Dit was ook allemaal heel voorspoedig en ja hoor zo kent u de schrijver dezes, om 6:00 koffie.

Toen door naar de pier, alwaar de HV6115 al klaar stond

Om 7:00 boarding, precies op tijd vertrokken, vlucht als gepland en na een kopje koffie, een broodje en een aflevering van Friends, zette de pilood om 10:30 het vliegtuig precies volgens de planning op de grond in Malaga.

Ook vliegen is zo gek nog niet!

Transavia bedankt hiervoor.

Toen ik buiten kwam nam ik het besluit, omdat de weergoden mij dit keer niet gunstig gestemd waren, om maar eens een site-seeing Malaga te gaan doen.

Ik moet u bekennen dat malaga, als je van kleine winkeltjes, een stukje cultuur en lekker eten houdt, en leuke plek is om eens een dagje te vertoeven.

Het heeft een groot Picasso museum, een Romeins museum, en dan nog een paar museums en bezienswaardigheden waarvan ik ooit eens ga Googlen wat het was, maar aan de buitenkant zeer imposant.

Om zelf ook iets aan cultuur te doen heb ik de grote kathedraal van Malaga bezocht (ook omdat het met bakken de hemel uit kwam vallen, en ik toch ergens moest schuilen)!!

Maar wat was ik overdonderd zeg, wat is dat ding groot en mooi, zeg!

Flabbergasted, was ik.

Een toevallig bijkomstigheid was, dat (even uitleggen dat ik van huis uit, altijd als ik in een kerk kom, een kaarsje brand voor een ieder die mij dierbaar is en was) ik bewonderend sta voor het altaar van "De kapel van de helige Christus van de toevlucht".

Omdat dit altaar zij het zijdelings, toch iets zegt over ons werk als stichting, het opvangen en redden van onze Spaanse vluchtelingen, heb ik hier mijn kaarsje ontbrand, weliswaar een elektronische (ook de kerken gaan met hun tijd mee), maar toch.

Met dit kaarsje heb ik uiteraard ook alle vriendjes die ooit over de regenboogbrug zijn gegaan bedacht.

Tot zover mijn culturele ervaringen, want na het bezichtigen was de aarde aan het opdrogen, en heb ik nog wat cultuur geproefd.

TAPAS. Een sándwich de tortilla española, en berenjenas fritas con miel. Even vertaalwebben leerde mij dat ik gister een broodje Spaanse omelet en gefrituurde aubergine met stroop heb gegeten.

Tezamen met een Spaanse Cappucino een verschrikkelijk lekkere combinatie, kan ik u vertellen.

Ondertussen was het weer op geklaard en de Spaanse zon liet zich zien, en omdat mijn wandeling me weer langs het trein station voerde, heb ik de trein toch nog even naar Torremolinos genomen.

En aangezien het voor mij toch tijd was om aan het avondeten te gaan denken, heb ik aan de kust in de zon op een terras een biefstuk met patat verorberd. Wederom tesamen met een paar fanta’s, een paar hoofdstukken uit mijn meegenomen boek, en de Spaanse zon op mijn bol, was ook dit een heerlijkheid.

Hierna nog even met de blote voetjes in de Middellandse zee gewandeld en toen op naar de trein.

En op naar Malaga Aeropuerto.

De airport run voor Alfie, Teddy, Bonnie, Victor en Barry, heb ik dit keer gedaan met Pete en Cellia, deze verliep “mede door snelle afhandeling van de Spaanse flight-care” heel voorspoedig en na deze, toch hectische tocht, heb ik Cellia bedankt voor haar moeite en Pete is nog even mee gelopen naar de douane.

Na nog even met Pete nagepraat te hebben, heb ik ook hem bedankt en hem de groeten laten doen aan Linda. Zij is Pete’s vriendin en heeft de zorg voor een aantal honden op zich genomen in Spanje.

Hierna ben ik tezamen met mijn tasjes hond Barry richting vliegtuig gegaan en heb opnieuw een goede vlucht gehad en zo waar na wat tegenwind en turbulentie wederom op tijd geland.

Eerst heb ik Barry aan de wachtende adoptanten en aanhang getoond en na ongeveer 45 minuten kwamen mijn reisgenoten …………. via de lift omhoog.

Met gezwinde spoed de douane gepasseerd en daar konden de adoptanten hun nieuwe vriendjes voor het eerst in levenden lijve zien.

Wederom een heerlijk moment!!

Hierna zoals we gewend zijn de rust van Schiphol buiten opgezocht en de hondjes aan de adoptanten uitgereikt. Deze momenten delen wij weer in ons fotoalbum op Picassa.

Hierop ziet u ook dat naast de adoptanten van Alfie (nu Dex), Teddy (nu Tess), Victor (nu Kruimeltje) en Bonnie (nu Pip), het opvanggezin van Barry plus Ed en Hans met hun kanjers B&B, ook de adoptante van Becky aanwezig was met haar zoon. Zij wilde graag bij de aankomst zijn omdat de pups van Becky (Victor en Barry) vandaag op de vlucht zaten. Toch voor haar en Becky en speciaal moment.

Al met al een geweldige dag, geweldige honden, geweldige adoptanten en een geweldige aankomst.

Maar Koninginnedag heb ik even gemist.

Hoewel, als ieder Koninginnedag zo gaat als deze, wil ik ieder dag wel Koninginnedag vieren.

Gefeliciteerd allemaal.

Hier alvast de groepsfoto die u van ons gewend bent.

Alle andere foto zijn natuurlijk te vinden op http://picasaweb.google.com/hondzoekthuis

Keira verteld

2011-04-29T22:01:00.002+01:00

Hallo lieve mensen van Hzh

Graag wil ik me even voorstellen, ik ben Milly en ben door iemand gevonden in de vuilniscontainer. Ze hebben me samen met mijn broertje(Jake) en zusje(Molly) meegenomen naar een opvangcentrum. Wat er toen allemaal gebeurt is weet ik niet, ik was ook nog zo klein. Ik weet wel dat mijn broertje en zusje opeens weg waren, waar naar toe weet ik ook niet.

Op vijf april gebeurde er iets raars ik werd meegenomen en samen met Senna (een lieve druktemaker) in een grote plastic reisbench gestopt best wel eng hoor. Daarna ging ik in een groot ding wat ze vliegtuig noemen en na een paar uur mochten we hier weer uit. Toen kwamen er twee lieve dames die ons meenamen door twee schuifdeuren. Ik hoorde gegil en ze zeiden “daar komen ze aan”ik snapte er echt niks van, was ook nog erg slaperig.

We werden op bagage karretjes naar buiten gereden. Brrr het is hier wel koud hoor, veel kouder als waar ik vandaan kom. Ben eigenlijk best wel bang voor wat er allemaal met mij gaat gebeuren. Eerst gaat Senna uit de bench en dan ben ik aan de beurt, krijg een andere halsband om, maar kan nog niet zo goed op mijn pootjes staan, ben nog helemaal slaapdronken. Ik hoor alleen maar wat ben je lief, wat ben je klein, zou dat tegen mij zijn?

Dan word ik opgetild en bijna dood geknuffeld, vond ik best fijn hoor. Degene die mij optilt zegt ik ben Simone, ga je met mij mee naar huis?

Nu wordt het helemaal eng, mee naar huis? Wat bedoelt ze nu? Dan komen er nog twee mensen aan ze zeggen dat dat mijn vrouwtje en baasje zijn. Vinden jullie het erg, ik snap er niks meer van. Krijg wel meteen wat lekkers om te eten en krijg lekker vers water te drinken. Simone tilt me op omdat ik steeds omval.

Dan gaan we samen op de foto Senna, Feliz, Jim en ik met al onze nieuwe baasjes. We nemen afscheid van Mona en Jeroen en gaan op zoek naar onze auto.

Na een ritje van een kwartier (want ik mag in Hoofddorp wonen onder de rook van schiphol) wordt ik weer uit de auto getild.

De deur gaat open en ik loop maar naar binnen, weet niet of dat goed is maar ze zeggen niet dat het niet mag.

Binnen zie ik een lekkere bak met brokjes en ik heb best wel honger dus eet wat brokjes drink wat water en ga dan op onderzoek uit. Hé wat is dat een speeltje mag ik daar mee spelen? Doe van angst een plasje.........oh jee nu zullen ze wel boos op me worden, maar nee hoor ze zeggen geeft niks en ruimen het op. Pfff ik blij!!!!

Dan zie ik een ijzer ding (Bench) staan er ligt een lekkere warme deken in en allemaal speeltjes, ik ben nog best moe dus ga er in liggen, ze vinden dat erg leuk hier. Rare mensen hoor als zij moe zijn gaan ze toch ook naar bed. En een uurtje later gaan de lichten uit de bench gaat dicht en ze gaan naar bed. Ik vind dit niet zo leuk, want nu ben ik alleen. Ik piep even, maar merk dat dat niks helpt dus ga maar slapen.

De volgende ochtend komt het vrouwtje me uit de bench halen en gaat met mij een rondje lopen, krijg mijn riem om en denk wat moet ik daar nu mee.

Spring en dartel wat in de rondte maar dat is denk ik niet de bedoeling. Ik loop dan maar mee en zie allemaal gras en bosjes, doe daar maar een plasje en loop dan met het vrouwtje weer mee naar huis, dan krijg ik wat lekkers.

Dan gaat er nog een deur open, ik ben nieuwsgierig en ga kijken, daar kan je ook naar buiten en voorzichtig ga ik kijken je kan daar lekker hollen en spelen en er kan niemand bij je komen, dus het is daar lekker veilig voor mij. Ze noemen dat hier een tuin. Het zonnetje schijnt dus ik ga maar lekker in de tuin liggen. Als ik weer binnen kom zie ik dat er ook een mand staat, zou ik daar in mogen liggen, voorzichtig probeer ik om in de mand te komen, hij ruikt naar een andere hond dus ze hebben hier al eens een andere hond gehad. Ze weten hier dus best wel wat goed voor me is.

Om half twee trekt het vrouwtje haar jas aan en vraagt of ik mee ga. Nee hoor daar heb ik helemaal geen zin in, we lopen wat achter elkaar aan en ik verstop me onder de grote tafel. Ze krijgen me toch te pakken, riempje om en we gaan weer met de auto, dat wil ik eigenlijk niet, want ik weet niet waar ik naar toe ga. Simone stapt ook in en neemt me op schoot, dat vind ik lekker. Als we uit de auto stappen ga ik eerst nog een plasje doen, dan gaan we een gebouw in, het ruikt hier naar honden en katten. Dan tilt het vrouwtje me op en twee dames roepen ohhhhhhhh wat een poeppie, hebben ze het over mij?

Ik mag op de balie lopen en zie een pc staan, even kijken wat daarin staat loop over het toetsenbord en zie dat Keira aan de beurt is, oh gelukkig dat ben ik niet. Maar dan roept een mevrouw Keira mag binnen komen en mijn vrouwtje neemt me mee naar binnen. Nu snap ik waarom ze steeds Keira roepen dat zal ik dan wel zijn, best leuk dat ze me Keira noemen.

Die mevrouw blijkt een dierendokter te zijn en wil me even nakijken, ze kijkt in mijn bek en luister naar mijn hart en voelt overal en zegt dan je bent een mooie gezonde pup. Pfff ben door de keuring heen gekomen. Maar......... zegt ze ze zijn in Spanje niet eerlijk geweest, o jee nu gaat het gebeuren, zie je wel het kan ook nooit is goed gaan in mijn leven. In mijn paspoort staat dat ik geboren ben op 30-11-2010 dus dan ben ik nu 17 weken oud, maar dat kan helemaal niet want ik heb mijn melktandjes allemaal nog, de dierendokter zegt dat ik pas 8 á 9 weken ben. Wat nu mag ik nu nog wel mee naar huis? Mijn vrouwtje roept dat dachten we al en Mona had het ook al gezegd, nu krijg ik nog een prikje (kennelhoest) dat vind ik niet zo leuk. Maar daarna krijg ik allemaal kadotjes en ik ben niet eens jarig (mijn vrouwtje wel) ik krijg een puppie pakket en een mooie nieuwe riem, daarna mag ik bij de dierenwinkel nog een leuk speeltje uitkiezen en krijg van Simone nog wat lekkere snoepjes. In het winkelcentum komen er allemaal mensen naar me toe en die willen me aaien en ze zeggen dat ik mooi ben, het zal wel. Dan gaan we weer in de auto, moet ik nu weer in zo'n bench en met het vliegtuig? Nee hoor ik mag gewoon weer mee naar huis en in mijn lekkere mand liggen.

EEN KLEINE VOETNOOT VAN DE REDACTIE.
Keira was inderdaad ingevlogen toen zij 8 weken oud was, helaas is dit een misverstand geweest in Spanje.
Omdat Keira gevonden is zoals in bovenstaand verhaal te lezen is, heeft de dierenarts terplaatse Keira's leven geschat. Helaas heeft die dierenarts een verkeerde inschatting gemaakt. Normalitair vliegen wij honden onder de 12 weken niet in, dit is ook volgens de regelementen van de IATA niet toegestaan.
Gelukkig gaat het goed met Keira, maar wij wilden het toch even genoemd hebben.
Wij danken Keira voor dit prachtige verhaal en wensen haar een geweldig leven toe met haar familie in hoofddorp.

Bruno verteld

2011-04-26T17:59:00.003+01:00

Lieve leesvrienden, dit verhaal kwam ons ter oren en hebben wij gekopieëerd van af de bron http://www.boxervrienden.nl/

Bruno een HzH Kanjer laat ons meegenieten van een mooie dag uit zijn leven.

Zijn huisvriend Bob, een echte stoere bokser, zorgt voor de vertaling
Heeft u als lezer nu ook een verhaal of wil uw eigen spaanse kanjer ons iets vertellen mail dan naar
hzh@jgh-promotions.com (Red)

Buenos días, boxervriendjes.

Goedenmorgen boxervriendjes

Dies morgen vind die jefe calvo dat iet weer ies tijd ies om naar el bosque te gaan.

Vanmorgen vond de kale baas dat het weer eens tijd was om naar het bos te gaan.

Omdat BOB het nogal muchos caliente had, mochten we alleen in de sombra lopen.

Omdat BOB het nogal erg warm had, mochten we alleen in de schaduw lopen.

Calvo hebt plaatjes gemaakt, kijk maar...

De baas heeft foto's gemaakt, kijk maar,

(BOB vindt dat iek nu maar zelf moet forummen... mij Holandés ies nog niet so bueno, maar iek probeer! BOB zal posteriormente traducir en azul!)

(BOB vindt dat ik nu zelf maar moet forummen, mijn Nederlands is nog niet zo goed, maar ik probeer het! BOB zal het naderhand in het blauw vertalen.

Me den

Ik ren

Caliente! Tomando un descanso

Warm! Even rusten in de schaduw

BOB que cavar!
BOB graaft mee!

BOB es muy caliente y hace raro!

BOB heeft het warm en doet raar....

(Ja NOT, gewoon effe lekker door het zand rollen, gekke spaanse huiskamerterrorist!!)

HzH Wandeling

2011-04-19T23:25:00.001+01:00

Hallo Lieve leesvrienden,

De eerste HzH wandeling wordt een feit.
De adoptanten van Lenka en Banzai, hebben dit georganiseerd en zal 22 mei plaatsvinden in Blaricum.
Iedereen die binnen een straal van 40 km rond Blaricum woont is gemaild en uitgenodigd, uiteraard alleen als de email adressen bij ons bekend nog relevant is.

Mocht u nou buiten de 40 km zone wonen en toch willen komen of binnen de 40 km zone wonen en geen mail gehad hebben, en ook willen komen bent u van harte welkom natuurlijk.

U kunt zich dan aanmelden via mail@jwsnelder.nl hier kunt u dan meteen de benodigde info bevragen.

Wij bedanken alvast Fam. Snelder voor hun inzet en in dit dogblog uiteraard na 22 mei een uitgebreid verslag en foto's.

Aankomst 16 april 2011

2011-04-17T10:39:00.001+01:00

Het was 'n leuke aankomst, en dat was het.
Bovenstaande tekst heb ik geleend uit een boek over één van mijn jeugd idolen, Dik Trom (het is een best jong, en dat is het), en dat het klopt als een bus.
Voorafgaand aan deze aankomst is er veel gebeurd, dingen die u als lezer niet mee zal krijgen, maar wat onze adoptieconsulentes tochwel hoofdbrekens heeft bezorgd.
Onder het genot van een kop koffie op de luchthaven, hebben we hierover nog even de stress van ons af geklets en werd de realiteit ons weer meester en zijn we weer door gegaan met de orde van deze dag.
Na het opzoeken van alle genodigden, begon het wachten op Ilse, haar vriendin en hun 3 reisgenoten.

Op het moment dat alle bovengenoemden door de douna kwamen, was alle voorafgaande stress snel vergeten ook.
Acer, Becky en Theo (vanaf nu Fellow), hebben we dan ook snel bevrijd uit hun reisverblijven.
Acer en Fellow kwamen vrij relaxed hun reiskooien uit en waren meteen goede maatjes met hun adoptie gezin (Fellow) en opvang mama (Acer), en vonden het goed zo.
Becky kwam iets angstiger uit haat tasje en is op schoot gekropen bij haar opvang mama en heeft alles vanuit deze positie gade geslagen, maar de begroeting door mens en dier werden ook zeker gewaardeerd.

Uiteraard was dat voor de adoptanten, opvanggezinnen,de reisbegeleidsters, Ed en Hans (onze voedingsdeskundigen) en ons wederom een heerlijk moment.
Ed en Hans waren er tesamen met hun 2B's, overigens gewoon voor de gezelligheid.
Want gezellig is zo'n aankomst natuurlijk ook, maar ook aan deze gezelligheid kwam een eind.
En inmiddels 17 april geworden, heeft iedereen zijn thuisreis aanvaard.

Vanaf hier iedereen heel veel dank voor een gezellige avond.

Foto's worden weer snel in ons foto album geplaatst.

Hier is er alvast één van het hele spul.

Ps. Een foto up-date, dank zij foto's van Ilse (vertek foto's Malaga) en van de adoptanten van Fellow (foto's achter de douane) is ons foto album uitgebreid met zeldzame foto's.

Helemaal toppie, bedankt fotografen. (red.)

Dier(en)voeding

2011-04-13T10:29:00.008+01:00

Lieve lezers,

Sinds kort zijn wij bij onze stichting een voedingsdeskundige op het gebied van natuurlijke diervoeding rijker. Ed zo heet deze beste man, is gespecialiseerd op dit gebied.

Natuurlijke voedingen, kunnen zijn, verse voedingen en brokken zonder chemische toevoegingen. Over dit soort voeding is in Nederland niet veel bekend.

Juist omdat er niet veel over bekend is willen wij u, als lezer, hierop attenderen.

Ook wordt er vaak gedacht dat dit soort voeding extreem duur is. Allerlei vooroordelen waarbij Ed ons wil helpen om deze weg te nemen.

Uiteraard gaan wij u niet vertellen wat goed is voor uw hond, dat kan u als baasje van uw hond natuurlijk beter inschatten als wij. Maar er zijn problemen bij honden die met een goede (lees andere) voeding goed te bestrijden zijn.

Mocht u hiervoor open staan of heeft u hier over vragen of wilt u weten of de problemen van uw trouwe viervoeter met een verandering van voeding verholpen kunnen worden, dan kunt u contact opnemen met Ed via info@phoenix-diervoeding.nl

Ook heeft Ed een web-site http://www.phoenix-diervoeding.nl/ hierop kunt u ook veel informatie vinden.

Mocht u het gemakkelijker vinden om ons te mailen kan dat natuurlijk ook via de bekende email adressen.

Groetjes de redactie

MET SPOED OPVANG GEZOCHT VOOR:

2011-04-10T10:33:00.004+01:00

Laatste nieuws

Becky en Victor kunnen worden opgevangen in nederland en vliegen 16 april.

Meer over Becky en Victor binnenkort op het dogblog

Victor & Barry

Victor en Barry zijn pups van Becky. voor Moeder Becky hebben we al een opvang gevonden en Becky komt binnenkort naar NL. Er is weinig tot niets bekend van Becky en haar pups, alleen dat ze in Spanje aan zijn komen lopen. Omdat deze honden gewoon buiten lopen zijn we dringend op zoek naar opvang voor de pups Victor en Barry. De angst bestaat dat als moeder Becky eenmaal weg is naar NL de pups weg zullen lopen.

Heeft u tijd, plaats en ervaring met pups?

Wilt u gastgezin zijn voor deze pups of wilt u meer informatie:
mailt u dan naar Mona Koopman : mail
of bel: 0031 (0)6-41696267 of Yvonne Groenewoud 0168-464838

Dit is overigens Becky de moeder van Barry en Victor

Aankomst 5 en 6 april 2011

2011-04-06T23:50:00.001+01:00

Wat kan het druk zijn hé.

Als je toch binnen 24 uur twee keer bij aankomst 1 op Schiphol staat, betekend dat toch dat Mona en Yvonne lekker bezig zijn.
Nou hoort u ons niet klagen hoor, want als je dan op Schiphol staat en je ziet daar in eerste insatntie een ietwat onrustige mensen staan, welke later vrolijk te samen met hun nieuw bakke huis vriendje richting huis vertrekken, ach dat is toch het beroemde kersje op de altijd verse slagroom taart.
En als je dan binnen 24 uur twee slagroom taarten mag aansnijden................... heb je toch een geeweldige hobby, TOCH.
5 april om 23:00 uur zetten Feliz, Jim, Senna en Milly voet op Hollandse bodem. Een leuke bijkomstigheid was dat Feliz door haar opvanggezin in Spanje hoogstpersoonlijk werd ingevlogen in Nederland en werd overgedragen aan haar nieuwe adoptanten.
6 april om 14:30 uur werden voor Sonny en Pongo de kooi deuren open gezet voor een beter leven in Nederland. Sonny ging rechtsteeks mee naar zijn nieuwe huis, Pongo gaat noch even voor opvang met Elisabeth mee en wordt 8 april opgehaald door haar adoptanten.

Hebben wij van Hzh nog even een moment van schaamte, Brigitta die samen met Herbert de honden invloog bleek vandaag Jarig en wij kwamen hier pas achter toen wij thuis de pc aanzette.

Brigitta alsnog van ons van harte gefeliciteerd.

De geluksvogels en hun nieuw bakken baasjes staan alweer bij de aankomst foto's op ons online fotoalbum.

Alle adoptanten en hun nieuwe huisgenootjes gefeliciteerd.

Aankomst 21 maart 2011

2011-03-23T18:28:00.002+01:00

Een bewogen vlucht!

Een zwart koppie met een wit befje en witte sokjes, Freddy keek ondeugend de lens in en ik was meteen verkocht. Ik wilde al jaren een hond, maar het viel steeds niet te combineren met mijn werk. Nu ik voor mezelf was begonnen, had ik eindelijk wel de tijd om voor een puppy te zorgen. Freddy was vier maanden oud en woonde in Nerja in Spanje, las ik op de site van Hond zoekt Huis. Zijn moeder Mora, een border collie, werd ernstig verwaarloosd en vond bij een Engelse familie in Spanje een nieuw warm thuis. Mora bleek echter hoogzwanger en eind november werden er vijf pups geboren, waarvan Freddy er één was.

Na de aanmelding en een ‘screentest’ (‘weet je wel dat je hondje niet zindelijk is als hij arriveert?’ en: ‘wat doe je met hem als je werkt?’) door Jeroen en Mona van Hond zoekt Huis, mocht ik Freddy adopteren. Hij zou met het vliegtuig naar Nederland komen, maar dat kon nog wel even duren en ik wilde Freddy natuurlijk het liefst zo snel mogelijk zien! Zo stapte ik twee weken later op Rotterdam Airport samen met mijn moeder op het vliegveld naar Malaga. Door Jeroen en Mona was ik uitgebreid en nauwkeurig gebrieft hoe de procedure zou verlopen. Ik zou vier hondjes mee terug nemen, want er waren nog drie andere adoptanten die met smart op hun nieuwe gezinslid zaten te wachten. Na twee dagen Malaga kon ik niet wachten om ‘Freddy’ te ontmoeten, die vanaf nu Ki zou gaan heten, het Japanse woord voor energie. Zenuwachtig stond ik op het vliegveld te wachten op de hondjes. In twee grote kooien kwamen ze aan en door de tralies van de kooien zag ik een superlief zwart snoetje tevoorschijn komen: dat moest hem zijn!

Het vriendelijke stel dat de honden kwam brengen, hielp ons gelukkig op weg. Eerst moesten de hokken verschoond, want de beestjes hadden het niet helemaal droog gehouden tijdens de lange autorit... daarna inchecken en naar de balie voor de papieren. Dit duurde even, maar waar anders mijn geduld redelijk op de proef wordt gesteld, kon het nu niet lang genoeg duren. Zo hadden we tenminste even de tijd om met de

honden te wandelen en ze te leren kennen. Toen het deurtje van Ki’s bench openging, bleef hij eerst lekker zitten, maar enkele minuten later stapte hij met zijn al behoorlijk grote poten voorzichtig de bench uit. Op de gladde tegels van het vliegveld leek hij net Bambi op het ijs. Even later mochten de honden de band op, in de bench, goed dichtgemaakt met ducktape en tieribs. Een naar gezicht om de honden zo te zien verdwijnen. De vlucht kon me dan ook niet snel genoeg gaan. Helaas liep het anders dan gepland.

Tijdens de vlucht werden twee passagiers onwel. Het stel voor ons dat beiden arts was, schoten snel te hulp en ik kreeg hun 1-jarige zoontje in mijn armen gedrukt. Dat zorgde voor wat afleiding, maar de vlucht ging er niet sneller door. Omdat er geen risico genomen kon worden, moesten we op Madrid landen voor medische zorg. Hier duurde het welgeteld drie uur voordat ze de koffers van de patiënt hadden gevonden, want tja, waarom zou je daar meer dan één persoon mee belasten? Ik maakte me ondertussen behoorlijk druk over de honden, die zonder water in die hokken zaten, maar de purser verzekerde me persoonlijk dat het allemaal prima ging met de honden, ze had ze net nog even opgezocht. Toch sympathiek.

Uren later dan verwacht arriveerden we weer in Rotterdam. Nu verliep alles buitengewoon soepel en binnen twintig minuten hadden we onze bagage en de vier honden op de karretjes. Aan de andere kant van de douane stonden drie families nerveus te wachten en konden de benches niet snel genoeg opengemaakt worden. Geweldig dat vier honden door Hond zoekt Huis een nieuw leven krijgen met betere vooruitzichten. Met Ki gaat het inmiddels erg goed, hij groeit als kool en is erg lief en aanhankelijk, al kan hij af en toe ook behoorlijk stout zijn (denkend aan de gesloopte fatboy, zwarte pump, leren tas, telefoonoplader en drie plinten ;-)

De aankomst foto's hebben we op ons fotoalbum gezet.

U kunt ze uiteraard vinden op http://picasaweb.google.com/hondzoekthuis

Rust zacht Peggy.

2011-03-12T00:32:00.000+01:00

Ondanks dat ze Peggy nooit in levende lijve hebben kunnen ontmoeten, greep het verlies van hun puppekind hen zo aan dat de adoptanten van Peggy, om hun verdriet te verwerken, deze mooie en gevoelige foto ontwierpen.

Natuurlijk zetten we deze hier op het dogblog. Wij wensen de adoptanten heel veel sterkte met het verlies.

Goednieuws Bulletin

2011-03-05T23:20:00.000+01:00

Deze keer een extra goednieuwsbericht over Woody, Balou en Sailor.

Woody heeft zijn Walhalla gevonden in Gorkum, na een kortstondig verblijf in Almere zijn er vandaag twee adoptanten bij hem op bezoek geweest en waren opslag verliefd. Na een uitgebreidde kennismaking is Woody meegereden met zijn huidige baas en bazin en op weg gegaan naar zijn nieuwe vriendjes. Hij gaat vriendjes worden met de kat en de fret des huizes, wij wensen Gorkum veel plezier met hun nieuwe inwoner.

Ook goed nieuws voor Balou, door omstandigheden moest Balou worden herplaatst en is vandaag verhuisd naar berkel en Rodenrijs, ook Balou en zijn nieuwe adoptanten wensen wij een goed en gelukkig leven toe.

Ook Sailor is herplaatst na een tijdelijke opvang in Sittard, is Sailor nu woonachtig in Ermelo. Uiteraard wensen wij ook Balou en zijn adoptanten heel veel geluk samen.

Vanaf de redactie willen we ook natuurlijk de tijdelijke opvangers hartelijk bedanken dat zij dit voor de honden hebben willen doen.

Aankomst 2 maart 2011

2011-03-03T13:01:00.006+01:00

Vandaag de aankomst van Tano, Dutch, Freddie en opvanger Woody.
Herbert was vandaag toch onderweg naar Nederland en nam het span mee op reis naar hun nieuwe baasjes.

Na, natuurlijk veel te lang wachten op Schiphol, kwam Herbert rond de klok van half 4 met de kooien door de douane.

Hierna zijn we weer met veel bekijks naar het rustige hoekje op Schiphol gegaan, alwaar de reizigers werden voorgesteld aan hun nieuwe baasjes.

Namens de redactie en HzH wensen wij Tano, Freddie heel veel geluk en plezier bij hun nieuwe baasjes en Dutch wensen wij heel veel geluk en plezier toe bij Oma.

Voor Woody hopen wij dat het huisbezoek van morgen positief afloopt en ook hij definitief naar een eigen huisje kan.

Hier alvast weer een paar fotootjes de restant foto's verschijnen binnenkort zoals u gewend bent in ons online foto album.

http://picasaweb.google.com/hondzoekthuis
Adios

Aankomst 4 februari 2011

2011-02-05T23:56:00.006+01:00

Een speciale vlucht op 4 Februari.

Ik mocht Vrijdag 4 Februari naar Malaga vliegen en ik kan U vertellen dat dit een speciale vlucht ging worden.Ik mocht namelijk OLIVE op gaan halen en zij was de 250ste geplaatste hond van HzH!!!!
Het toeval wil dat ik ook hond nr 200 geplaatst had(Bingo) en nu mocht ik nr 250 op gaan halen.. LUCKY ME !!! De vooruitzichten waren goed,veel zon en 19 graden, kortom heerlijk. We hadden deze keer voor de heenvlucht een andere vliegtuigmaatschappij gekozen(was een stuk goedkoper en ik hoefde ook niet zo heeeeeeel erg vroeg op te staan)
Het enige "minpuntje" was dat ik maar 3 uurtjes van het warme Spanje kon genieten;oh
Eenmaal aangekomen snel het treintje naar Torremolinos genomen om een leuke tas die ik in Oktober al gezien had te gaan kopen.
In Oktober had ik zoiets van 'heb ik de tas wel echt nodig ? en omdat ik nogal zuinig ben(Piet ziet dat soms anders) heb ik de tas toen niet gekocht ,waar ik natuurlijk al heel snel spijt van kreeg!!!
Dit was dus mijn TWEEDE kans ! Daar aangekomen zag ik dat veel winkeltjes nog gesloten waren en ik dacht het zal toch niet zo zijn dat "mijn" winkeltje ook gesloten is maar gelukkig hij was open pffffffff.
Een aardige knappe man vroeg mij of hij mij kon helpen en dus vroeg ik hem hoeveel hij voor de tas wilde hebben. Ik moet iets zuinigs hebben uitgestraald want hij zei: 30 euro maar voor jouw 25. Jullie begrijpen dat ik daar geen seconde over na hoefde te denken. Dus helemaal blij met MIJN tas ging ik op zoek naar een restaurantje want mijn maag begon inmiddels ook hevig te knorren!!
Na het eten nog heel eventjes van de zon genoten en toen was het alweer tijd om naar het vliegveld te gaan.
Daar kwam al snel Dorothee in haar bestelauto aangereden. Olive in het tasje ,Lily ,Pilar en Bianca zaten redelijk relaxed in de kooien.
Bij de incheckbalie waren we zo aan de beurt en inschrijven bij de flightcare was ook zo gepiept........ Snel afscheid genomen van Dorothee en vervolgens met Olive in het tasje naar het vliegtuig gelopen. De terugvlucht verliep voorspoedig en Olive heeft de hele reis heerlijk liggen slapen.
Na de landing snel een ballon opgeblazen en deze aan het tasje van Olive geknoopt.Vervolgens met alle honden richting de uitgang gelopen waar de adoptanten haast niet konden wachten om hun lieverd in de armen te sluiten. Omdat Olive nr 250 was kreeg deze een presentje namens HzH. Vervolgens ging iedereen met hun nieuwe maatje richting huis.
Ook dit keer dus weer een hele leuke en speciale vlucht maar nu met een gouden randje. Ik wens namens HzH alle adoptanten heel veel plezier met nieuwe maatje.
Ook wil ik bij deze alle vrijwilligers en adoptanten bedanken voor het goede werk en het vertrouwen in HzH!!
Op naar de 300!!!!
Groetjes Yvonne

De resterendefoto's zijn te vinden op ons fotoalbum (red)
http://picasaweb.google.com/hondzoekthuis

Blanco verteld (deel 2)

2011-02-01T08:59:00.008+01:00

Deel 1 staat in september 2010

Nou, het valt niet mee om van een Spaans hondje een echte Hollander te worden. Wat betreft Floris en de poezen gaat het heel goed. Floris leert me, hoe ik moet spelen! Wist ik toch niet, maar nu gaat het: Floris neemt wat in zijn bek en ik moet het pakken. Eigenlijk kunnen we heel goed met elkaars speelgoed en botten omgaan. Naar de hei, ook heel gezellig: zegt Floris: Kijk andere honden, daar kun je mee spelen. Ik vlieg erop af, maar denk dan: zijn ze wel te vertrouwen? Nou ja, nu zie ik, dat niet iedere hond iets van me wil afnemen. Vaak zijn hier ook andere honden en dat is erg gezellig. We spelen dan buiten, maar ik ga wel steeds even kijken, of ik nog wel bij de vrouw hoor. Toch krijg ik wel steeds meer vertrouwen in andere honden. Daar helpt Floris me wel mee. Over katten wil ik het maar niet hebben: daarvan zijn er hier ook genoeg. Ach, als ze ergens liggen, doen we neusie/neusie, maar ze moeten niet in de tuin hollen en evt. naar mijn bergplaatsen gaan, dan ga ik er achteraan.

Ziezo, nu zal ik het ook nog even over de mensen hier hebben: het valt niet mee.
In het najaar, toen het nog mooi weer was en ik het terrein al verkend had, ben ik onder het hekwerk doorgekropen. Mensen overstuur. Ik had de wijde wereld geroken. Enfin, gaat de baas met een vriend 2 zaterdagen aan de slag om het hek om het hele terrein na te kijken, niet erg: hield ze van de straat, wel erg: het hield mij ook van de straat. Weet je, wat ze ook doen: mij borstelen. Nou ja, daar ben ik al een beetje aan gewend, maar daar komt ook nog elke zaterdag een martelwerktuig bij tevoorschijn. Dat heet in mensentaal: stofzuiger. Floris vindt het heerlijk, maar ik niet. Ik spring alle deuren open en verdwijn achter in het bos. Nu kun je de vrouw ook niet vertrouwen, die doet dan de deuren op slot!

Dan te bedenken, dat ik zo graag wil helpen: vrouwtje koopt brood, zet tas neer, ik help om het op te ruimen: naar mijn eigen bewaarplaats in het bosje. Geen waardering natuurlijk.
Van de vrouw mag ik niet op de bank, maar de baas merkt het soms niet, komt de vrouw binnen en wijst naar beneden. Vervelend, hoor, dan weet ik, dat ik eraf moet. Ze bergen ook alles weg, zodat ik er niet bij kan, zelfs het vogelvoer. Ze weten, dat ik elk soort fruit lekker vind, maar dat mag ik ool al niet uit de fruitschaal halen, ik krijg af en toe een stukje. Je ziet, het is maar niks hier. En nog eens wat: moest ik mee naar de dierenarts om nagekeken te worden en voorgesteld. Je denkt toch niet, dat ik de auto in wilde? Ik ben hier met de auto gekomen en eigenlijk bevalt het me hier wel een beetje, dus ze brengen me niet meer weg. Toch er maar in en het viel heel erg mee. (wel een prik gehad)
De mensen hebben nog niet in de gaten, dat ik hier de baas ben, maar dat komt wel. Wat wel heel lekker is, we vrijen altijd : de vrouw en ik, of de baas en ik. Zo gezellig.
Je ziet, ik heb een hondenleven hier en nu worden m'n poten worden moe van al dat typen.

Poot, lik en blaf van Blanco.

Aankomst 24 januari 2011

2011-01-25T22:04:00.000+01:00

Vandaag 24 Januari is Zurab Kiknadze op schiphol aangekomen met in zijn kielzog Laika, Candy en Tamino.
Omdat Zurab en zijn vriendin Sophia zelf naar Spanje zijn afgereisd om hun Laika op te halen volgt hieronder zijn eigen verhaal. Ik zet er expleciet bij zijn eigen verhaal, want Zurab is geboren in Georgië en zijn vriendin is geboren in Zweden.
Maar als onderstaande reisverslag vergelijk met een gemiddeld msn-tekst van jongeren onder de twintig..........................., valt het best mee!!
Maar het gaat uiteindelijk om de reis en het doel.

Namens HzH en de redactie is onze dank in iedergeval groot, en zeker Tamino en Candy waren blij dat zij ook mee mochten naar Nederland en Laika is momenteel denken wij de gelukkigste hond van Nederland. De foto spreekt voor zich.
Nerga - 2 dagen gebleven, 50% in de dorp 50% Seacrest en omgeving. Bijde dagen in Seacrest hebben we met de honden op lange wandelingen gegaan en al onze passagiers goed kunen leren kenen. Allemaal schattige honden! Laika en Candy waren twee zusjes/maatjes. Ze woonden ook samen en we hebben ze sammen uitgelaten. Ze waren op elkaar gelijmd en Sophia vond het eigenlijk zielig om ze van elkaar te scheiden. Tamino - wat een lieve hond, ik hoop en weet dat alles gaat goed komen voor die vent. Hij is erg lief en vriendelijk en ik ben blij dat hij zou een goeie kant van het leven zal zien. hij is duidelijk mishandeld geweest/bang gemakt en nu vindt hij het een grote privilege dat hij normaal en vriendelijk behandelt wordt, hij viendt dat bijna een kado denk ik, zielig. Hij reageert bang op elke onverwachte beweging en geluid en toen we met hem gingen wandelen de eerste 10 minuten was het een beetje vertrouw krijgen dat lijn geen straf was en na relaxed-niet-trekken oefening waren we maatjes. Alle honden kun goed met ons loslopen, dus ik denk de nieuwe eigenaren zullen het makkelijk vinden.
Laura en Kurt waren erg lief en vriendelijk. Als ik ooit terug in Malaga ben zou ik zeker een bezoekje en wandeling met hondjes doen.

The Trip! - 100% smooth. De hele dag honden moe gemaakt met wandeling en spelen om energie kwijt te raken voor het vlieg. 4AM thee en Schotse grapjes met Bob en familie Seacrest. Daarna honden in kooien, in autos en weg naar de airport. At the airport - huur auto terug en meteen honden uit Bob's auto. Checkin balie was nog niet open dus de eerste papiertje gemaakt bij Flightcare. Daarna even wachten om 6:15 in te checken en nog tot 19:15 voor Flightcare kooien checkin. Alles was heel snel, netjes en vrindelijk behandeld door Flightcare hoor, we moesten aleen paar uurtjes wachten voor alle stapen (ik kan goed begrijpen dat honden niet eerder dan een uur ingecheckt worden). In toesentijd gingen we honden buiten uit te laten. Honden kregen voor deze trip geen medecine!!!! Dat vonden we prima voor Laika en Candy - ze waren na een lange dag moe en waren gewon lief bij elkaar slapen of rustig op elkaar liegen. Tamino on the other hand... hij was nerveus. Toen we hem uit de auto haalden zie ik dat hij veel gekwijld had (zin kooi bodem was helemaal nat). Tussen checkins heben we hem uitgelaten en Bob de kooi schoon gemaakt (Bob was ook behulpzaam, ontdanks dat de heele procedure supel en zonder vragen doorging). We dachten nog of we wat medicijn kunnen vinden, maar ja, malaga airport en zonder deskundige dieren gezondheid kennis... niet gedaan dus. Maar het ging redelijk better met hem daarna - hij realiseerde na het korte in-en-uit pauze dat de kooi niet de eind bestemming was en deed rustiger (niet meer gekwijld), hij ging zelfs terug naar het kooi, zijn "rustige plek" tijdens de hooge emoties op Schiphol :( Aaaaaah, Tamino heeft zeker her ergste meegemakt in deze 2-3 dagen, zo vel raare veranderingen, maar ik denk morgen/overmorgen zou hij bij zichzelf komen.
Dus.... long story short - vlekkeloos checkin, vlekkeloos flight, vlekkeloos arrival - de honden zijn na 20 minuten (met het eerste bagage) bij ons langsgebracht. Geen controle dus meteen naar buiten. De rest - zie fotos van Yvonne :)

Nog meer aankomstfoto's op http://picasaweb.google.com/hondzoekthuis

Kleine hond, groot getal!

2011-01-17T03:13:00.001+01:00

Toeval bestaat!

Heette onze 180ste hond Bully, de 200ste Bingo.
Nummer 250 heet Olive.
Nu zult u, lieve lezers denken wat is daar nou toevallig aan. Tot zo ver niets.
Ware het niet dat de adoptante van Olive, ons € 55,= extra doneerde boven op het adoptie bedrag van € 195,= en dat tezamen is dan............€ 250,=
Overigens wist de adoptante van Olive niet dat het juist Olive was die bij ons als "número doscientos cincuenta" de boeken in gaat.
Dus ja, toeval bestaat.

En bij deze wil ik toch maar als redacteur, alle vrijwilligers en sponsoren van HzH en CAS nog maar eens bedanken voor hun inzet om onze idealen beetje bij beetje verwezenlijkt te zien worden.

En voor deze inzet maak ik samen met de honden en diepe buiging

en namens hen wil ik zeggen

Gracias a todos por salvar nuestras vidas

(Wij danken u allen voor het redden van onze levens)

Aankomst 15 Januari 2011

2011-01-16T12:53:00.013+01:00

Lieve lezers,

Wat doet een gemiddelde Nederlander op een dag als deze.
Lekker binnen blijven, kachel aan, warme chocomel.
Wel even met de honden naar buiten, natuurlijk, maar dan weer de kou uit de warmte in.
Dat was tot vorige week ook mijn planning. Met als aanvulling dat ik nog een feestje ging vieren, want ook uw redacteur verjaard één keer per jaar en –precies- dat was vandaag.
Toen kwam vorige week het bericht uit Spanje, dat Lana niet mee kon op de vlucht, en mede doordat Yvonne en Mona op volle stoom zitten, en er alweer honden op een vlucht mee konden, besloten we dat er een extra vlucht gepland moest worden.

Zo gezegd, zo gedaan.

Transavia site na gespit en er bleek ruimte te zijn de vlucht van 15 januari.
Dus ging vandaag om vier uur het wekkertje, -lees- Mona bracht mij samen met de felicitaties een kopje koffie op bed. Hierna wassen aankleden, tas(je) inpakken, auto starten, stukje rijden en auto weer uitzetten in de parkeer garage P1 van Schiphol.
Hierna inchecken, door de douane (nog een relletje en een arrestatie gade geslagen) en richting eerste broodje en kop koffie.
Boarding op tijd, vertrek op tijd, en aankomst 15 minuten eerder als gepland.
Geweldig, maar het mooiste stond me te wachten toen ik naar buiten liep………. Nee, er stond geen ontvangst comité die uit volle borst lang zal ze leven zongen, maar DE ZON SCHEEN, dus mijn dag trip Malaga werd al snel getransformeerd in een dagje strand.
Aangekomen in Torromolinos, ging nadat eerder het Hollandse sweatertje was ingepakt ook de jas in de rugzak.
Nu is Torromolinos in de “winter” een slaap stad maar dan zijn er altijd toch wel terrasjes te vinden.
En het slenteren langs de boulevard blijft lekker, ook als de strandtenten hun deuren stijf gesloten houden. En bij gebrek aan strandterrasjes ben ik even onder een palmboom op het strand gaan zitten (ondertussen ook de korte broek te voor schijn te gehaald) om te genieten van het kabbelende water van de zee en een paar stoere jetskieërs die het noch steeds te koude water trotseerde.

Na een kleine twee uur de van 20 graden en volle zon genoten te hebben, ben ik op mijn gemak terug gegaan richting treinstation, onderweg nog even gestopt voor een heerlijke burger en friet en het laatste restje zon van mijn verblijf.
Met een gekleurd gezicht de trein naar Malaga Airport genomen.
Om 17:00 uur kwamen Sheila en Bob, Lana, Bandi, Ducky en de kooien brengen en half uur later arriveerden ook Ria en haar opvangouders op de luchthaven.
Hierna begon, mede dankzij het voorwerk van Simone en de hulp van Sheila en Bob, een relaxte airport run.
Eerst bij flightcare papieren ingevuld en daarna in de rij bij de check-in.
Toen het inchecken was geschiet verbaasde Bob zich erover dat ik een vaste stoel nummer had gekregen. Dit omdat hijzelf nog wel eens vliegt met een prijsvechter, alwaar iedereen maar gaat zitten waar hij wil.
Dit gaf zij Bob wel eens problemen. Op een vlucht naar Birmingham resulteerde dit ooit eens in een flinke woordenwisseling met iemand die hem vertelde, dat het zijn stoel was waar hij op zat.
Bob reageerde natuurlijk door te zeggen dat het beleid van de prijsvechter was “zitten is zitten”. Hierop reageerde de man, dat Bob toch op zijn stoel zat. Bob uiteraard ook niet op zijn mondje gevallen, verharde zijn stem en vertelde nogmaals aan de man dat het beleid van prijsvechter inhield dat een lege plaats bezet mocht worden door degene die hem vond.
Hierop werd de man zo boos, hij zette zijn pet op en zij tegen Bob als je hier wilt zitten prima, maar dan zorg je er ook maar voor dat dit vliegtuig in Birmingham terecht komt.
Na het inchecken zijn we, na nog een half uurtje te hebben moeten wachten, samen met iemand van flightcare de kooien gaan scannen. Na het afscheid van de honden door Sheila en Bob en ze een bon voyage te hebben gewenst, gingen de honden in goede handen van de flightcare, richting vliegtuig.
Hierna heb ik Bob en Sheila hartelijk bedank voor hun goede zorgen en zijn zij richting huis gegaan en ik richting de Spaanse douane. Hierna naar de koffiecorner achter de douane.
Een half uurtje later klonk het signaal “boarding please”. Drie uur later zette ik weer voet op Hollandse bodem. Na nog eens een uurtje werden ook Lana, Ducky, Bandi en Ria gebracht en zijn we door de douane gegaan richting adoptanten.

Buiten in de Hollandse kou werden Lana, Ducky, Bandi en Ria aangelijnd en aan hun adoptanten overhandigd.
Na heel veel knuffels, lekkers, water en nog veel meer foto’s hebben we de paspoorten uitgedeeld. Als laatste hebben we nog een groepsfoto genomen en is ieder zijn weegs gegaan.
En zo ook wij.

‘s Nacht in mijn warme bedje, overdacht ik mijn reis van die dag.
En heel stiekem prijsde ik mij wederom een geluksvogel.
Wie krijgt er nou als verjaardagscadeautje, een dagtrip naar Torromolinos, alwaar de thermometer 20graden aangeeft. Mag als extra presentje 4 honden en een heleboel adoptanten gelukkig maken.
"IK DUS"!!

Ik bedank dan ook iedereen die dit cadeautje voor mij mogelijk gemaakt heeft, en wens Lana, Ducky, Bandi en Ria en hun adoptanten heel veel geluk samen.

Ps de foto zijn weer te zien op in ons fotoalbum op http://picasaweb.google.com/hondzoekthuis

Aankomst 8 Januari 2011

2011-01-09T22:08:00.010+01:00

Vandaag de aankomst van Lucy en clousseau, welke door Brigitta mee op sleeptouw genomen werden naar Nederland.
Hier alvast een paar foto's, klik hier voor meer foto's

Wij wensen de adoptanten van Lucy en Clousseau heel veel geluk met hun nieuwe vrienden.

CASPER

2011-01-05T18:39:00.011+01:00

Na jaren hondloos te zijn geweest en met (bijna) alle kinderen uit de luiers en op school, zijn we op zoek gegaan naar een andere hond. Een hond die iets kleiner was dan onze oude hond Yentle (een labrador) en die goed met kinderen overweg kon.

Na lang zoeken bij het asiel en op internet, kwamen we afgelopen zomer op de site van HZH en daarmee op Casper. Een mooi hondje met een lief, ietwat ondeugend koppetje, niet te groot of te klein, een echte mensenvriend, kortom we vielen als een blok voor hem. Zijn zusjes Copper en Candy waren al geadopteerd.

Nadat we over en weer gemaild hadden met Mona was de volgende stap het huisbezoek. Ondertussen werden wij allemaal steeds ongeduldiger. We hadden Casper liever vandaag dan morgen bij ons. Na het huisbezoek bleek dat Casper bij ons mocht komen wonen. Dan hoor je dat het nog 1 tot 6 weken kan duren totdat hij daadwerkelijk in Nederland zou zijn.

We hadden echter geluk en mochten hem na ruim een week al ophalen bij vliegveld Eindhoven. Een heel rare ervaring. Met de auto en jongste zoon naar Eindhoven, waar we natuurlijk veel te vroeg waren met het vervelende nieuws op de radio dat er stakingen waren op verschillende vliegvelden. Het werd dus wachten, wachten en wachten tot je het betreffende vliegtuig ziet landen. Van achter het glas zie je dan uit de buik van het vliegtuig een grote “kist”komen met een wit snuitje.

Na nog meer geduld op moeten brengen, krijgt Casper een halsbandje van Yvonne, vrijwilligster HZH en net als wij veel te vroeg op het vliegveld. Na een uitgebreide kennismaking met onze jongste zoon, verschillende hondkoekjes en ontvangst van het paspoort mocht hij met ons mee naar huis.

De terugreis richting Overijssel ging heel voorspoedig. Casper bekeek het allemaal rustig. Thuisgekomen waren onze drie andere kinderen hoogst gespannen over de kennismaking. Deze verliep heel goed. Casper geeft iedereen aandacht en komt bij iedereen steeds een knuffel halen. Ondertussen woont Casper ongeveer een paar weken weekje bij ons. Hij geniet van alle aandacht en hij vindt het het gezelligste als we allemaal thuis zijn. Hij begint steeds meer te spelen: balletjes, oude knuffels en ravotten in het bos zijn echt zijn ding. Ook knuffelen vindt hij helemaal geweldig.

Op enkele plasincidentjes in huis na is hij goed zindelijk. Hij heeft ondertussen twee avondjes puppycursus met vlag en wimpel doorstaan. Hij leert snel. Hij kan enorm snel rennen en doet dat ook als hij erg enthousiast is.

Hij is ondertussen gecastreerd en was daarna gelukkig weer heel snel op de poot. Hij heeft zijn favoriete plekjes in zijn mand in de keuken of in een oude stoel in de woonkamer. Hij is daar waar de kinderen of wij zijn. Hij zoekt heel duidelijk de gezelligheid op. Als het hem te druk is, zoekt hij zijn bench op in de bijkeuken of duikt de tuin in (met of zonder sneeuw). Oftewel: hij is helemaal ingeburgerd!

Jaar overzicht 2010

2011-01-01T00:00:00.004+01:00

Overpeinzingen van een voorzitter .....
Aan het eind van een jaar overdenken vele mensen het afgelopen jaar. Als nieuwbakken voorzitter van HzH heb ik dat ook gedaan. Niet zozeer omdat het jaar ten einde loopt, maar domweg omdat ik er nu de tijd voor had. Bovendien had ik stiekum, heel stiekum, toch gehoopt onze eerste hond voor Kerst 2006 te kunnen plaatsen.

Lieve lezers,
Het bovenstaande stukje heb ik, zoals onze regelmatige lezers waarschijnlijk al hebben opgemerkt, gekopieerd uit een eerder dogblog welke toen werd geschreven door onze voorzitter.
Dit jaar is het mijn beurt en als redacteur en sinds kort vicevoorzitter kijk ik dit jaar terug op een bewogen jaar.

Hadden we in januari nog het mijlpaal bereikt, Bully (onze one-Hundred-and-eighty), in juni werd nummer 200, Bingo, ingevlogen en nu zijn we bezig om ons te focussen op nummer 250, welke niet lang meer op zich laat wachten.

Terugkijkend door ons fotoalbum zag ik daar foto’s van 22 vluchten staan
Waarin in totaal 71 honden werden ingevlogen
Deze vluchten werden gerealiseerd door Herbert en Brigitta 6x, Nicole 3x,Yvonne, Ilse en Miranda allen 1x, Ik (zei de gek) mocht dit jaar 3x vliegen en 7x hebben we een beroep kunnen doen op vakantiegangers.
Over het algemeen goede vluchten waarbij de afhandeling gemiddeld snel ging, met twee uitschieters waarvan de eerste op 10 juli waarbij het weer de grote boosdoener was, en een uitgeweken vlucht naar Antwerpen de wachttijd naar ruim vier uur deed verleggen en de ergste was die van 23 september welke door stakingen en slecht weer in Spanje werd geteisterd en de aankomst tijd uiteindelijk met 5 uur werd overschreden.
Over het hele jaar bekeken toch een goede score waarvoor ik iedereen nog maar eens wil bedanken.

Dat al deze kooien gevuld naar Nederland zijn gekomen is logisch, logis(ch)tiek is dat deze ook weer naar Spanje toe moesten en daar hebben onze vrienden van Grayvis voor gezorgd, daarvoor hebben wij dit jaar drie keer een beroep op hen mogen doen. Met name Marcel willen wij hiervoor hartelijk bedanken.

Omdat er dit jaar 71 honden zijn geplaatst betekend dit dat er dit jaar ook 71 huisbezoeken zijn geweest, zelfs meer want ook zijn er na huisbezoeken ook een aantal adopties niet doorgegaan.
Dit is gebeurd door heel veel mensen. Heel veel dank daarvoor.

Wist u dat onze adoptie consulentes 152 teksten hebben geschreven welke op marktplaats hebben gestaan en dat deze elke dag omhoog gezet werden, dat dit gedaan werd door 5 vrijwilligers.
Overigens is Miranda met adverteren gestopt vanwege drukkere werkzaamheden en kunnen de adverteerders best nieuwe hulp gebruiken, dus mocht u bij het lezen van dit overzicht denken, ach ik zou ze best één of twee keer willen helpen in de week, laat ons dit weten, alle hulp is welkom.

Dan hadden we ook tegenvallers, te weten;
5 herplaatsers,
2 overleden honden door auto ongelukken,
En Kenai, waarbij wij als stichting zelf het besluit moesten nemen om hem in te laten slapen

Dan hebben wij dit jaar ook weer van diverse mensen hulp en donaties mogen ontvangen,
Uiteraard hebben onze gedragstherapeuten weer een aantal mensen met raad en daad bij gestaan,
Hebben de dierenartsen van het DCA onze adoptieconsulente met raad en daad bij gestaan, waardoor zij adoptanten weer kon helpen. Kregen wij zelfs hulp van een dierarts in het land, welke een opvanghond gratis behandeld heeft omdat zij ons werkwijze prees en ons daarbij wilde helpen. Ook hiervoor heel veel dank.

Dit is in een notendop, het jaar 2010 voor stichting Hond zoekt Huis geweest en dan ben ik vast nog dingen en mensen vergeten te noemen.

Maar opzeker, wil ik vanuit mijn luie stoel genietend van de laatste oliebollen en appelflappen, iedereen nogmaals héél, héél hartelijk bedanken voor hun medewerking. Hierdoor kunnen wij ons doel verwezenlijken, nl het redden van Spaanse zwerfhonden en deze een gelukkig leven geven in Nederland.

Alle adoptanten, Alle vrijwilligers, Alle sponsoren, Bestuursleden en iedereen die Stichting Hond zoekt Huis een warm hart toe draagt wil ik namens vele Spaanse honden bedanken en hopend op een mooie samenwerking in 2011, wens ik namens HzH en CAS iedereen een héél gelukkig en gezond 2011.

Feliz Navidad

2010-12-25T00:00:00.002+01:00

Lieve, lieve mensen.

Zo begon een van onze grootste conferenciërs altijd zijn "one men" shows, en zo wil ik ik graag ook deze kerstwens beginnen.

Lieve, lieve mensen, op deze kerstmorgen wens ik iedereen een heel fijn kerstfeest toe.
Eindelijk eens de witte kerst waar we altijd op hopen.

Zo hopen we altijd ook een een vredig kerstfeest, en nu dat dat witte kerst gelukt is, misschien dat, dat vredige kerst er ook nog eens van komt.

In iedergeval wensen wij van Hond zoekt Huis iedereen ook een gezellig kerstfeest toe tesamen met uw vrienden, familie, en natuurlijk ook uw huisdier, toe!

Ook van onze Spannse collega's van Costa Animal Society kregen wij de wens om alle adoptanten, vrijwilligers en een ieder die zich inzet voor het redden van spaanse zwerf honden, een hele fijne kerst toe te wensen.
Dus voor iedereen van onze spaanse vrienden

Feliz Navidad

prospero años

Uiteraard willen wij ons bij het laatste aansluiten en wensen u en de uwen allen ook het allerbeste voor het komende jaar toe.

Gelukkig Nieuwjaar

Cadeautje

2010-12-15T14:51:00.000+01:00

In deze tijd van gezelligheid, van Sinterklaas en Kerst, is ons (Uw redacteur van Stichting Hond zoekt Huis) ook een cadeautje ten deel gevallen.
Van de adoptanten van Dunya (vh Turca) hebben wij een laptop cadeau gekregen,welke zij bij de ASR-verzekeringen hadden gewonnen.
Het betrof een ASR actie waar werknemers een laptop mochten schenken aan een goed doel. En Dunya heeft met het baasje bedacht dat wij een goed doel waren en ons voor gedragen.
Ik kan u vertellen, uw redacteur tevens administrateur kon deze heel goed gebruiken ook.
Alles gaat momenteel weer even wat sneller. Tenminste waar de tijd het toelaat, maar het werkt wel weer prettiger, en daar ben ik heel dankbaar voor.
Dunya, Baasjes en ASR-verzekeringen, heel erg bedankt.

En hierbij stuurde Dunya ook nog een persoonlijk bericht.

Vlucht op Rotterdam

2010-12-13T14:46:00.001+01:00

Aankomst verslag komt nog, maar de foto's zijn alwel te zien in ons fotoalbum

http://picasaweb.google.com/hondzoekthuis

Brief van Tico (v/h Oscar)

2010-12-05T21:25:00.010+01:00

Lieve Mona en alle andere vrienden van HzH,

“Ik ben nu enkele weken in Nederland en wil je graag laten weten hoe het met me gaat. Je zult vast wel benieuwd zijn hoe het met me is. Waarschijnlijk net zo benieuwd als ik was toen er op die 8e november van alles met me gebeurde, waar ik geen “hondenkoekje”van snapte! Want ja, laten we wel zijn: leef je in aangenaam temperatuurtje, moet je in de auto, kom je daarna in zo’n hokje in zo’n grote “vogel met een bult lawaai”, duurt het ik weet niet hoe lang voor je dat hokje weer uit mag en dan sta je in de regen met ik weet niet hoeveel vreemd volk om je heen! Nu ben ik niet de hond die altijd op de voorgrond sta, dus in die drukte wist ik ook niet zo goed wat ik moest doen. Maar mijn maatjes uit Spanje wisten goed de aandacht naar zich te trekken, ik dacht weet je wat: ik doe even mijn circusdansje op mijn achterpoten, werkt altijd!

De familie die steeds bij me stond, leek me wel aardig, ze waren tenminste erg lief voor me, ik ben dus maar met ze meegegaan die auto in. Tjonge, dat was nog eens anderhalf uur rustig zitten. Kon ik in deze tijd wel mooi even die “gasten” observeren, ze leken me wel oké!

En ik moet je zeggen, Mona, het is hier wel erg gaaf! Ik heb een heerlijk kussen, veel speeltjes , het is goed van eten en drinken (goede hondenkoekjes en stokjes verkopen ze hier in Nederland, vooral die runderoren zijn lekker!) en aan aandacht geen gebrek. Ze lopen veel met me, je hebt hier geweldige bossen waar je los mag lopen en ik veel soortgenoten tref, hoewel ik daar niet zo veel behoefte aan heb. Ik heb een paar trouwe “baasjes”hier in huis, waar ik lekker bij blijf lopen.
Weet je wat ook leuk was? Ze doen hier blijkbaar aan kraamvisite! Ik kreeg me toch veel. Nu weet ik heel goed hoe ik iets gedaan wil krijgen: kop een beetje schuin, voorpoten over elkaar gekruist en de ogen wat laten hangen: écht, dan lukt alles! Ze lopen allemaal met me weg. Deze truc doe ik bv ook op de markt, bij de viskraam scoor ik altijd visfrietjes! Maar ik moet zeggen: met mijn circusdans heb ik ook altijd succes. Sowieso kijken ze allemaal naar me, ze kennen hier denk ik geen Spaanse waterhond of ik ben toch een bijzonder geval. Ik denk het laatste want dat zeggen ze hier thuis tenminste steeds. Dat ik toch wel een heel bijzondere hond ben qua karakter en uiterlijk. Nou , daar ben ik best een beetje trots op.

Maar 1 ding valt erg tegen: die temperatuur! Dit is geen weer voor een Spanjaard!

En dan die sneeuw de afgelopen dagen. Ik liep op 2 poten, soms op 3, (zal wel komisch zijn geweest, iedereen keek naar me en ze hadden me een lol!) . Gelukkig vond mijn baas het ook veel te koud , elke avond doet hij me heerlijk een dekentje over. De afgelopen dagen heb ik het trouwens voor elkaar gekregen dat ik bij ze in bed mocht. Ja ja en dan te weten dat ze daar altijd zo’n grote mond over hadden ha ha. Bij Martijn ligt het heerlijk, bij Anniek heb ik het verbruid! Het is zo dat ik nogal behoorlijk snurk…

Je hoort het, ik heb het geweldig naar mijn zin en ik hoop dat alle maatjes uit Spanje het net zo getroffen hebben als ik! Hier kan ik wel oud worden. Ga zo door met jullie werk!

”Dikke poot van Tico

Het was weer een raar dagje.

2010-11-19T00:06:00.020+01:00

En waarom dan wel zult u denken?
Ik ga het u vertellen, nadat de bijna standaard riedel van een dag als deze in gang was gezet, wekker, koffie, vrouwtje kusje, hondjes knuffel, auto ritje, kaartje trekken, auto parkeren en richting Schiphol vertrekhal.
Tot zover niets aan de hand.

Maar toen, lopende door de vertrekhal en taxfree zone bekroop mij een beangstigend gevoel.
Ik dacht dat ik misschien een tijdje op de maan was geweest of in een donkere grot op een verlaten eiland. Had ik iets gemist of zo?
Maar nee, gek was ik ook al niet, het lag gelukkig niet aan mij!
Het moet mij van het hart, en laat ik het in stijl aan u vertellen……..!!!!

In Spanje wordt een boot gevuld.
Pietermannen zijn vol ongeduld.
Pakjes worden ingepakt
Pepernoten worden ingezakt.
En dan na een vaartijd zo groot
Zal Sinterklaas arriveren met zijn boot.
Dan zal hij op 13 november voet aan Hollandse bodem zetten
Kinderen moeten dan goed op de daken letten.
Want dan is de goedheiligman in de buurt
En wordt er door pieterman door de ramen gegluurd.
Dan komt het grote feest eraan
En zal een ieder zingen gaan.
Van zie de maan schijnt, makkers staakt u wilt geraas.
Heerlijk avondje is gekomen, avondje van Sinterklaas.

Behalve onze luchthaven in Amsterdam
Waar ik op 8 november kwam
Daar zijn ze compleet van het padje gegleden
Want overal waar de bagagetrolley´s reden
Zag ik die dag KERSTBOMEN staan.
En ben ik aan het twijfelen gegaan.
Ik vond het maar niets
En kerst zo vroeg mist toch iets.
Toch, kerst is een geweldig feest
MAAR PAS NA DE GOEDHEILIGMAN IS GEWEEST.

Zo dit wou ik even kwijt, want er was vandaag nog een missie te voltooien. Ik ging niet alleen voor mijn lol naar Spanje.
Ik had deze week alle weersvoorspellingen in de gaten gehouden, want nadat ik vorige keer met zwembroek in de hand in de regen de dag heb doorgebracht had ik mezelf voorgenomen dat niet nog eens. En die voorspellingen zagen er niet goed uit.

Dus toen ik om plusminus half 11 was geland en rond elf uur het luchthaven- gebouw uitliep scheen de zon, ja hoor dat had ik weer! Dus werd het besluit genomen om in Torromolinos te gaan ontbijten op zijn Engels.
Dus trein gepakt naar Torromolinos en daar, na een half uurtje liep ik het stationsgebouw uit en ja hoor,…. nog steeds zon. Dus daar stond ik lange broek, sweater, warme sokken en schoenen.
Na het ontbijt zijn de sokken en schoenen in mijn rugtas gestopt en ben ik lekker met opgestroopte broekspijpen en flink eind met mijn voetjes in het water, langs de kust gaan lopen.
Hierna nog even het stadje ingegaan nog wat gegeten en gedronken zittend op een terrasje.
En dan 5 á 6 uurtjes later weer terug richting Malaga en nog steeds zon.
Ach ja en inderdaad “iedereen krijgt het weer dat ie verdient”. :-)

Op Malaga airport kennis gemaakt met wederom een nieuwe vrijwilligster, Wilma.
Wilma kwam de vijf kanjers brengen die ik die avond nog zou herenigen met hun nieuwe baasjes.
Bruno, Negri, Fatima, Oscar en Kira deden samen met Wilma en mij de “ airport run” .
En zoals Yvonne in haar verslag ook al meldde, die rij is altijd zooooooo lang en voordat je aan de beurt bent duuuuurt nooooooog veeeeeel langer, en als die balie mutsen het eindelijk begrijpen snel naar Flightcare, gelukkig was daar dezelfde medewerkster als de vorige keer en herkende zij me nog, lekker voor mijn ego, dat weer wel. Toen moesten de kooien worden gescand, alleen dit keer in de catacomben van de luchthaven. Dus de jonge dame nam Wilma en mij op sleeptouw door het luchthaven gebouw. Inmiddels was het bijna boarding time, dus na de scan de jonge dame en Wilma bedankt en met een speedy tempo richting douane. Negri uit het tasje,riem afgedaan, Negri in het tasje, riem omgedaan en met 120 km p/u naar de gate waar de boarding al was begonnen.
En vijftien minuten later zat ik op mijn zetel en werd het vliegtuig van de kant geduwd. Pfffffff.

Op Schiphol stond mij namelijk wederom een verrassing te wachten! Na nog geen half uur na aankomst en kort nadat ik Negri alvast kennis had laten maken met zijn nieuwe baasjes, kwam de lift omhoog en werden daar Bruno, Fatima, Oscar en Kira afgeleverd.
Ook de douane was al naar huis dus om 23:45 werden de kooien open gemaakt en was daar de kennismaking tussen adoptanten en hun nieuwe huisgenoten.
Om 00:30 reden Mona en ik naar huis en een uurtje later ging ik moe maar voldaan onder de dekens en liet mijn gedachten nog even de vrije loop gaan.

Toch raar om kerst te beleven
Zonder een verlanglijstje voor de Sint te hebben geschreven
Kerstballen te zien hangen en pieken te zien staan
Terwijl ik op het punt stond om naar het zonnige Spanje te gaan
En dan na een dag van vele uren sun en fun
Een hele uitputtende airport run.
Ben ik binnen 24 uur weer terug gegaan
En loop ik bijna tegen een kerstboom aan.
Maar voor alle kinderen die dit lezen
Zal ik graag jullie boodschapper wezen.
Het doet me verschrikkelijk goed
En vol plezier en goede moed
zonder veel toeters en bellen
Kan ik jullie vertellen
Ik heb de Sint en alle pieten “gekken” .
Richting Nederland zien vertrekken.
Ondertussen zijn ze aan Nederlandse wal geraakt
En al vele schoenen vol gemaakt.

En toen was er het “ uitdelen” van de honden
Dat heb ik helemaal te gek gevonden
Want terwijl ik daar stond,
En het was nog geen eens pakjesavond
Was iedereen het er over eens, dat
ze die avond hun eerste cadeautje hadden gehad.

Tot zover mijn reisverhaal
Gefeliciteerd allemaal

P.S.

Mocht u na deze “love story”
Een traantje weg hebben moeten pinken
Het kan nog mooier
Klik eens op de volgende Linken
Hier zijn filmpjes en foto’s te zien
Van adoptanten en hun belevenis
Ook kan u daar een blik werpen
En zien hoe mooi hun “honden” leven is

Link Fatima

Link Negri

Link Bruno

2010-10-23T20:35:00.004+01:00

Op 20 Oktober was het zover, ik mocht voor de 2e keer naar Malaga om op de terugreis 5 honden mee te nemen naar Nederland.
De eerste keer - en dat is inmiddels bijna 1 jaar geleden - ben ik 3 dagen in Nerja bij Kurt en Laura te gast geweest.
Maar omdat ik redelijk geëmancipeerd ben dacht ik “wat Jeroen kan dat kan ik ook” en dat betekende op 1 dag heen en weer vliegen naar Malaga.
Om 4.15 ging de wekker en om 4.45 zat ik in de auto met een heerlijk kopje koffie.
Ik dacht zelf dat ik tijd genoeg had voor een heerlijk kopje koffie op schiphol maar dat viel een beetje tegen.
Dus maar direct naar het vliegtuig gelopen met de gedachte: in het vliegtuig hebben ze ongetwijfeld ook lekkere koffie.
Mijn stoel was heerlijk bij het raam en toen ik eenmaal zat dacht ik : zó, ik ben er klaar voor, op naar de HONDJES en de ZON.

Het weer in Malaga was heerlijk warm en ZONNIG
Als Jeroen het had geweten zou hij toch wel een beetje jaloers zijn geweest! Hij had namelijk 4 weken geleden in Malaga de hele dag regen gehad. We zullen maar zeggen “je krijgt het weer dat je verdient” ???
Met het treintje ben ik richting Torremolinos gegaan en na een hapje en een drankje richting het strand gelopen om vervolgens een plekje op het strand te vinden tussen al die mensen die lekker lagen te “bakken”.
Na wat bruiningsuurtjes was het weer tijd om terug te gaan naar het vliegveld.
Daar heb ik kennis gemaakt met Linda en Dorothee (twee hele aardige vrijwilligers in Spanje, echte dierenvrienden) en de honden waar ik voor gekomen was.
Banzai en Roxy in een kooi en in de andere kooi Honey met Tosca en Meeko was zo klein dat hij in het tasje paste. Wat waren de honden relaxed en lief!!!

In Spanje is het zo dat alles heel relaxed gaat en niemand maakt zich daar druk, maar toen ik de rij voor de incheckbalie zag, kreeg ik het toch wel een beetje benauwd hoor!
Na ongeveer 45 minuten waren we eindelijk aan de beurt (dan is het toch wel makkelijk dat er iemand Spaans spreekt) en moesten we door naar de afdeling “Flightcare” waar de honden uit de kooien moesten omdat de kooien door de scanner moesten.
Op papier lijkt dit zo gebeurd maar het heeft alles bij elkaar ongeveer 1,5 uur geduurd.
Toen moesten Meeko en ik nog door de douane en ook daar stond een hele rij, pfffffffffffff.
Wat gestrest en uitgeput namen we (met meeko in de handbagage) plaats in het vliegtuig en gelukkig heeft Meeko zich (achteraf) tijdens de vlucht voorbééldig gedragen!

Eenmaal veilig geland moesten we alleen nog “even wachten” op de honden maar dat duurde toch wel erg lang: het leek wel of we nog in Spanje zaten!!!!
Eindelijk - na ruim 1 uur - kwamen de kooien, dus konden we richting douane en de bekende schuifdeuren. Maar ook de douaniers hadden niet veel te doen denk ik, want alle papieren werden 3 keer gelezen en uitgeplozen om vervolgens na 15 minuten tot de conclusie te komen dat alles in orde was (had ik hem al verteld hoor, maar hij geloofde mij niet en verveelde zich kennelijk) .
Toen gingen eindelijk de schuifdeuren open en daar stonden ze allemaal geduldig te wachten op de hondjes.

Nadat iedereen haar/zijn nieuwe huisgenoot had begroet en in ontvangst genomen was het tijd om naar huis te rijden en vervolgens om ca. 3.00 uur mijn bed in te kruipen.
Kortom: wat Jeroen kan kan ik dus ook !!!! , al is het wel héééél vermoeiend maar wel een héééél erg leuk en dankbaar om zoiets te mogen doen!!

Afsluitend zou ik zeggen: Iedereen heel veel plezier met hun nieuwe huisgenoot en voor Malaga: tot de volgende keer !!

Yvonne Groenewoud

Warm hart

2010-10-22T10:21:00.001+01:00

Hond zoekt huis blijft mensen- en dierenwerk: af en toe gaan dingen dus niet helemaal zoals je gehoopt, gepland of bedoeld hebt. Zo ging dat ook met señora T, een van de HzHonden die een paar weken geleden naar Nederland kwam.

Señora T zou eerst naar een opvangadres gaan en van daaruit naar haar eigenlijke adoptanten. Dit gebeurt wel vaker, bijvoorbeeld omdat we nog een plaats op een vlucht beschikbaar hebben, omdat een adoptant aan het verhuizen is of, helaas ook wel eens gebeurd, in verband met ziekte. Hoe dan ook, T was meer dan welkom op beide adressen. Maar zoals elke hond ziek kan worden, kan dat met HzHonden ook voorkomen.

Als goed opvanggezin werd de dierenarts opgezocht. Ze werd onderzocht, behandeld, kreeg wat spuitjes en pillen en kon zich weer richten op beter worden. Onze vrijwilliger liet de dierenarts weten dat de hond uit Spanje kwam en tijdelijk in opvang was. En dan heb je als regel drie soorten reacties:

oh, wat leuk en goed van jullie en wat fijn voor de hond.
O! Pas dan maar op want daar komen ook heel veel zieke en verzwakte honden vandaan. Bovendien hebben we hier ook nog voldoende honden in de asielen zitten.
Stilte, omdat men geen mening wil geven: noch dat men dit soort initiatieven steunt noch dat men het eigenlijk 3x niks vindt.

Deze dierenarts behoorde tot categorie ................... 1! Ze was enthousiast en vroeg honderduit. Ze wilde zelfs wel wat doen voor HzH, dus of de organisatie contact op wilde nemen. Dat heb ik dus gedaan. In een leuk gesprek met de dierenarts liet zij me weten dat ze dit een nobel initiatief vond. Toen ik haar vertelde hoe we werkten en wat we zeker wel maar ook zeker niet deden, was ze helemaal vrolijk en enthousiast. De reden dat ik contact met haar op moest nemen was dat ze graag wat voor ons wilde doen. Ze wilde de kosten van de behandeling van de hond niet in rekening brengen, als donatie aan onze stichting.

Het spreekt voor zich dat ik deze dierenarts uitgebreid bedankt heb voor haar gulle gave. Het scheelt HzH weer geld waar we nu weer andere dingen voor kunnen doen (95% van de uitgaven gaat naar de dierenarts, luchtvaartmaatschappij of kooienleverancier). Een mooi gebaar uit een warm hart. Dat moet dus wel op ons dogblog worden vermeld: waarvan akte!

Jan Willemsen, voorzitter HzH

In Memoriam, Kenai

2010-09-26T22:38:00.013+01:00

Beste lezers, het is niet altijd mooi nieuws wat we te vertellen hebben. Helaas hebben we voor het eerst in ons bestaan als HzH een drastische en daarom zware (maar zeker weloverwogen) beslissing moeten nemen, en een adoptiehond moeten laten inslapen.

Lieve Kenai,

Kenai…………zo hebben we je genoemd toen je op de website kwam op zoek naar een thuis. In Spanje hadden ze niet de moeite genomen om je een naam te geven. Kenai betekend sterke beer, een naam die bij je paste, maar je was ook een ontzettend lieve beer. Vanaf de aankomst ging er al van alles mis, en wilde ze je bij de dierenarts en dierenambulance niet helpen want je kwam tenslotte uit Spanje. Gelukkig wilde de dierenarts hier je wel helpen en heb je zelfs nog een nachtje bij de assistente gelogeerd. Jeroen heeft je opgehaald, weer weggebracht en zo is het jammer genoeg je hele leven gegaan. Gelukkig waren daar altijd Piet en Yvonne die ook altijd voor je klaar hebben gestaan en je met veel liefde iedere keer hebben opgevangen. Als laatste Berry en Patricia die je nog een kans wilden geven. Helaas was er iets mis in je koppie, niemand weet precies wat en hoe het is gekomen het betekende wel dat je afwijkend gedrag ging vertonen. Gedrag dat steeds erger werd. Het was voor jou beter om je eindelijk rust te gunnen. Het was een zware beslissing voor ons allemaal, maar voor jou was het beter!

Lieve Kenai het was je zo gegund…………

Yvonne, Piet, Mona en Jeroen

Lieve Kenai
De mooie momenten in je veel te korte korte leven neemt niemand je meer af.

Daaaaaaar gaan we weer!!!!!

2010-09-23T03:26:00.029+01:00

Hier zit ik dan half 5 in de ochtend, en klaar voor vertrek.
5 honden, gaan vandaag hun nieuwe adoptanten ontmoeten.
Lieve mensen sterkte vandaag met de laatste lootjes en tot vanavond.

Jeroen

We zijn weer terug......................Tjonge jonge jonge, wat een dag vandaag!!

Laten we beginnen met de heen reis, eerst natuurlijk weer vroeg mandje uit, half 5 naar Schiphol, auto parkeren inchecken, zo ver niets aan de hand.
Wel gemerkt dat het overal ontzettend druk was, maar cd in de auto en geen nieuws geluisterd.

Door de douane, weliswaar met een afgezakte broek, want dat laatste piepje bij de scanner was de broekriem (help mij, lieve lezers, de volgende keer herinneren dat ik een strakke broek aan doe). En ja hoor trouwe lezers, de zonnebrand (speciaal gekocht in een klein flesje van 75ml)hoefde ditmaal niet achter gelaten te worden!! Joepie

Boarding was ook nog op tijd, en toen begon het gedonder!
Vanuit de cockpit kwam de melding dat er trubbels waren in Frankrijk. Trafficcontrolers in Frankrijk hadden het werk stil gelegt, dit hield voor mij in dat we een uur later als gepland de lucht in gingen, daarbij geteld de tegenwind, stond ik anderhalf later als gepland op Malaga Airport.

Enfin in het vliegtuig kregen we nog een weer up-date, het was bewolkt, maar verbetering was in zich en het handdoekje in mijn rugtas begon zich alweer nuttig te voelen.

Dus ik vol goede moed richting trein, maar nog geen zon, kaartje gekocht naar Fuengirola, nog geen zon, ik in trein nog steeds geen zon, ik uit trein REGEN............

HEB IK DAT....

Maar ja ik ben niet zo gauw uit het veld geslagen en trek in koffie, dus toch naar het strand van Fuengirola en tegenover een mooi (nat) bronzen beeld, wat waarschijnlijk en pracht betekenis heeft, waarvan ik geen idee heb, een heerlijke cappucino besteld en genuttigd.

Hierna winkeltjes gezien en na een tweetal uurtjes de trein gepakt en een paar dorpen verder in Benalmádena weer uitgestapt. Nog meer regen, maar wel lekkere broodjes!!

Ook maar weer wat winkeltjes en overdekte bazaars gezien (strand overigens niet gezien omdat er geen boulevard is omdat er een paar gigantische resorts, welke de blik de zee ontnamen).

Hierna nogmaals de trein genomen en naar Torremolinos, geen regen maar ook geen zon.
Maar wel een heerlijk Terrasje aan het strand, tesamen met een mooie cappucino en een heerlijke Raspberry cake, ook dan is het leven genieten.

En na al deze heerlijk heden, toen ik de terugreis zou gaan aanvaarden,

WEER REGEN!!

Maar ja deze reis had nog een mooi einddoel, en deze laatste fase ging ik toch nat, maar met goede moed in.

Drijfnat de berg op, wederom de trein in en richting Malaga Airport en ja hoor, ZON, matig maar goed, toch gezien.

De ontmoeting met Simone was weer geweldig, ook had zij hulp van Rona, ex-medewerkster van CAS, die hielp met het uitladen van Pamina, Lady, Fly, Blacky en Tosca, en terwijl Rona en ik gezellig babbelend de ingang van de luchthaven opzochten, parkeerde Simone de auto en met zijn drieën zijn we achter in de incheck rij gaan staan.

Ondertussen was de boarding tijd wel al een half uur opgeschoven, wel weer viel mij op dat het wel erg druk was op de luchthaven, maar ja, dacht ik nog, het zal wel weer meevallen...........!

NOU NIETS WAS MINDER WAAR

Terwijl wij al met de honden reispapieren ingevuld in de hand stonden bij de flightcare en op het punt stonden om de laatste hindernis (de X-ray) te nemen werden wij door de dienstdoende medewerkster, terug geroepen.

Er waren wederom problemen met vluchten die over Frankrijk moesten en wij werden verzocht om deze laatste hindernis om 21:15 tenemen, we praten hier over een vertraging van twee uur en drie kwartier. Enige paniek en ergenis gevoelens namen bezit van Simone, Rona en mij, want moet u weten dat je bij X-ray echt met minnimaal twee personen moet zijn, ivm honden in en uit de kooi halen bij het scannen van de kooien.

Maar ook Simone heeft behalve de opvang van vele honden ook nog twee kinderen waar ook voor gezorgt moest worden, dus zij had een behoorlijk dilemma.
Nadat de dame in kwestie aan Simone beloofd had, in vloeiend spaans, dat ze mij hoogst persoonlijk zou helpen bij de X-ray, durfden Simone en Rona de terug reis te aanvaarden.

De wachtijd heb ik gedood met kletsen met gestrande en vertraagde reizigers en toen pas werd mij duidelijk dat de chaos nog groter was als ik mij zelf voorstelde.

Eén reiziger vertelde mij dat zijn vlucht was gecanceld en hij een vlucht had kunnen regelen voor de volgende ochtend 11 uur, en hij had mazzel, want op die bewuste vlucht waren precies nog twee plaatsen beschikbaar. De eerste vlucht beschikbaar daarna was pas op komende woensdag en daar kon een deel van de overige 150 gestrande passagiers op inchecken.
Ook was er een dame die mij vertelde dat haar geplande vlucht van 10 uur pas om 4 uur 's nachts zou vertrekken. Chaos alom dus.

Maar goed twee en een half uur later hield eerder genoemde dame haar woord, en samen hebben wij gezellig kletsend in het Engels (want ja je moet er altijd toch het beste maken) over honden en onze stichting de kooien door de X-ray gechecked.

En deze jonge dame heeft alle hondjes even kunnen knuffelen, want ze waren allemaal zo lief.

Vooral de pups waren zo lief en wilde ze bijna houden.......... nou echt niet, ze gingen naar Holland.

Nadat de kooien veilig en wel waren overgedragen aan Flightcare, heb ik de jonge dame bedankt voor de goede zorgen en ben zelf tesamen met Tosca gaan inchecken en richting de gate vertrokken. Tosca is overigens één van de pups en niet de jonge dame . Hier vandaan Simone en de Nederlandse vluchtbegeleiding op de hoogte gesteld. Uiteindelijk zijn we om 22:45 gaan boarden en 23:15 zat iedereen op zijn plaatse en kwam er vauit de cockpit het bericht dat we pas 1 uur en 15 minuten later zouden mogen vertrekken.

Gelukkig was er om 24:00 uur een plaatsje vrijgekomen in het luchtruim en kreeg onze piloot toestemming om eerder te vertrekken. Na een best wel turbulente vlucht (die arme honjes onder in het vliegtuig) maar wel met wind mee, kon ik om 2:30 het ontvangst commitee mededelen dat het vliegtuig veilig en wel was geland.

Na het taxiën en unboarden ging ik richting bagagehal en heb daar Tosca alvast aan de wachtende adoptanten geshowed. En na nogmaals een uur wachten was daar de hereneging van Pamina, Lady, Fly en Blacky met Tosca.

Nog even snel langs de douane en richting einddoel. Eindelijk konden we Pamina, Lady, Fly, Blacky en Tosca overdragen aan hun nieuwe vrienden. (hierbij nog wel even het vermelden waard dat de adoptanten ook allemaal heel lang op Schiphol hebben moeten wachten, en deze beproeving volgens Mona vol goede moed hebben doorstaan, chappeau allemaal).

Na een uitgebreidde kennismaking, het uitdelen van paspoorten, het feliciteren van iedereen met hun gezinsuitbreiding en wisselen van halsbanden is iedereen uiteindelijk huiswaards gekeerd.

Vanaf hier willen we nogmaals iedereen heel veel geluk en voor plezier toewensen met hun nieuwe aanwinst, en uiteraard wensen we Pamina, Lady, Fly, Tosca en Blacky heel mooi leven toe in nederland.

Ook wensen wij de adoptanten van Tosca sterkte met hun verhuizing en hopenlijk kunnen zij Tosca binnenkort haar nieuwe huisje tonen.

Toen ik uiteidelijk ruim 24 uur, nadat ik mijn bed was uitgekomen, wederom mijn hoofdkussen begroette, heb ik alles wat er die dag gebeurt is voor mezelf op een rijtje gezet.

GEKKE HUIS!!!

En toch ik had het voor geen goud willen missen. Want het uiteindelijke resultaat is dat er weer 5 lieve honden, in Nederland, bij hele lieve mensen, een geweldig leven tegemoed kunnen zien. En als ik of onze vrijwilligers deze oneffenheden niet voor lief nemen......

PFFFFF..... MOET ER NIET AAN DENKEN.

(ps alle foto staan al in ons fotoalbum )

Blanco verteld

2010-09-07T22:22:00.005+01:00

Dag allemaal,

Daar ben ik dan. Geplaatst in Wageningen! Ik zal mijn wederwaardigheden maar eens vertellen. We gingen met een auto van het vliegveld weg. Ik ging eerst in het hoekje liggen op de achterbank, maar het vrouwtjesmens kwam ook achterin en die had wat lekkers! Dus je begrijpt, dat ik vriendjes met haar werd, ik legde mijn voorpoten op haar schoot en...ik kreeg wat. Nou ja, toen legde ik mijn kop er ook maar bij.
Toen we "thuis"kwamen hebben we eerst een eindje gelopen, maar alles was zo nieuw, dat ik niets hoefde te doen, dus heb ik het even in de kamer op de tegels gedaan. En zo flauw, dat mag niet eens! 's Nachts heb ik even een plasje in de bijkeuken gedaan. Mag ook niet!
Nou ja, toen mijn behoefte maar voor de voordeur, ook niet goed, want daar trapte iemand in. Nu doe ik het maar, waasr Floris, de andere hond het ook doet: in het bos (soms op het gras, mag ook niet).
Ik wilde bij het baasje op de bank springen, spring ik op een zwarte kat, die op een zwart kussen lag te slapen. Kat en ik alletwee geschrokken. Ik boos op de kat, dus toen het vrouwtje hem laatst optilde, ging ik in z'n staart hangen, mocht ook niet: kat kwaad en bloedde ook nog. Nou ja, zo hard had ik het niet willen doen.Ik moet me toch wel een beetje laten gelden, nietwaar?
Een vuilniszak openvreten mag niet, de zak met hondenbrokken stukscheuren, zodat er een brokkenfeest is, mag niet, doet Floris ook niet. Brood van het aanrecht afhalen mag niet, dan moeten ze het maar ergens anders neerleggen, nietwaar. Trouwens, het baasje is nu een paar dagen weg, maar wilde de vissen nog een boterham geven en liep ermee naar de vijver. Hij had niet op mij gerekend: ik pikte de boterham en we hebben een lol gehad: zat het baasje al lachend achter me aan, nou js, het korstje gunde ik hem nog. Schooien mag ik niet. Gemeen!
Oh, en wat ze me toch te eten geven 's avonds, er zitten boontjes doorheen, ze zeggen: goed voor je, dat voedt, maar zet niet aan. Nou, net of ik zal aankomen: ik ren me rot in deze tuin en dan moet ik uitrusten op mijn eigen bedje. Dus dat valt dan weer mee. Ook leuk is het, dat hier een beekje is, daarin kun je lopen en gelijk drinken, alleen mag ik de vijver niet in en dat is jammer, vooral als er net een boterham voor de vissen in drijft.
Jullie zien, ik heb hier een hondenleven, op de vuilnishoop was ik vrijer!
Maar het is ook heerlijk knuffelen met de mensen en daar ben ik gek op! Ik loop als een hondje achter het vrouwtje aan en als het baasje er is, ook achter hem. Aandacht wil ik heel erg graag en dat krijg ik ook wel veel, hoor. Ook speel ik met Floris, maar die rent niet zo hard meer, is al een beetje oud. Toch gezellig allemaal. Er logeerde hier ook een kleindochter en die speelde ook steeds met mij. Kijk, die weet wat een eerlijke straathond toekomt. Trouwens, ik voel me al wel helemaal thuis en weet precies, door welke deuren ik kan binnenkomen en het beste weet ik, waar mijn bedje en etensbak zijn.
Ziezo, jullie zijn weer bijgepraat. Ik schrijf nog wel eens.

Een blaf, een poot en een lik van Blanco

Aankomst 7 september 2010

2010-09-07T21:44:00.010+01:00

Vandaag was er weer een mooi moment.

De aankomst van Casper, deze werd voor ons meegenomen door reizigers die vanuit Spanje naar Nederland vlogen, en omdat Casper op de lijst klaar voor vertrek stond kon deze vandaag voor het eerst zijn pootjes op Nederlandse bodem streken.

Yvonne deed de vlucht begeleiding en heeft Casper tesamen met de adoptanten verwelkomt in Nederland. Wij feliciteren dan ook de adoptanten van Casper met hun gezinsuitbreiding.

Hier alvast wat foto's van de aankomst, de rest is te bewonderen in ons fotoalbum. (zie link in lijst).

Aankomst 5 september 2010

2010-09-05T22:32:00.001+01:00

Vandaag de aankomst van Missy Skipper Vapa en Arcon foto's staan al op picasso (ons foto album) later komt hier een klein verslag van de ontvangst te staan.

Aankomst 19 augustus 2010

2010-08-20T17:17:00.021+01:00

Een dag met een randje.

Het hoe en waarom kom ik later in het verhaal op terug, maar ik begin elk reisverslag zoals u dat van mij gewend ben.
De wekker aaargh, ja hoor om 4 uur 's ochtend daaaaar was ie weer trrrrrriiiiing.

Wakker worden, bekertje melk, koppie onder de kouwe kraan, meisie een zoen, honden een knuffel, goeie reis en doei.

Rond half 6 schiphol auto parkeren, foto maken van de klompen, want daar weet je van oke ik sta daar geparkeerd, maar 20 uur later is het gokken waar was het ook al weer???

6 uur grapje tegen de grondstewardes (ach mevrouw ik koop mijn kleren altijd in Torremolinos want ik vind de PcHooft zo blazee??!!) bij het inchecken omdat je daar toch staat zonder bagage en ook deze dat moeilijk kan bevatten.

Half 7 door de douane, verdorie weer mijn zonnebrand achter moeten laten want je mag maar 100ml vloeistof mee nemen en niet een fles van 125ml stom stom stom, en richting het belangrijkste moment van die dag,.......Koffie. En daar nemen we dan ook even de tijd voor.

Om 7:15 bij de gate nog even een kwartiertje wachten en dan Boarding please. Ook dit ging razend snel want als je toch maar met een 50 á 75 passagiers in zo'n toestel zit gaat alles vrij snel en zit je in zo'n kist heeeel comfortabel.

Al met al een rustige vlucht met goede service en goede koffie. Wat wil een mens nog meer en zelfs de verwachte aankomst tijd was met een kwartier ingekort en kwart voor elf liep ik buiten in een bewolkt Spaans landschap op zoek naar de trein welke mij verder richting Torromolinos zou brengen.

Terwijl ik op dit geweldige treinstation stond te wachten met mijn retourtje van €1,95 in de hand, brak de hemel open en de zon begon het op een bulderen te zetten en lachte mij en de gehele mediteraanse bevolking toe.

Na aankomst in de badplaats Torremolinos (per hypermoderne trein over het gammele spoor) ben ik eerst maar even zonnebrand gaan halen en een iets dunner shirtje want de 35graden ging vandaag zeker wel gehaald worden, en dan is insmeren en dunne kleding zeer wel aan te bevelen.

Zo rond de klok van half twaalf, zat ik op een Spaans terras op het strand om een echt Engels ontbijt te bestellen met de daarbij behorende koffee con leche.

Na het verorberen van de spek, witte bonen in tomatensaus, eieren, toast en sap, keek ik richting strand en bedacht me dat ik daar straks is even een lekker stukje langs ging lopen. Om te kijken naar mooie, lelijke, gezellige, en aparte mensen met allemaal hetzelfde doel om zo dicht mogelijk in de buurt van die constante beweging van eb en vloed te zijn.

En zo liep ik dan, genietend over het strand van Torremolinos (mazzelaar die ik ben) en terwijl ik een beetje mijmerend met me voeten over het zand liep, bekroop mij de gedachte dat dit genot niet altijd voor iedereen is weggelegd.

En daarmee kom ik op het Randje van deze dag.

Namelijk zo'n 2000km verderop in Nederland wist ik dat onze voorzitter en zijn vrouw bezig waren met iets wat denk ik wel het zwaarst is in 's mens leven,

de laatste eer bewijzen aan één der ouders....

Dan kunnen wij als mens, binnen 3 uur over 2200km, en via een hoogte van 2km ons laten verplaatsen, maar wat voel je je dan toch even klein en machteloos.

En ja wat doe je dan, ik ben toen even iets hoger op het strand gaan zitten en heb een minuutje stilte gehouden...... en dan gebeurt er altijd wel iets waardoor je de kracht vindt om weer verder te gaan.

Want terwijl ik in gedachte bij Jan en Jacky was en hen heel veel sterkte toe wenste, keek ik om mij heen en zag wat die constante beweging van eb en vloed die nacht voor mooi's (en minder mooi's) op het strand het gedeponeerd.
En toen viel mijn blik op twee mooie platte stenen. Nu moet u weten dat Jacky deze heel mooi kan beschilderen, dit met een speciale techniek en met gevoel voor het geen en voor wie ze dit schildert.

De twee stenen die mijn blik vingen waren een donkere boven op en een lichte die zich onder de donkere vandaan probeerde te wurmen. Nou moet ik toe geven dat ik ook maar een psycholoog ben van de koude grond, maar zag in deze stenen een mooie symboliek waar een mens kracht uit kan putten.

Zouden deze stenen mij willen vertellen dat die gene, die in iets simpels toch iets moois kan zien het uiteindelijk waard is om de mooiste dingen waar te mogen nemen.
Of zouden ze me willen vertellen dat wat er ook gebeurt de goede (lichte steen) gebeurtenissen uiteindelijk zullen overwinnen van de nare (donkere steen) gebeurtenissen.
Dan zouden ze me ook nog kunnen vertellen dat de onderste steen altijd boven komt!

Het is maar......symboliek, maar toch er is meer tussen hemel en aarde en soms worden ons op de vreemdste manieren dingen verteld, mits we er maar voor open staan en het is aan de verstaander of deze aan een half woord genoeg heeft...Voor ik er erg in had heb ik deze twee stenen opgepakt en in mijn tas gelegd en ze mee genomen in de hoop dat deze stenen voor Jacky en Jan iets moois in petto hebben.

Maar ja toen schoten er wat kids links en rechts voorbij om dat de aantrekkingskracht van het water voor hen belangrijker was als mijn overpeinzingen en gelijk hadden ze.

Ik ben opgestaan en verder gegaan met mijn tocht langs het strand waar allerlei mensen van diverse pluimage absoluut het bekijken waard waren.

Na het strand ging mijn tocht richting de gezelligheid (lees terrasjes) van de dorpskern van Torremolinos en opeens stond ik oog in oog met en prachtig appartementen complex met een schitterend zwembad en het puppie in mij had zin om even lekker met de moeie voetjes te gaan pootje baden in een lekker schoon zwembad en als ik me zwembroek bij me had, had ik er ook nog een duik in genomen. Zo gezegd zo gedaan en na een uurtje gast geweest te zijn in appartementen complex Castillo De Santa Clara ben ik weer uitgerust verder getrokken en na het genieten van een ijsje op het laatste terras ben ik weer op zoek gegaan naar de trein terug richting Malaga Airport.

Nadat ik op de luchthaven nog een hamburgertje met patat heb verorbert kreeg ik een telefoontje van Simone, ze stond op de luchthaven te samen met haar man en mijn 3 reisgenoten van die avond, Blanco, Mari en Mo. Leuk om weer iemand te leren kennen die zich voor de spaanse honden met hart en ziel inzet. Want behalve haar eigen 7 honden heeft ze ook nog talloze opvang honden, zwerfkatten, paarden, kippen en twee verwaarloosde ezels, en zet ze zich ook nog in als vrijwilligster voor diverse stichtingen waaronder CAS.

Na een relaxte incheck, waarbij Blanco de show en vele harten heeft gestolen en even heeft laten zien dat hij kinderen heel leuk vindt, werd de gang ingezet richting Flight Care en X-Ray. Alles probleemloos, Mari en Mo bleven heel dicht bij elkaar en vonden ook de aandacht leuk mits ze het maar samen konden delen. Na nog een kleine blik van verstand houding en het komt allemaal goed, verdwenen mijn reisgenoten naar achter en heb ik afscheid genomen van Simone en haar hartelijk bedankt voor alles wat ze voor u en ons betekend.

Hierna snel door de douane, en ja hoor wederom mijn nieuw gekochte zonnebrand achter gelaten, en op naar de gate. Na een rumoerige vlucht en snelle afhandeling van de "bagage" op schiphol, was het moment daar dat Blanco, Mari en Mo voor het eerst kennis konden maken met hun nieuwe familie, en visa versa want voor de adoptanten was het ook de eerste maal dat zij hun kindje voor het eerst in levende lijve konden aanschouwen.

Het blijft een mooi moment, telkens weer.....

Na deze ontmoetingen en foto's en de belofte dat we contact houden hebben Mona en ik, eeehhhhh Oja op de foto stond klompen, de auto opgezocht. En na een half uurtje rijden, een begroeting en het uitlaten van onze eigen kindjes, ben ik na een lange dag moe maar voldaan in mijn eigen mandje gestapt. En behalve het donkere randje zou ik het morgen zo weer over willen doen.

Jan en Jacky wil ik van af deze de komende tijd kracht en wijsheid toe wensen, terwijl ik de adoptanten ook heel veel plezier toe wens, en zo mijn dag over denkend verscheen er toch een glimlach op mijn gezicht,

Liefde en geluk, verdriet en onmacht

er zit maar zo'n flinter dun, maar heel donker randje ruimte tussen.

Aankomst 29 juli 2010

2010-08-02T20:17:00.009+01:00

Vandaag was de grote dag van Pippi, Copper en Turca. Ze zouden worden opgehaald in Malaga en naar Nederland vliegen om daar op Schiphol te worden opgehaald door hun nieuwe baasjes.

Om 3.30 uur is de vluchtbegeleidster snel uit bed gesprongen om snel te douchen en snel naar Schiphol te rijden om de vlucht van 6.55 uur naar Malaga te halen. Alles ging voorspoedig. Vlucht gehaald en op tijd vertrokken. We hadden wind mee dus na twee en een half uur stonden we al op vliegveld Malaga. Wel behoorlijk wat turbulentie onderweg maar dat mocht de pret niet drukken.

De vlucht naar Nederland zou pas om 20.05 uur vertrekken dus..... maar met de trein naar Torremolinos gereden. Daar een frisse duik in de Middellandse Zee genomen en wat aan mijn bruine kleur gewerkt. Na nog wat gegeten te hebben op één van de vele terrasjes in Torremolinos weer in de trein gestapt om terug te keren naar vliegveld Malaga.

Met Brigitta en Herbert was afgesproken dat ik om 18.00 uur klaar zou staan met twee bagagekarretjes om de honden vanuit de auto over te nemen zodat de honden een hele rit vanuit de parkeergarage bespaard zou blijven. Daarna inchecken. Wat een enorme rij stond daar!!!! Brigitte en Herbert hadden dit nog niet eerder meegemaakt zo vroeg op het vliegveld en dan al zo’n rij!! Desondanks ging de afhandeling redelijk snel en na het benodigde papierwerk te hebben ingevuld, de kooien door de scan heen te hebben gehaald en de honden weer in de kooien te hebben gestopt (hoezo er weer in??? Zijn we er dan nog niet????) kon ik mijn vlucht gaan halen zodat ik de honden op Schiphol weer kon opvangen.

De wind mee op de heenweg werd afgestraft met wind tegen op de terugweg wat 20 minuten vertraging opleverde. Gelukkig kwamen de honden vlot uit het vliegtuig en was de meneer die ze kwam brengen zo aardig om één kooi voor mij door de douane te rijden. Nog wat oponthoud bij de douane zelf omdat ze de paspoorten van de honden wilden zien maar toen mocht ik de honden dan echt meenemen en aan hun baasje showen. Vol ongeduld werd ik opgewacht door de nieuwe baasjes van Pippi, Copper en Turca dus snel naar buiten gereden zodat de honden uit hun kooien konden en dan echt aan hun nieuwe leven konden beginnen!

Gefeliciteerd nieuwe baasjes met deze lieve honden

en ik hoop dat jullie veel plezier aan elkaar mogen beleven.

Miranda

aankomst 10 juli 2010

2010-07-30T16:50:00.019+01:00

Sommige vluchten zitten helemaal niet mee!!

Zat de vlucht van 8 juli nog tegen, vandaag was een rampvlucht.

En dat lag niet aan Transavia, niet aan de adoptanten, niet aan de begeleiding en zeker niet aan de honden.

Het lag dit keer gewoon aan ons nederlandse super klimaat. Al dagen liep half Nederland te mopperen dat het een hitte golf was, dat de frisdranken niet waren aan te slepen, het ijs al was gesmolten nog voordat het uit de verpakking was en god weet wat allemaal nog meer.
Het was gewoon te mooi weer!! BEHALVE.... TEN TIJDE VAN DE VLUCHT.

Terwijl wij richting rotterdam airport reden begon het al licht te sputteren, kijkend op de Iphone was de vlucht nog steeds op tijd en leek er geen vuiltje aan de steeds donker wordende lucht. Dachten we. Op de luchthaven werd pijnlijk duidelijk dat er van alles mis was boven het nederlandse luchtruim. De eerste berichten waren dat de vlucht flink vertraagt was.

Nog geen hond over boord.

Daarna werd ons medegedeeld dat Rotterdam airport voor vliegverkeer was gesloten en dat de HV-5022 moest uitwijken naar Schiphol airport. Ondertussen onweerde en bliksemde het, dat het een lieve lust was. Nog geen kwartier later verscheen er op de borden, dat vlucht HV-5022 toch moest uitwijken naar Brussel Airport

Toen we gingen na vragen wat nu; werd ons doodleuk verteld dat we maar even????? naar Brussel moesten rijden om daar de honden maar op te halen. Ook de moeder van de twee meiden die voor ons de honden invlogen stond naast ons en wist zich uiteraard even geen raad.

Het was niet anders, natuurlijk waren wij even uit het lood geslagen en zijn we met de adoptanten/opvangers gaan overleggen, hoe nu verder.

Terwijl wij aan het overleggen waren kwam er weer een up-date de vlucht, stond al aan de grond in Brussel en alle passagiers zouden met hun bagage naar Rotterdam vervoert worden per bus. Wij weer naar de balie, de dame aldaar gevraagt of ze wou informeren hoe het met de honden"bagage" was. We begonnen ons nu toch wel zorgen te maken. En toen ook nog eens bleek dat de moeder van onze vliegers wel richting Brussel was gereden, werden we even gek.

Via Brigitta, in Spanje, het nummer van de meiden achterhaald. We hebben hen opgebeld om te horen hoe de stand van zaken was en wat hun informatie was vanaf Brussel airport. Vervolgens de meiden hun moeder laten bellen dat ze weer in dat pokke-weer terug moest rijden naar Rotterdam. Gekkehuis, zeker omdat de informatie in Rotterdam steeds weer veranderde.

Uiteindelijk kregen via de meiden te horen dat hun laatste info was dat er weer gevlogen ging worden, ze zaten namelijk nog steeds in het vliegtuig en werden op dat moment bijgetankt om nog maar eens op te stijgen en richting Rotterdam te vliegen.

Ondertussen zaten wij in Rotterdam nog steeds in het ongewisse. De opvang voor Bingo was al naar huis vertrokken in goed overleg, zij had namelijk 's nachts nog een bevalling te begeleiden en ook die stop je niet even ivm slecht weer.
Ook zaten de adoptanten van Blue maar te wachten, gedroegen hun kinderen zich voorbeeldig en bleven vrolijk, , het liep moet u weten toch al ruim tegen middernacht........

Ook was de doventolk, die de adoptanten hadden meegebracht zo sportief om net zo lang te blijven als dat nodig was.

Sarah die voor Liesbeth Ronnie op kwam halen was ondertussen maar naar huis gegaan, want daar waren nog meer honden en ja het bleef maar onweren.

Uiteindelijk kwam er dan vanaf de balie goed nieuws, de vlucht was ondertussen opgestegen om zich binnen het half uur in Rotterdam te melden.

En net toen het vliegtuig zich boven Rotterdam airport liet zien kwam ook de moeder van de meiden weer de aankomst hal ingelopen. Snel nog even Sarah gebeld dat ze Ronnie kon komen ophalen. PFFFFFF zou alles dan toch nog goed komen?

Inderdaad, de bagage afhandeling ging uiteindelijk voorspoedig en ruim voorbij het mid'nacht'lijke uur konden alle honden worden ontvangen en konden we toch nog even het feestje vieren die we in gedachten hadden.

Want we zouden bijna vergeten dat op deze vlucht onze 200ste adoptie hond werd ingevlogen sinds het bestaan van Stichting Hond zoekt Huis en dat was die avond toch wel een feestje, al zei het klokje dat het al "morgen" is!

Uiteindelijk is in het donker iedereen toch met zijn adoptie hond verenigd, hieronder staan de foto's van de blijde adoptanten.

En als toe gift het statie portret van onze

"nuestros dos centésimas perros Adopción" te samen met zijn begeleidsters

Overigens is Bingo de volgende dag gewoon naar de geplande opvang gegaan en hebben we om het hele voorval later toch nog wel gelachen, want ondanks alle stress en toestanden, doen we het, met alle vrijwilligers, nog steeds graag en met volle overtuiging........

AL 200 HONDEN

Aankomst 8 juli 2010

2010-07-29T20:50:00.016+01:00

Niet alle vluchten zitten mee?
Zelfs op een mooie dag als deze met stralend mooi weer, een overheerlijk
zonnetje en een zalige temperatuur. Alle ingrediënten waren aanwezig om alles weer eens gladjes te laten verlopen.

Niets was minder waar, in Spanje waren er namelijk, zo vernamen wij van Nicole, bagage problemen en voor je het weet zit je twee uur langer op Eelde. Gelukkig is er een mooi buiten terras en hebben wij samen met de adoptanten van Ben en Spot in de Groningse zon een versnapering genuttigd. Vrijwilliger zijn kan soms een zwaar werk zijn .

Maar goed na een vertraging van ruim 2 uur, kwam er leven op de luchthaven, alle hands aan dek, want de vlucht van die dag was in aantocht.........

En dat is dan wel weer het voordeel van Eelde, binnen no-time is de bagage uitgeladen en uitgedeeld en konden de adoptanten hun nieuwe huisgenoten begroeten. Overigens gaat Spot die tegenwoordig als Bobby van het leven geniet op een boot wonen, maar aangezien het woord bootgenoot niet door de dikke die van Dalen heet wordt erkent als goed nederlands, houden wij het in het geval van Spot ook op huisgenoot.

Ben en Spot hadden uiteraard ook iets langer in de reiskooi gezeten, door de vertraging, als gewenst. Dus snel de kooien open en honden aangelijnd en aan hun nieuwe familie "uitgedeeld".

Toen nog het paspoorten protocol gevolgt en de nodige foto's gemaakt.

Na wat koekjes vonden Ben en Spot het welletjes en waren zeer nieuwsgierig waar zij de rest van hun leven gingen doorbrengen.

Na het uitzwaaien keken Mona en ik elkaar

nog eens aan en zeiden tegen elkaar,

Het was het wachten zeker waard!!!!

We zijn aan het up-daten

2010-07-24T22:17:00.008+01:00

Na enig wangedrag bij uw redacteur, zijn we het dogblog weer eens aan het up-daten,

Sport Sport en nog eens Sport.

Ik had u er al eens voor gewaarschuwd na de winterspelen, maar ja hé toen kwam het Wk voetbal. .

Nu nog alleen de finale van de tour de france en dan is het weer rustig aan het sport front en dan houden we alles weer bij, behalve tijdens studio sport op zondag,!!!!!

Dus aan alles wordt gewerkt zowel aan het dogblogg als aan ons foto album op Picassa, dus staat uw vriend-in nog niet bij de aankomsten er wordt aan gewerkt.

Nogmaals de redactie.

De aankomst van 23 juni 2010

2010-07-24T21:07:00.026+01:00

In juli vloog een van onze regelmatige vliegster er weer eens tussenuit voor een korte vakantie. Op 23 juni keerd Ilse terug met in haar Kielzog twee spaanse kanjers; te weten Boxy en Cara.

Eén maal geland op schiphol konden de adoptiegezinnen van Boxy en Cara niet wachten om uit de handen van onze vluchtbegeleiders hun kanjers te mogen ontvangen.

Na het ontvangen van de paspoorten en het nemen der fotoos werd er nog even afscheid genomen

Van elkaar

Van Ilse

En van de vluchtbegeleidsters

Hierna is een ieder huiswaarts gekeerd en volgens de laatste berichten gaat het een ieder goed. Wij willen namens de redactie alsnog iedereen heel veel geluk toewensen.

Joepie voor Snoopy

2010-07-03T20:39:00.007+01:00

Gaarna willen wij via onze web-site extra aandacht vragen voor Snoop.

Snoop zit nog steeds in de opvang in Vaassen, en zoekt nog altijd een vaste huissituatie.

Klik op onderstaande link om vast een filmpje van Snoop te bekijken.

http://www.youtube.com/watch?v=e3et6t27cpI

Dit was laatst nog te lezen op de diverse HzH sites omdat dit voor Snoop zo hard nodig was, maar het geluk is Snoop ten deel gevallen.

Snoop is nu geadopteerd, en heeft zijn walhalla gevonden in Strijen.

Uiteraard wensen wij Snoop en zijn adoptieouders heeft veel geluk en plezier samen.

We hebben een BINGO !!!!!

2010-06-08T20:22:00.007+01:00

Ja, hoor lieve lezers en lezeressen het is zo ver.

Yvonne onze, vervangende adoptieconsulente, is de eer te beurt gevallen om heel hard, BINGO te roepen.
Yvonne heeft, tesamen met haar steun en toeverlaat Piet, alles geregeld voor de plaatsing van (nuestros dos centésimas perros Adopción) oftewel de 200ste adoptie hond, en deze hond heet (en of het toeval bestaat), u raadt het al; Bingo.

Zoals de meeste van u wel weten regelt de adoptieconsulente bijna alles van het eerste contact tot de uiteindelijke plaatsing en ook het contact na plaatsing.
Ook zoekt de adoptieconsulente een huisbezoeker in de buurt van de adoptant, maar in het geval van Yvonne heeft ze ook het huisbezoek gedaan.

Binnenkort zal Bingo voet op Hollandse bodem zetten en dan gaan we met zijn allen Bingo begroeten.

Uiteraard willen we namens de redactie, bestuur (en aanverwante artikelen) Yvonne bedanken voor haar tomeloze inzet, want behalve de taken tijdelijk van Mona over te nemen, doet zij nog veel meer voor de stichting (opvang, adverteren, kooien, etc.)

Maar behalve Yvonne willen wij ook al onze andere Huisbezoekers, Opvangadressen (in Spanje en Nederland), Adverteerders, Vluchtbegeleiders (in Spanje en in Nederland), maar ook onze sponsoren, bedanken en feliciteren.
En dankzij het succes van al onze vrijwilligers, hebben wij (gelukkig) regelmatig de uitdaging om de transport boxen terug te krijgen naar Spanje, hiervoor willen wij Marcel Verheijen en Grayvis extra bedanken.

Ook wil ik namens de redactie, ook Mona en het bestuur feliciteren met dit behaalde succes.

Uiteraard gaan onze felicitaties ook richting Spanje, alwaar Jane en haar hulptroepen zich ook keihard inzetten voor de Spaanse viervoeters.
So in English, To all volunteers in Spain, congratulations for this success achieved.

En dan last, but (zeker weten) not least

Ook alle adoptanten, willen wij hartelijk dank zeggen, want laten we eerlijk zijn; doordat u als adoptant, ons en onze spaanse (honden)vrienden in vertrouwen heeft genomen kunnen wij onze hobby voortzetten en ons in blijven zetten om het hondenleed in Spanje te verlichten.En wij hopen hier nog vele adopties mee door te gaan.

-Gracias en nombre de todos los perros callejeros español
-Thank you on behalf of all Spanish strays
-Namens alle Spaanse zwerfhonden hartelijk bedankt

Ps. de aankomst van Bingo staat nog niet vast, maar zodra deze bekend is laten we u het uiteraard weten.

En dan nog even deze!!!!

2010-06-01T23:03:00.003+01:00

De HzH teller staat momenteel op 199, en er staan deze week 2 huisbezoeken gepland.
Dus het zou wel eens kunnen gebeuren dat deze week weer een mijlpaal zal worden berijkt door HzH en al haar vrijwilligers.

Dus duimen allemaal!!

Zo maar een doordeweekse zondag in mei

2010-06-01T22:10:00.013+01:00

Vandaag op de één na laatste dag in mei was het weer eens een feestje op Rotterdam Airport!
Behalve nieuwe gezichten was er ook nog het weerzien met eerdere adoptanten.
Monique, Michael en Noah kwamen voor Lulu en Chantal en Michel kwamen met de adoptanten van Mitzy mee, gezelligheid alom dus.

Maar ook Herbert dacht; kom laat ik weer eens naar Nederland (en Brigitta) reizen en om het aangename met het nuttige te verenigen, had Herbert in zijn kielzog Lulu, Tequillia, Honey en Mitzy meegenomen.
Na een voorspoedige vlucht (eerder geland dan gepland) kwam Herbert zonnig gekleed aan in ons koude zomerse kikkerlandje.
Dit gold ook voor onze spaanse honden vrienden die vanuit ruim 20 graden overgingen naar typisch hollandse temperaturen.
Maar toch zaten Lulu, Tequillia, Honey en Mitzy daar niet mee, voor hun begon het nieuwe geluk, koud of niet!?

Hieronder een paar foto's van de aankomst, de rest is te zien op onze picassa foto album.